Kabanata 005

Madaling-araw na nang makarating sila sa Tagaytay.

Isang maliit na rest house ang itinuro ni MJ, nakatago sa gitna ng mga puno at malayo sa kahit anong kapitbahay. May kahoy na balkonahe, isang fireplace, at isang kusinang matagal nang hindi nagagamit.

“Safehouse ito ng pamilya namin,” paliwanag ni MJ habang binubuksan ang ilaw. “Hindi ito nakarehistro sa kahit saang record ng task force.”

“Kamag-anak mo ba ang may-ari?”

“Lola ko. Pumanaw siya noong ako ay disinuwebe.” May bahagyang lungkot sa boses nito. “Ito ang nag-iisang lugar na ako lang ang may susi.”

Hindi siya sumagot. Sa unang pagkakataon ay napansin niyang may mga litrato sa dingding, mga lumang larawan ng isang batang lalaking nakangiti nang malaki sa tabi ng matandang babae. Ibang-iba sa lalaking nasa harap niya ngayon. Hindi niya akalaing marunong palang ngumiti nang ganoon si MJ.

Pagkatapos ay napansin niya ang dugo sa manggas nito.

“Umupo ka nga.”

“Okay lang ako.”

“Hindi ako nagtatanong, Agent Valderama.” Ginamit niya ang eksaktong tonong sinabi nito sa kanya kanina. “Upo.”

Bahagyang aangat ang gilid ng labi ni MJ, pero susunod din siya. Kukunin ni Ysabel ang first aid kit mula sa bag niya. Dahan-dahan niyang gugupitin ang manggas ng polo nito at makikita ang malalim na gasgas sa braso nito. Hindi ito tinamaan ng bala, pero halos ganoon na rin kalala ang sugat.

Maingat niyang lilinisin ang sugat. Tahimik ang buong bahay. Ang tanging maririnig ay ang tik-tak ng lumang orasan at ang bahagyang paghinga ni MJ sa tuwing dumidikit ang bulak sa balat nito.

“Magaling ka,” mahinang papuri ni MJ kay Ysabel.

“Kailangang marunong ang isang writer sa lahat ng bagay. Research.” Hindi siya titingin dito. “Tsaka, nanonood ako ng maraming medical drama.”

“Hindi iyan ang ibig kong sabihin.” Hindi maalis ang tingin ni MJ sa mukha niya. “Parang sanay kang gawin ito para sa taong mahal mo.”

Sandaling matitigilan si Ysabel. Biglang babalik sa isip niya ang alaala ng tatay niya sa ospital at ang mga buwang inaalagaan niya ito habang nakaratay sa kama. Pero hindi niya iyon ikukuwento. Maiiling lang and then tatapusin na lang niya ang pagbabalot sa sugat ni MJ at tatayo.

“Tapos na. Huwag mong babasain yan.”

Pagsikat ng araw, magkatabi silang nakaupo sa harap ng mesa. Nakabukas ang notebook.

“Wala akong maintindihan sa mga numerong ito,” sasabihin ni Ysabel. “Sinubukan ko na itong intindihin dati. Mga petsa at numero lang ang nakikita ko.”

“Hindi mga petsa ang mga ito.” Mabilis na ituturo ni MJ ang isang linya. “Tingnan mo. 14-02-11. Kung petsa iyan, Pebrero 14. Pero ang kasunod, 32-04-09. Walang thirty-two ang April”

Matitigilan si Ysabel habang nakatitig sa pahina. Unti-unting may mabubuo sa isip niya—isang alaala ng batang siya na nakaupo sa kandungan ng ama habang nagsusulat ito ng mga numero sa papel at tinuturuan siya ng isang kakaibang laro.

“Laro ng Bituin,”

“Ano?”

