CHAPTER 7

Kasandra Natividad POV

"Kass, paki-check nga ulit 'yung audio track natin sa CD! Baka may pumapalyang beat sa gitna ng cheer mix!"

Narinig kong sigaw ni Sarah mula sa stage ng Student Activity Center. Huwebes na ng hapon, at dalawang araw na lang bago ang opisyal na opening battle ng Cheering Foundation. Ramdam na ramdam na ang matinding pressure sa buong Education Building. Lahat kami ay halos hindi na umuuwi para lang masigurong perpekto ang bawat galaw, bawat vocal cue, at bawat piraso ng props na gagamitin namin.

"Sige, Sarah! Ako na ang magche-check sa audio booth!" pabalik kong sigaw habang dala-dala ang flash drive at CD holder.

Sumasakit na ang mga binti ko sa halos walong oras na tuloy-tuloy na ensayo, pero kapag naiisip ko ang mukha ni Nathan habang nakatitig sa akin mula sa bleachers kagabi, agad na bumabalik ang lakas ko. Hindi ko maipaliwanag, pero may kakaibang charm talaga ang lalaking 'yun. Dahil lang sa palihim niyang pagtingin at sa simpleng pag-follow niya sa akin sa I*******m, pakiramdam ko ay kaya kong magtatalon sa stage nang limang oras nang hindi napapagod.

Habang naglalakad ako patungo sa back stage office para ipasa ang sound track, napansin kong bukas ang p***o ng storage room kung saan nakatago ang mga ginawa naming malalaking banners at props.

Napatigil ako sa paglalakad nang makita kong may tao sa loob.

Si Bea.

Kumunot ang noo ko. Anong ginagawa ng second lead ng Architecture Department sa loob ng storage room ng College of Education? At higit sa lahat, bakit siya nag-iisa roon habang hawak ang isang pares ng malaking cutter at spray paint?

Dahan-dahan akong lumapit sa bahagyang nakabukas na p***o at sumilip sa maliit na puwang.

Nakatalikod si Bea sa akin. Nakatayo siya sa harap ng aming main giant banner ang pinalakamalaking props na ginawa ng Education students gamit ang recycled canvas at hand-painted lettering. Inilabas niya ang cutter at ibabaon na sana ito sa gitna ng banner para punitin ito!

"Anong ginagawa mo diyan?!" malakas kong sigaw sabay tulak sa p***o nang malakas.

Mabilis na napalingon si Bea! Nagulat siya sa biglaan kong pagpasok dahilan para mabitawan niya ang cutter sa semento. Mabilis na nagbago ang gulat sa mukha niya at pinalitan ng isang malamig at sarkastikong ngiti.

"Oh. It's you, Natividad," tamad niyang sabi habang dahan-dahang pinupulot ang cutter at ipinapasok ito sa kanyang bag. "I was just... looking for our department's extra extension cords. Akala ko rito naimbak ng utility team."

"Extension cords?" Nilapitan ko siya nang mabilis at itinuro ang giant banner namin. "Kailangan ba ng cutter para maghanap ng extension cord? Bea, nakita kita! Pupunitin mo 'yang banner namin!"

Tumingin si Bea sa banner, pagkatapos ay muling tumitig sa akin nang walang anumang bakas ng pagsisisi o kaba sa kanyang mga mata.

"Pupunitin? Why would I do that?" humalukipkip siya at itinagilid ang ulo niya. "Do you really think Architecture needs to sabotage your cheap canvas just to win? We have the best structural design, the best choreography, and Nathan's leadership. Hindi namin kailangang dumiin sa antas ninyo para lang matalo kayo."

"Kung hindi mo balak sirain 'yan, bakit ka nandito sa storage room ng Education?" galit kong tanong. Ramdam ko ang pag-akyat ng init sa mga pisngi ko. Wala akong pakialam kung mas matas ang year level niya sa akin, pero hindi ko hahayaang bastusin niya ang pinagpaguran ng buong departamento namin.

Lumapit si Bea sa akin, sapat para marinig ko ang mababa at puno ng banta niyang boses. "Gusto mo ng katotohanan, Kasandra? Pumasok ako rito para tingnan kung hanggang saan lang ang kaya niyo. At nakikita ko... masyado kang kampante. Akala mo ba dahil kinakausap ka ni Nathan at in-follow ka niya sa social media, may pag-asa ka na sa kanya?"

Napatigil ako. Paano niya nalaman ang tungkol doon?

Natawa nang bahagya si Bea, isang maiksing tawa na puno ng pang-aasar. "Nakita ko ang phone niya kahapon habang nagre-review kami ng budget. You really think you're special to him? Si Nathan, mabait lang 'yan sa mga taong sa tingin niya ay nakakaaliw. Parang cute na stray cat sa kalsada na binibigyan ng pagkain kapag naiinip siya."

"Manahimik ka," pabulong pero matapang kong sagot, nakatitig nang diretso sa mga mata niya.

"I'm telling you the truth, Kass," dagdag pa niya habang umaayos ng tayod. "Our families have been business partners for years. Ang mommy ni Nathan, nakipag-usap na sa mga magulang ko para sa merging ng firm namin balang araw, Ikaw? Anong maipagmamalaki mo? Ang pagiging banda vocalist sa mga bar sa Katipunan? Sa tingin mo ba tatanggapin ka sa pamilya Gadon?"

