Chapter Seven

Nagmamadaling pumasok si Aurus sa bahay kubo nang umulan ng palasong may apoy sa direksyon niya. Mabilis niyang isinara ang pintuan, pero napaatras siya nang lumampas ang palaso sa dingding. Kaagad nagliyab ang parteng tinamaan niyon. Luma na ang mga kasangkapang kahoy na ginamit sa kubo at alam niyang mabilis kakalat ang apoy roon.

“May hinala ba silang narito ang premier guard?” tanong niya sa sarili.

Pinuntahan niya si Gaia sa silid nito para makita ang kundisyon ng dalaga. Mahimbing pa rin itong natutulog at walang bahid ng sugat mula sa kalaban. Sa palagay niya ay hindi pa nakakapasok ang sinuman sa kubo bago siya dumating.

“Sunugin niyo ang kubong iyan. Malakas ang kutob ko na may nagtatagong malakas na nilalang diyan bukod sa lalaking pumasok. Huwag niyo silang hahayaang mabuhay!”

Narinig ni Aurus ang sigaw na iyon mula sa labas ng kubo. Nagmadali naman niyang ibinalot sa kumot si Gaia. Sinira niya rin ang dingding ng kubo sa likuran para makalabas sila.

“Hindi na tayo ligtas dito, premier guard. Kailangan na nating umalis, baka pareho tayong mamatay kapag hinarap ko sila. Kailangan mo pang gumaling para hindi malungkot si Tana,” sambit niya bago tumakbo palabas ng kubo habang buhat si Gaia.

Matataas na damo at matatayog na punong kahoy ang sinagasa ni Aurus para tumakas. Kailangan niyang ilayo si Gaia dahil nararamdaman niyang hindi titigil ang mga kalaban nito hanggat buhay ang dalaga. Wala siyang ideya kung ilang minuto o oras na siyang tumatakbo sa masukal na daan. Tumigil lang siya nang kumalat ang dilim sa paligid. Malayo na ang narating nila kaya ramdam na rin niya ang pamamanhid ng kaniyang braso habang buhat si Gaia. Ibinaba niya muna ang dalaga at isinandal sa katawan ng puno. Umupo rin siya sa tabi nito. Pumikit siya para sandaling makapagpahinga.

“Ngayon ko napagtanto na ikaw talaga ang kailangan nila, premier guard.”

Tumayo si Aurus at bahagyang iniunat ang mga braso. Sinulyapan niya si Gaia. Maayos naman ang pagkakasandal nito sa punong kahoy. Sa tingin niya ay wala namang mangyayaring masama kahit sandali niya itong iwan.

“Oras na para harapin ang mga taong kanina pa sumusunod sa atin,” nakangisi niyang sabi bago bumalik sa walang emosyon ang mukha niya. “Magpakita kayo!” sigaw niya sa mga pigurang kanina pa niyang nararamdaman na sumusunod sa kanila ni Gaia. 

Tatlong itim na pigura ang agad lumitaw sa harapan ni Aurus. Sa tantiya niya ay limang metro ang layo ng mga ito sa kaniya. Nababalot ng itim na kasuotan ang katawan ng mga ito kaya’t nakapagtatago ang mga ito sa dilim.

“Ibigay mo sa amin ang babae,” sambit ng pigurang nasa gitna. 

“Bakit ko gagawin ang sinasabi mo? Ano bang kailangan niyo sa kaniya at gustong-gusto niyo siyang makuha?” tanong niya sa mapaglarong tono.

“Wala kang karapatan para itanong ’yan!”mayabang na sagot ng pigura sa kaliwa. 

Ngumisi si Aurus. “Wala rin kayong karapatan na kunin ang babae sa akin. Responsibilidad ko ang kaligtasan niya at hindi niyo siya makukuha hanggat buhay ako.”

Tumingin sa isa’t-isa ang mga pigura. Alam ni Aurus na hindi lang tatlo ang sumusunod sa kanila ni Gaia. Malakas ang kaniyang pakiramdam na nasa paligid lang ang mga kasama ng tatlo. Hindi naman siya nagkamali dahil nagbigay ng hudyat ang nasa gitna at sabay-sabay na nawala ang mga ito sa pwesto. Hindi naglaho ang mga ito, dahil nagkubli lang ang mga pigura sa dilim. Nararamdaman pa rin ni Aurus ang presensya ng mga ito patungo sa direksyon niya. Hindi naman siya natinag sa kinatatayuan. Nakiramdam lang siya sa unang pigura na lalapit sa kaniya.

