Masuk3rd Person's Point of View*
Mahimbing pa ring natutulog si Dorryn habang nakayakap pa rin kay Nando. Nakaupo ngayon si Nando sa isang VIP room at nakaupo sa kandungan nito ang walang malay na si Dorryn na parang baby na mahimbing na natutulog at may natutuyong luha pa rin sa mga mata nito. "Boss, saan mo ba nakita ang babaeng yan? Teka hindi ka na nandidiri sa mga babae?" "You're noisy." "Naman eh, for the first time ko kasi nakita na may malapit na babae na nakahawak sa 'yo. At ang pinakamalala ay papakasalan mo pa siya!" Alam ng lahat na pilit siyang pina-partner ng mga magulang niya sa ibang babae para makasal siya roon at ayaw naman niya dahil hindi niya gusto ang mga iyon. "Teka may alam ba siya sa gagawin mo? Wala naman siyang malay oh." "Sir Cloud." Napatingin naman si Cloud sa head security ni Nando. "Oh?" "Yung girl po mismo ang nag-propose sa kanya." Nanlalaki naman ang mga mata ni Cloud at napatingin kay Dorryn. "Hindi ko aakalain na ganun na pala ang henerasyon ngayon. Babae na pala ang nagpo-propose! Pero baka plinanuhan niya ang lahat ng ito para magamit ka... baka gold digger siya, boss." "Watch your mouth." "Pero---" Biglang may kumatok at agad pumasok ang attorney at judge na kaibigan ni Nando. "What happened? Ano itong nabalitaan namin na ikakasal ka na, Nando?" ani Ethan na kaibigan ni Nando at isa itong supreme judge. "Sa wakas may babae na ring nahanap ang kaibigan natin." Sinamaan ni Nando ng tingin ang isa pa nitong kaibigan na si Stephen na isa ring personal attorney niya. "Just do the f*cking wedding." "Ito naman oh. Ang seryoso pa rin. Oo na gagawin namin dahil hindi rin kami uuwi na hindi ka makakasal noh. Once in the blue moon lang kaya ang bagay na ito." "Seriously, Ethan." Natawa na lang sila nang napansin nila na walang malay ang magiging bride ni Nando na kinatingin nila kay Nando. "Kinidnap mo ba siya, Nando?" "Teka lang, baka force marriage ang ginagawa mo?" "Ehem..." Napatingin naman sila kay Cloud at sa head guard nito na nasa gilid. "Yung girl ang nag-propose kay boss." "Oo nga, at tinawag pa siyang kuya janitor kanina." Natahimik naman sila sa sinabi ng dalawa at napatingin sila kay Nando na nakahawak na sa ulo nito. "Matutuloy pa ba ang kasal ko o hindi. Maghahanap na lang ako ng iba." "Itutuloy namin! Pero dapat gising ang bride to be mo." Napatingin naman sila kay Dorryn na nakayakap sa batok ni Nando at dahan-dahan naman itong napamulat dahil naramdaman niya na may mga nakatingin sa kanya. Agad na naman nitong nakita ang gwapong mukha ni Nando na kinangiti nito. "Kahit sa panaginip ay nakikita pa rin kita, Kuya Janitor..." "I'm not a janitor." Napatingin naman si Dorryn sa damit nito na naka formal attire na ito. "Hala oo hindi na. Mayaman ka na na janitor." "Pfft!" Sinamaan naman ni Nando ng tingin ang mga kasamahan nila room at napabuntong hininga na lang siya at napatingin na lang ulit kay Dorryn. "Gusto mo bang makasal sa akin?" Natahimik naman ito sandali at lasing na napatingin si Dorryn kay Nando. "Gusto ng mga magulang ko na makasal ako tapos nagloko pa ang ex ko na limang taon na kaming magkarelasyon..." "Gusto mo bang makasal sa akin?" Napatingin naman si Dorryn sa kanya at hinawakan nito ang pisngi nito. "Gusto ko..." Napa-smirk na lang si Nando at napatingin sa dalawa na nagsasabi na kunin ang contract para permahan. "Kung gusto mo akong pakasalan ay permahan mo ang wedding contract natin." Gumalaw naman si Dorryn at kinuha ang ballpen at pinermahan iyon at inilagay na rin nito ang pangalan nito. "Tapos na. Ikaw din." Napangiti na lang si Nando at kinuha ang ballpen at pumerma na rin. Nakanganga ang mga kasamahan nito dahil sa kakaibang galaw ni Nando habang kaharap nito ang babae na kakakilala pa lang nito. "Tinamaan atah ng ligaw na pana ni kupido ang boss natin." "Baka ginayuma." Sinamaan ng tingin ni Nando ang mga nandidito sa kwarto na ito dahil sa mga pinagsasabi nito. "Shut up." "No need na sa formal process sa wedding. Mukhang wala pa ngang wedding ring." May kinuha si Nando