“Noong bata ako, nilalaro namin ito ni Papa. Bawat numero, may katumbas na letra sa isang tula. Lagi niyang sinasabi, ‘Kapag nawala ako, anak, hanapin mo ang bituin.’” Bahagyang manginginig ang boses ni Ysabel. “Akala ko, biro lang iyon. Pero ang tulang iyon… iyon ang lullaby na lagi niyang kinakanta sa akin.”

Hindi na siya magsasalita pa. Kukunin niya ang ballpen at sisimulang i-decode ang mga numero. Habang nagpapatuloy siya, unti-unting mabubuo ang mga nakatagong salita. Mga pangalan. Mga bangko. Mga halaga ng transaksiyon.

Pero sa ikatlong pahina, isang pangalan ang biglang magpapatigil sa kanilang dalawa.

Direktor Armando Reyes, Task Force Aguila.

Manlalamig ang kamay ni MJ.

“Hindi.”

“Bakit”

“Siya ang nagpalaki sa akin sa agency. Siya ang tumanggap sa akin nang mamatay ang lola ko.” Halos hindi makapagsalita si MJ “Hindi puwede. Imposible.”

Biglang kakalabog ang p***o ng balkonahe, kaya sabay silang mapapatayo. Pero hangin lang pala. Mapapahawak si Ysabel sa dibdib habang mabilis namang isasara ni MJ ang notebook at ilalagay sa bag.

“Walang ibang makakaalam nito,” mariin niyang sasabihin. “Hangga't hindi ko napapatunayan ang lahat.”

Biglang magri-ring ang cellphone ni MJ.

Sa screen, isang pangalan ang lilitaw.

DIR. REYES.

Magkakatinginan sila. Dahan-dahang magtataas ng daliri si Ysabel sa labi, sinenyasan siyang huwag magsalita ni MJ. Tatango si Ysabel bago sagutin ang tawag at i-on ang speaker.

“Sir.”

“Valderama.” Kalmado at malalim ang boses ng matanda, taglay ang awtoridad ng isang taong sanay na sinusunod ng lahat. “Nakatanggap ako ng report na pinasok at hinalughog ang apartment ni Ms. Dela Vega kagabi. Nasaan kayo ngayon?”

“Ligtas po kami, Sir. Sisiguraduhin kong hindi na kami matutunton ng mga taong iyon.”

“Good. Ibigay mo sa akin ang location ninyo.”

Biglang mapipigil ang paghinga ni Ysabel. Nakatitig lang si MJ sa cellphone, pero sa unang pagkakataon, makikita niyang nag-aalangan ito.

“Kailangan ko pong mag-report sa inyo nang personal, Sir.”

Sandaling tatahimik ang kabilang linya. Pagkatapos, dahan-dahang magsasalita si Reyes. Malinaw at malamig ang bawat salitang bibitawan nito.

“MJ, alam kong buntis siya.”

Parang may malakas na sasampal kay Ysabel. Agad siyang mapapatingin kay MJ, na kapansin-pansing mamumutla rin. Pareho silang hindi makakakilos.

“Alam kong anak mo ang dinadala niya,” patuloy ng direktor. “At lalong hindi mo dapat itinatago sa akin ang mag-ina mo. Dalhin mo sila sa amin bago mag-Biyernes. Kung hindi, ako mismo ang pupunta sa inyo.”

Biglang mapuputol ang tawag.

Ilang sandali silang mananatiling tahimik. Nanginginig ang mga daliri ni Ysabel habang unti-unti siyang lilingon kay MJ. Punong-puno ng tanong ang mga mata nito, pero may halong takot at pag-asang pilit nitong itinatago.

“Akin ba?” halos pabulong nitong itatanong.

Hindi agad makakasagot si Ysabel. Hindi niya alam kung paano haharapin ang tanong ni MJ, lalo na't may isa pang misteryong mas nakakatakot kaysa sa lahat ng natuklasan nila.

Paano nalaman ng direktor ang tungkol sa pagbubuntis niya eh siya lang at si Tin ang nakakaalam nito?