“Paalam sa ’yo, mayabang!” sambit ng pigurang umatake mula sa likuran ni Aurus. 

Mabilis humarap si Aurus at sinalubong ang atake ng pigura. Nagpakawala siya ng mabilis na sipa at pinuntirya ang hawak nitong sandata. Nagawa niyang tamaan ang sandata nito at tumalsik iyon sa lupa. Isa pang sipa ang pinakawalan niya na tumama naman sa mukha ng kalaban. Hindi siya nawalan ng depensa nang matalo ang unang pigura. Naramdaman niya uli ang mga lumilipad na patalim patungo sa direksyon niya. Kahit madilim ang paligid, eksperto pa rin niyang nasalo ang mga iyon. Pamilyar sa kaniya ang ganoong uri ng sandata—isang kunai.

“Assassin,” bulong niya na tila may pinukaw ang salitang iyon sa kaibuturan niya. Isang pamilyar na pakiramdam ang naramdaman niya habang hawak ang mga patalim. Nasasabik siyang gamitin ang mga iyon katuwang ng dilim. 

“Tingnan natin kung kakampi niyo ang dilim o pabor sa akin ang kadiliman para pabagsakin kayo,” nakangisi niyang sabi at mahigpit na hinawakan ang dalawang kunai sa magkabilang kamay.

Sinabayan ni Aurus ang pagsugod ng dalawang pigura at magkasabay rin dumaan sa leeg ng mga ito ang hawak niyang patalim. Pawang mga daing ang naririnig niya sa tuwing tinatamaan ng patalim ang mga kalaban niya.

“A-argh!” nahihirapang daing ng dalawang pigura bago bumagsak sa lupa. 

Hindi pa nakakatayo ng maayos si Aurus nang muli niyang maramdaman ang umuulang patalim sa direksyon niya. Pabor sa mga kalaban ang kadiliman ng paligid, pero mas pabor iyon sa kaniya. Ang ganitong klase ng kapaligiran ang naging kasama niya bago pa siya naging heneral ng Urvularia—ang kaharian kung saan siya unang naglingkod bilang assassin. Manlilipol din siya bago naging heneral at dahil iyon sa tulong ni Tana. Iniwan niya ang dating trabaho para mag-trabaho sa palasyo.

“Nagkakamali kayo ng binangga,” malamig niyang sabi sa mga kalaban.

Balewalang iniwasan ni Aurus ang mga patalim. Ang iba ay sinasalo niya at binabalik sa mga pigurang nagkukubli sa mga sanga ng punong kahoy. Napupuntirya niya rin ang iba sa likuran ng puno at ang mga kalabang aatake pa lang sa kaniya. Hindi nakatiis ang mga kalaban at isa-isang lumitaw ang mga ito sa harapan niya. 

“Sino ka? Sa ano’ng dibisyon ka nagmula?” may pangambang tanong ng nagsalita. 

“Wala kang karapatan para itanong iyan,” sagot niya gamit ang delikadong boses.

Humakbang palapit si Aurus sa mga pigura. Umatras naman ang mga ito. 

“Pinuno, kakaiba ang istilo ng pakikipaglaban niya. Walang ibang grupo maliban sa atin ang may kakayahang kumilos sa dilim. Maaari kayang ginagaya tayo ng ibang dibisyon? Malaking problema ito kapag nakopya nila ang istilo natin sa pakikipaglaban. Kailangan nating malaman ang pinagmulan niya at tapusin siya kasama ng grupo niya,” sabi ng kasama nito. 

“Sabihin mo sa akin ngayon ang dibisyong kinabibilangan mo. Hindi hahayaan ng Murky mula sa ika-apat na dibisyon na kopyahin ng ibang tao ang istilo namin sa pakikipaglaban. Mananagot ang sinumang gagawa no’n!” 

“Kung ganoon, sagutin mo muna ang tanong ko. Ano’ng kailangan niyo sa babae? Bakit gusto niyo siyang makuha mula sa akin?” balik tanong ni Aurus sa pinuno ng grupong tinatawag na Murky. 

“Ang babaeng kasama mo ay ang premier guard, tama ba ako?”

Hindi sumagot si Aurus kaya’t nagpatuloy sa pagsasalita ang lalaki.