sa hinliliit nitong daliri at inilagay sa daliri ni Dorryn at napangiti na lang si Dorryn. "You may now kiss your bride." Napatingin naman si Nando sa asawa na nito at dahan-dahan niyang hinalikan ang malambot na labi nito. Nag-sign na siya na umalis na sila sa kwartong iyon. At supportive naman ang mga kasamahan niya na tuluyan ng umalis sa kwartong iyon habang hinahalikan pa rin nito si Dorryn. Parang nalalasing na rin si Nando sa ininom ni Dorryn na inumin na mas lalong kinainit ng katawan nilang dalawa. "I want you... Please..." wala na sa sarili si Dorryn dahil sa ginagawa ni Nando sa kanya. At hindi nga napigilan ni Nando na hubarin ang damit na suot nito. Ito rin ang unang beses na parang nag-iinit ang katawan niya dahil sa isang babaeng nakilala lang niya ngayon at naging asawa na niya. "I won't let you go, my wife.... you're mine only." At sinakop na nga nito ang labi nito at rinig nito ang ungol ni Dorryn na hindi nito napigilan. ***** LMCD22Dorryn's Point of ViewTumayo ako mula sa upuan habang maingat na inaalalayan ako ni Nando.Hindi ko maiwasang mapangiti habang nakatingin sa kanya."Parang sobra ka nang nag-iingat sa akin.""Because you need to be careful.""Dong, hindi naman ako gawa sa salamin.""I know.""Then stop treating me like one."Napangiti siya."Impossible."Napailing ako habang mahina akong natawa.Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang pagiging ganito niya ka-protective, pero sa totoo lang, may parte sa akin na natutuwa.Hindi dahil gusto kong kontrolin niya ang bawat kilos ko.Kundi dahil alam kong nag-aalala siya.At alam kong hindi lamang dahil asawa niya ako.May isa pang dahilan.Ang batang nasa tiyan ko.Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko habang naglalakad kami palabas ng silid.Sa bawat hakbang, tila mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng responsibilidad na mayroon ako.Pero kasabay ng bigat na iyon ay isang kakaibang saya.May bagong buhay na darating sa amin.At hindi ko alam kung ano
Dorryn's point of view*Ito na ang oras para tuluyan ko nang takasan ang buhay-estudyante dahil graduate na nga ako. Sa wakas, tapos na rin ang mahabang panahon ng pagsusulit, assignments, projects, training, at mga araw na halos wala na akong oras para huminga nang maayos.Pero higit sa lahat, may isang bagay akong lubos na ipinagpapasalamat.Tanging mga taga-Royal Academy lamang ang nakaaalam tungkol sa tunay kong pagkatao, at hanggang ngayon ay hindi pa rin iyon inilalabas sa publiko. Nanatiling lihim ang lahat ng tungkol sa akin, pati na rin ang koneksyon ko sa mga taong hindi dapat basta-basta nakikilala ng ordinaryong mundo.At dahil tapos na ang lahat, nakabalik na rin ako rito sa Pilipinas.Sa lugar kung saan ako lumaki.Sa lugar kung saan ko natutunang maging matatag.Sa lugar kung saan nabuo ang malaking bahagi ng pagkatao ko.Nandidito na ako ngayon sa mansion namin ni Nando, at habang nakatayo ako sa harap ng malawak na bintana, tanaw na tanaw ko ang buong paligid. Mula sa
Dorryn's point of view Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.Nanatili akong nakaupo habang nakatingin sa harapan. Para bang biglang bumagal ang oras at bawat segundo ay mas lalo lamang nagpapakita sa akin kung gaano kalaki ang impluwensiya ng pamilya ko.Ang president ng Korea ay nakatayo ngayon sa harapan ng mga magulang ko.At yumuko siya.Isang simpleng kilos lamang iyon, pero para sa akin ay parang napakalaking bagay.Napalunok ako."President..."Mahina kong nasabi ang salita habang halos hindi ko maalis ang tingin ko sa kanila.Sa paligid ko ay halos walang makapagsalita.Ang mga kaklase kong kanina ay abala sa pagbubulungan ay tila nawalan ng boses. Ang ilang estudyante naman ay nakatingin sa aking mga magulang na para bang ngayon lamang nila nakita ang tunay na katauhan ng dalawang taong matagal nang naging alamat sa paaralang ito.May ilang nagtataas ng kilay.May iba namang nakanganga.At may ilan ding tila hindi pa rin makapaniwala.Ako rin naman.Hindi ko alam kung matat