Ang bawat salita niya ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Alam kong may punto siya tungkol sa mundo ni Nathan, pero ang marinig ito mula sa isang taong tulad niya ay mas lalong nagpapatunog sa akin na hindi ako dapat magpaapekto.

"Hindi ko kailangang magmalaki ng kumpanya para maging tao," sagot ko habang umahakbang nang mas malapit sa kanya. "At higit sa lahat, hindi si Nathan ang nagmamay-ari ng desisyon mo o ng mommy niya. Kung talagang kampante ka na sa 'yo siya, bakit kailangan mo pa akong puntahan dito at sabihan ng ganyan? Natatakot ka ba, Bea? Natatakot ka na mas gusto niya ang boses ko kaysa sa perpektong mundo mo?"

Natigilan si Bea. Nawala ang mapang-asar niyang ngiti at napalitan ng matinding galit sa kanyang mga mata.

Bago pa makapagsalita ulit si Bea, biglang bumukas ang p***o at pumasok si Nathan kasama si Enzo!

"Bea? Anong ginagawa mo rito?" malamig na tanong ni Nathan. Nakatitig ang mga mata niya sa aming dalawa ni Bea, bago lumipat ang tingin niya sa cutter na bahagyang sumusungaw sa bag ng dalaga.

"Nathan!" mabilis na nagbago ang boses ni Bea, naging malambot at parang walang kasalanan. "I was just returning the extra measuring tape that their team borrowed yesterday. Pero bigla na lang akong pinagbintangan ni Kasandra na sisirain ko raw 'yung banner nila!"

Napakunot ang noo ko sa matinding kapal ng mukha ng babaeng 'to! "Anong measuring tape?! Nakita kitang hawak 'yung cutter sa harap ng banner namin!"

"Kass, kalma lang," hawak ni Enzo sa balikat ko, pero tinabig ko ang kamay niya dahil sa matinding inis.

Tumingin ako kay Nathan. Nakatayo siya doon, nakatingin sa akin at kay Bea. Gusto kong makita sa mga mata niya na naniniwala siya sa akin. Gusto kong marinig mula sa kanya na ipagtatanggol niya ako.

"Nathan, sabihin mo sa kanya," hamon ko sa kanya habang nanginginig ang boses ko sa galit at kaba. "Nandito ba siya para magsauli ng gamit o para manggulo?"

Tinitigan ako ni Nathan nang ilang segundo. May kakaibang lalim ang mga mata niya, pero nanatiling sarado ang ekspresyon ng mukha niya. Pumasok siya sa loob ng storage room, kinuha ang bag ni Bea sa mesa, at dahan-dahang humarap sa aming lahat.

"Bea, bumalik ka na sa Architecture studio," malamig ngunit pinal niyang utos kay Bea.

"Hihintayin kita roon para sa budget approval."

"But Nathan, she insulted me—"

"Sinabi kong bumalik ka na sa studio," mas mababa at mas seryosong sabi ni Nathan na hindi man lang humaharap sa dalaga.

Dahil sa matinding napahiyang naramdaman, mabilis na kinuha ni Bea ang bag niya at naglakad palayo habang masama ang tingin sa akin.

Naiwan kaming tatlo sa loob ng storage room. Tumingin sa akin si Enzo. "Kass, okay ka lang ba? Anong nangyari?"

"Okay lang ako," mahina kong sagot, pero ang mga mata ko ay nakatutok lang kay Nathan.

Humarap si Nathan sa akin. Tumingin siya sa giant banner sa likod ko, pagkatapos ay sa akin.

"Walang nasira sa banner niyo, Natividad."

"Hindi 'yun ang punto, Nathan!" hindi ko na napigilang isigaw. "Gusto niya kaming isabotahe! Kung hindi ako pumasok dito, sirado na 'yang banner na pinagpuyatan ng mga kaklase ko!"

Huminga si Nathan nang malalim. Lumapit siya sa akin ng dalawang hakbang. "Aayusin ko ang bagay na 'to sa departamento namin. Hindi na mauulit 'to."

Tinitigan ko siya. Walang "sorry," walang direktang pag-amin na mali ang kasama niya.

"Iyon lang?" pabulong kong tanong, ramdam ang biglang pagsikip ng dibdib ko. "Aayusin mo lang? O itatago mo kasi kasama 'yan sa plano ng pamilya mo at ng mommy mo?"

Napatigil si Nathan. Nakita kong bahagyang kumapal ang panga niya sa lakas ng pagkakaipit ng mga ngipin niya.

"Huwag mong idamay ang pamilya ko rito, Kasandra," mababa niyang boses, puno ng babala.

Natawa ako nang mahina, isang tawa na walang halong saya. "Tama si Bea. Iba ang mundo niyo. At mukhang masyado nga akong naniwala na iba ka sa kanila."

Tumalikod na ako at mabilis na naglakad palabas ng storage room, hindi na pinansin ang tawag ni Enzo o ang tahimik na pagtayong naiwan ni Nathan sa likod ko.

Habang naglalakad ako sa hallway patungo sa banyo para maghilamos, naramdaman ko ang unang patak ng luha na gumulong sa pisngi ko. Galit ako. Galit ako kay Bea, galit ako sa sarili ko pero mas galit ako dahil sa kabila ng lahat ng sinabi niya, nasasaktan ako para kay Nathan.