KABANATA 5

Matapos ang matinging katahimikan sa buong Emergency Room, unang pumalakpak si Nurse Sarah. Kasunod nito ang iba pang mga duty nurses, ang anesthesiologist, pati na ang ilang mga pasyenteng nakatayo sa gilid na nakasaksi sa buong pangyayari.

Ang kaninang napakatahimik at tensyonadong

atmosphere sa loob ng ER ay napuno ng ingay ng pagkamangha at pagpupugay para kay Celeste.

Humakbang palapit ang Hospital Director na si Dr. Arturo Villanueva, kasama ang dalawa pang senior doctors ng San Gabriel Provincial Hospital. Lumapit ito kay Celeste habang nakatitig sa lalaking dahan-dahan nang inililipat mula sa trauma bay patungong Recovery Room.

"Diyos ko, Dr. Del Fiera..." bungad ni Dr. Villanueva, ang boses ay may halong gulat at matinding paghanga. "Tumawag sa akin si Dr. Bernardo kaninang umaga para ipaalam ang pagdating mo, pero hindi ko akalaing sa ganitong paraan ka magpapakilala sa aming ospital!"

"Director" bahagyang yumuko si Celeste bilang paggalang. "Pasensya na po kung hindi man lang ako nakapag-report muna sa opisina ninyo. Masyado lang pong mabilis ang pangyayari at nag-aagaw-buhay na ang pasyente."

"Huwag kang humingi ng paumanhin!" mabilis na hinarang ni Dr. Villanueva ang mga salita ni Celeste habang hinahawakan ang dalawang balikat ng dalaga. "Ang ginawa mo kanina ay isang himala! Isang blind emergency thoracotomy sa loob ng isang ER bay na nakakursetas lang? Sa limitadong kagamitan at sa ilalim ng matinding banta sa buhay mo?"

Umiling-iling si Dr. Villanueva sa sobrang pagkamangha. "Sa loob ng tatlumpung taon ko sa propesyong ito, bihira akong makakita ng doktor na may ganiyang kabilis na pag-iisip, lamig ng ulo, at husay sa paghawak ng scalpel.

Hindi lang buhay ng pasyente ang iniligtas mo ngayong araw, Dr. Del Fiera... iniligtas mo ang buong staff at ang buong ospital na 'to sa pwedeng mangyaring trahedya!"

"Totoo po 'yon, Dok!" singit ni Nurse Sarah habang nakangiti nang malapad at pilit na pinupunasan ang natitirang luha sa kaniyang pisngi. "Kahit po kami na matagal na rito, natulala sa bilis at galing ninyo. Wala man lang panginginig ang mga kamay niyo habang binubuksan ang dibdib ng pasyente! Sobrang galing niyo po!"

"Isa kang tunay na ehemplo ng isang mahusay na surgeon," dagdag pa ng isa sa mga senior doctors. "Napakaswerte ng provincial hospital na 'to at pumayag kang lumipat dito mula sa Maynila."

Dahan-dahang humakbang patayo ang limang lalaking nakaitim na kanina lang ay nakaluhod. Ang lider ng grupo, na nakilala bilang si Rocco, ay lumapit kay Celeste. Wala na ang magaspang at nakatatakot nitong mukha. Sa halip, puno ng matinding respeto ang kaniyang mga mata.

"Pasensya ka na sa inasal ko kanina, Dok," mahinang sabi ni Rocco habang nakatungo. "Dahil sa takot ko na mawala ang Boss namin, naging hayop ako sa harap ninyo. Pero ang ginawa mo para sa kaniya... hinding-hindi 'yon makakalimutan ng buong pamilya namin."

Inabot ni Rocco ang kaniyang wallet at kumuha ng isang kulay itim at eleganteng calling card na may nakatatak na gintong logo. Inabot niya ito kay Celeste.

"Ako si Rocco. Anuman ang kailanganin mo—oras, pera, proteksyon, o kahit anong tulong dito sa probinsya o sa Maynila—tawagan mo lang ang numerong 'yan. Simula ngayong araw, si Dr. Celeste Del Fiera ay itinuturing na naming pinakamahalagang tao."

Dahan-dahan namang tinanggap ni Celeste ang card. "Salamat, Rocco. Ang mahalaga ay ligtas na ang Boss ninyo. Pakiusap lang, siguraduhin ninyong walang magiging ingay kapag dinala na siya sa Recovery Room para mabilis siyang makabawi ng lakas."

"Masusunod po, Dok," sagot agad ni Rocco bago hudyatan ang kaniyang mga tauhan na magbantay sa labas ng kuwarto ng kanilang Boss.

Nang maiwan na lamang si Celeste, si Dr. Villanueva, at ang ilang staff sa hallway, inakay ng Hospital Director si Celeste patungo sa kaniyang opisina. "Halika, Dr. Del Fiera. Kailangan mong magpahinga at uminom ng mainit na kape. At habang nagpapahinga ka, aasikasuhin ko na agad ang kumpirmasyon ng iyong posisyon bilang Head of Trauma and Emergency Surgery ng ospital na 'to."

Napatigil si Celeste. "Head of Trauma Surgery po?"

"Napatunayan mo na ang kakayahan mo sa loob lamang ng isang oras," nakangiting sagot ni Dr. Villanueva. "Deserve mo 'yan. At naniniwala ako na sa pamumuno mo, maraming buhay pa ang maililigtas sa lugar na 'to."

Naramdaman ni Celeste ang isang malalim at tunay na kapayapaan sa kaniyang dibdib. Ang sakit at pait na idinulot sa kaniya ng dating asawa ay unti-unting napapalitan ng dangal at pagmamalaki sa kaniyang sarili.

Nakatayo siya sa harap ng bintana ng opisina ni Dr. Villanueva habang hawak ang tasa ng kape. Tumingin siya sa malayo—kung saan nakahiga sa kabilang kwarto ang misteryosong lalaking iniligtas niya.