Dorryn's Point of View Maraming nagtataka dahil nga nandidito sa tabi ko ang dalawang taong legendary ng school na ito.Napanganga ang iba dahil ang dakilang section na kagaya ko ay kasama ko ngayon ang dating Special S students ng school na ito. Hindi ko na alam kung saan ako titingin dahil halos lahat ng mga mata ay nakatutok sa amin.Ramdam ko ang mga bulungan sa paligid.May ilang estudyanteng napapahinto sa paglalakad. May iba namang halos mapalingon nang ilang beses, na para bang gusto nilang tiyakin kung tama ba talaga ang kanilang nakikita.Hindi ko sila masisisi.Sa loob ng paaralang ito, kilala ang mga magulang ko bilang dalawang napakahalagang tao. At ngayong araw, sa mismong espesyal na okasyong ito, hindi na nila itinago kung sino talaga sila.Mas lalo tuloy akong kinakabahan."Let's go, my daughter. Stop crying."Pinunasan ni Dad ang luha ko habang nakatingin siya sa akin nang buong lambing. Sa tabi niya naman ay naiiyak na rin si Mama. Kahit pilit niyang pinipigilan an
Hindi ko maipaliwanag kung ano ang naramdaman ko nang sandaling iyon.Parang biglang tumigil ang mundo.Ang ingay ng mga estudyante.Ang tawanan ng mga magulang.Ang mga tawag ng mga organizer.Ang tunog ng mga sapatos sa sahig.Lahat ay tila naging malabo.Ang tanging nakikita ko lamang ay ang dalawang taong matagal ko nang hindi inaasahang makita sa harap ko.Si Dad.At si Mom.Nakatayo sila sa magkabilang tabi ko habang nakatingin sa akin.Hindi ako makapaniwala.Muli kong tinitigan ang kanilang mga mukha, para bang kailangan kong tiyakin na hindi lamang ito isang ilusyon na nabuo dahil sa matinding emosyon ko."Dad..."Halos pabulong ko iyong sinabi.Hindi ko alam kung bakit parang ang hirap bigkasin ng isang salitang dati namang pamilyar sa akin.At nang tumingin ako sa kabilang panig, nakita ko si Mom.Namumuo rin ang luha sa
Lumipas ang ilang buwan at sa wakas ay dumating na rin ang araw na matagal naming hinihintay.Graduation day.Sa loob ng ilang buwan na pananatili ko rito, marami nang bagay ang nagbago. Mas marami na akong nakilala, mas marami akong kaibigan na hindi ko kailanman inakala na magiging malapit sa akin, at higit sa lahat, mas lalo kong natutunan kung paano itago ang tunay kong pagkatao.Hindi man lang ako nahuli.Walang kahit isang estudyante rito ang nakatuklas sa tunay kong pagkatao. Wala silang nalaman tungkol sa lihim na matagal ko nang pinoprotektahan.Wala silang ideya na ang babaeng tahimik lamang na nakikisalamuha sa kanila ay siya palang taong matagal na nilang hinahanap.Ang totoong heiress ng Assassin's Clan.Sa dami ng mga taong nakapaligid sa akin, nakapagtataka kung paano ko nagawang itago ang lahat. Minsan, iniisip ko rin kung sadyang napakagaling ko lang magtago o talagang hindi nila kailanman naisip na posible iyon.Pero ngayong araw, wala muna akong pakialam sa lahat ng
Dorryn's Point of View*Nakatingin pa rin ako kay Nando baka kasi sabihin niyang wife eh! Baka sasabihin ng dalawang ito na nilandi ko ang bagong boss namin. Hindi ko hahayaan na masira ang reputasyon ko noh!"... Miss Gomez."Natigilan naman ako at nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa tawag ni
3rd Person's Point of ViewMabilis at walang awa na natugis nina Nando ang mga lalaking umatake sa kanilang mansion. Hindi nagtagal ang kanilang pagtatangka dahil sa loob lamang ng ilang minuto ay napaligiran na sila ng mga armadong tauhan ni Nando.Ang mga aninong gumagalaw sa dilim ng gabi ay ti
Dorryn’s Point of ViewMay isang bata na tumatakbo sa isang malawak at napakagandang garden. Ang damuhan ay sariwang berde at kumikislap sa ilalim ng malambot na sinag ng araw, habang ang mga bulaklak na nakatanim sa paligid ay nagkikislapang parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang hangin
Dorryn's Point of ViewNanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay Nando na tila walang kahit anong emosyon ang mukha. Para siyang isang malamig na estatwa na biglang sumulpot sa harapan ko.Sa madilim kong kwarto, tanging ang maputlang liwanag mula sa bintana ang nagbibigay ng konting liwanag







