Kabanata 002

Limang linggo ang lumipas.

Sa loob ng limang linggong iyon, ilang beses na ring tinangka ni Ysabel na kalimutan ang lalaking nagngangalang Marco. Walang number, walang apelyido, at nang bumalik siya sa hotel para magtanong ang sinabi ng receptionist, “Pasensya na po, Ma’am, confidential po ang guest information.”

Isang one-night stand lang naman iyon, paulit-ulit niyang sinabi sa sarili. Isang gabi, isang pagkakamali. Ganoon naman talaga ang mga nangyayari sa mga bar, hindi ba? Hindi iyon katulad ng mga nobelang isinusulat niya kung saan laging may happy ending.

Ang nakakainis lang, simula nang gabing iyon ay bumalik ang gana niyang magsulat. Hindi nga lang romance. Isang action na kwento ang sinusulat niya, tungkol sa isang accountant na nag-iwan ng isang lihim na Ledger, at sa anak niyang babaeng hinahabol ng mga taong hindi niya kilala. Gamit niya ang ilang numero at salitang nakita niya sa lumang notebook ng tatay niya, para lang maging makatotohanan ang kuwento.

Nai-post na niya ang maikling teaser sa kanyang author page. Ang sabi ni Ma’am Corazon, “Finally! Ito ang hinihintay ko.” Nakaligtas na siya sa deadline.

Pero may isa pang problema. Lately, nasusuka at nahihilo siya at lagi niyang gustong kainin ang pickles na sinasawsaw sa bagoong. Kaya ngayon nasa banyon siya at sinusuka lahat ng laman ng tiyan niya.  Pangatlong beses na ngayong lingo ang pagsusuka niya.

“Stress lang ito,” bulong niya habang nakahawak sa lababo. “Stress lang.”

“Stress ka d’yan.”

Muntik na siyang mapatalon nang makita si Tin sa pintuan, may hawak na maliit na paper bag. Iaabot ni Tin ang plastic kay Ysabel. Titingnan ito ni Ysabel. Makikita ang PT.

“Hindi.”

“Oo.” Walang halong biro ang boses ni Tin. “Delayed ka ng dalawang linggo, nagsusuka ka tuwing umaga, at hindi mo na ininom ang paborito mong kape. Mag-test ka na, Ysabel.” Walang magawa si Ysabel. Kukunin ang test kit.

Limang minuto ang pinakamahabang limang minuto sa buhay niya. Nakaupo siya sa gilid ng bathtub, nanginginig ang mga kamay, habang nakatitig sa maliit na stick sa kanyang palad.

Hanggang sa lalabas ang dalawang pulang guhit.

“Diyos ko,” mahinang usal niya. “Buntis ako.”

Yayakapin siya ni Tin nang mahigpit. “Sino ang baby daddy niyan? Si Marco ba? Yung nakilala mo sa bar, na kinukwento mo na daks pero bigla nalang paggising mo wala na?

Iiling si Ysabel, maiiyak. Wala siyang trabahong sigurado, nanganganib ang kontrata niya, at ngayon ay may batang dadalhin siya na hindi man lang niya alam kung sino ang ama.

Pero habang hawak niya ang tiyan niya ay may kakaibang init na mararamdaman sa dibdib niya. Hindi takot ang nangingibabaw. Kakaibang pag-asa kasi may isang buhay na ngayon pa lang ay umaasa sa kanya.

“Kaya ko ba?” mahinang tanong niya. “Hindi ka nag-iisa,” sagot ni Tin. “Nandito ako kaya kaya mo yan.”

“Hindi ko ito ipapaalam kahit kanino,” mahinang sabi niya. “Ako na lang. Kaya ko ito. Hindi ko ito ipapaalam kay Marco”

***

Pag-uwi ni Ysabel mula sa clinic kinahapunan ay may kakaiba sa apartment niya.

Nakaawang nang bahagya ang p***o ng kuwarto. Ang drawer ng mesa ay hindi pantay ang pagkakasara. Kakabahan siya at bubuksan ang drawer. Kakapain ang ilalim.

Nandoon pa rin ang itim na notebook ng kanyang ama. Hahawakan niya t titingnan ang bawat pahina. Wala namang nawala. Pero ramdam niyang may humawak dito. May bahagyang amoy ng pabango sa pabalat na hindi sa kanya, isang pamilyar na amoy na hindi niya maalala kung saan niya naamoy.

Mapapaatras siya at mapapaisip.. Baka naman namalikmata lang siya. Baka nakalimutan niyang isara nang maayos ang drawer.

Tutunog ang email notification sa laptop niya. Matitigilan si Ysabel. Lalapit sa laptop. Babasahin ang email. From Aurora Press!

Dear Ms. Dela Vega,

We have read your teaser for The Accountant’s Ledger and are interested in acquiring the full rights to your story. We would like to offer you an advance payment of five million pesos.

If you are interested in our offer, we would like to invite you to a meeting tomorrow at 10:00 a.m. at our office in Ortigas.

We look forward to hearing from you.

Limang milyon.

Shocked si Ysabel. Sapat na iyon para mabayaran ang lahat ng utang niya, ang renta, ang hospital bills ng tatay niya na hanggang ngayon ay hinuhulugan pa niya, at ang lahat ng kakailanganin ng anak niya.

Tatawagan niya agad si Tin.

“Limang milyon?” halos sumigaw ito sa telepono. “Teka, bes, parang masyadong mabilis iyan, a. Bakit nila gustong bilhin e dipa naman tapos yung book? Wala ka pa ngang natatapos na chapter.”

“Alam ko. Pero kailangan ko ito, Tin. Hindi lang para sa akin.”

Matagal na natahimik si Tin sa kabilang linya. “Sasamahan kita bukas.”

“Hindi na. Kaya ko ito. Baka magduda sila kapag may kasama ako.”

“Ysabel…”

“Okay lang ako. Promise.”

Pagkababa ng tawag ay saka lang niya naramdaman ang kaba. Hindi niya maipaliwanag, pero may nagsasabi sa kanyang hindi lang simpleng publisher ang nagpadala ng email na iyon.

Habang nag-iisip siya ay muling nag-vibrate ang cellphone ni Ysabel. Isang text mula sa hindi kilalang number.

Huwag mong pirmahan ang kahit anong ibibigay nila bukas.

Manlalamig ang buong katawan ni Ysabel. Mabilis siyang tatayo at sisilip sa bintana. Sa kabilang kalsada ay may nakaparadang itim na kotse, nakapatay ang ilaw. Hindi niya makita kung may nakasakay.

Isa pang text ang pumasok.

Nasa panganib ka. At ang batang dinadala mo.

Mabibitawan ni Ysabel ang cellphone at mababasag yun sa sahig.

Paano nalaman ng sinuman na buntis siya, eh oras pa lang niyang nalalaman na buntis siya at si Tin lang ang may alam?