“Narito kami para iligtas ang premier guard, kaya ibigay mo siya sa amin. Dadalhin namin siya sa ika-apat na dibisyon—ang Dekzas. Mas ligtas siya roon kaysa sa dooms gate na pinamumunuan niya, pero traydor naman ang mga kasama niya. Ikabubuti niya ang hangad namin, kaya ibigay mo na siya sa amin. Pangako, hindi ka namin sasaktan,” mahabang litanya ng pinuno bago sumenyas sa mga kasama nito.

Kumilos ang mga kasama nito patungo kay Gaia, kahit walang pahintulot mula sa kaniya. Higit sa sampung metro ang layo ni Gaia sa kaniya at hindi niya kaagad mapipigilan ang mga pigura. Mabilis nakalapit ang mga ito sa dalaga.

“Huminto kayo!” sigaw niya nang hahawakan ng dalawang lalaki si Gaia.

Hindi nakinig ang dalawa kay Aurus at itinuloy pa rin ng mga ito ang utos ng pinuno. Binuhat ng isang pigura si Gaia bago muling lumapit sa pinuno ng grupo. Ibinaba nito ang dalaga sa lupa habang nakaharap sa direksyon niya.

“Umalis na tayo. Kailangan na nating bumalik sa Dekzas. Siguradong matutuwa ang dibisyon lider dahil nakuha natin ang premier guard. Ang ika-apat na dibisyon ang titingalain sa buong kaharian, dahil hawak natin ang babaeng gumawa ng kasaysayan sa dooms gate, pero tayo ang magtatapos ng kasaysayang iyon. Tayo ang tatapos sa babaeng ito at isasabit natin ang ulo niya sa gate ng Dekzas. Siya ang magsisilbing tropeyo ng ating dibisyon para tingalain sa buong Forbideria at ako naman ang magiging kilalang lider ng Murky!” masayang pahayag ng pinuno kasabay ng malakas nitong pagtawa.

Handa nang sumugod si Aurus para bawiin si Gaia sa grupo ng Murky, pero napahinto siya nang marinig ang nanghihinang boses ni Gaia.

“W-walang sinuman ang nag-ma-may-ari sa akin at hindi ako papayag gamitin ng mga taong katulad mo.”

Napahinto sa pagtawa ang lider ng Murky. Mula sa madilim na parte ng kagubatang iyon, naaninaw ni Aurus ang pagbagsak ng dalawang pigurang kumuha kay Gaia. Hindi niya alam kung ano ang ginawa ni Gaia, pero mabilis itong nakalapit sa pinuno ng grupo.

“Kung kamatayan ang pipigil sa inyo para tigilan ako, malugod ko kayong ipapadala sa impyerno.”

Kinilabutan si Aurus sa tono ng boses ni Gaia. Delikado iyon tulad ng kakayahan nito. Mabilis nitong inatake ang pinuno ng Murky at walang hirap na napabagsak. Dahilan iyon para umatras ang mga natitirang kalaban at nagmamadaling umalis.

“Kasalanan niyo kung bakit nawalan uli ng lider ang Murky ngayon. Hindi na kayo nadala sa paulit-ulit na pag-atake sa akin,” muling sabi ni Gaia na tila ilang beses na nitong ginawa ang bagay na iyon. 

Nahimasmasan naman si Aurus at bigla niyang naalala ang kalagayan ni Gaia. Mabilis siyang lumapit dito, kahit nagtataka siya kung bakit nagising agad ito. Marahil malaki ang kagustuhan nitong labanan ang sakit kaya nagagawa nito ang hindi dapat mangyari.

“Hindi pa ito ang tamang oras para magising ka, premier guard. Nasa ilalim ka pa rin ng epekto ng gamot na pinainom ko sa ’yo. Mas matatagalan ang pagbawi mo ng lakas dahil sa nangyari ngayon.”

“Nakakainis ang sakit na ito. Ginagawa akong mahina!” inis na bulalas ni Gaia, pero unti-unti itong nawawalan ng balanse at tuluyang nawalan ng malay. 

Mabilis umalalay si Aurus kay Gaia. Maingat niya itong hinawakan sa baywang. Napunta sa kaniya ang bigat ni Gaia nang bumagsak ito sa mga bisig niya.

“Mas malakas ka sa inaakala ko, premier guard. Pakiusap, lumaban ka. Labanan mo ang sakit na ’yan para sa sarili mo at sa kakambal mo. Pangako, tutulungan kita hanggang magtagumpay ka,” bulong niya sa walang malay na dalaga.