CHAPTER 6

Nathan Caleb Gadon POV

"Nathan, did you read the latest revisions sent by the board? Your mom specifically mentioned that she wants you to focus on the Makati project proposal this weekend."

Nakatitig lang ako sa blueprint na nakatupi sa harap ng drafting table ko habang nagtatala ng mga sukat. Rinig na rinig ko ang boses ni Bea mula sa tabi ko, pero parang dumadaan lang ito sa kabila kong tainga.

"I'll handle it later, Bea," malamig kong sagot nang hindi itinataas ang tingin mula sa ginagawa ko. "Unahin muna natin ang Cheering Foundation budget at props outline. Malapit na ang opening round."

"Nathan, it's just a school cheering competition," usal ni Bea habang isinasaayos ang kanyang blazer. "You don't need to stress yourself over this. Pwede namang ipagawa sa junior committee ang karamihan sa trabaho. Besides, Tita Helen called me last night. Nag-aalala siya na baka napapabayaan mo na ang preparation mo para sa board review next year."

Napapikit ako nang mariin at dahan-dahang ibinaba ang mechanical pencil sa mesa.

Mom again.

Bata pa lang ako, sanay na ako na bawat galaw, bawat desisyon, at bawat minuto ng buhay ko ay nakaplano na. Ang pamilya Gadon ay kilala sa industriya ng arkitektura at real estate. Para sa kanila, walang lugar ang pagkakamali, at mas lalong walang lugar ang mga bagay na walang kinalaman sa negosyo.

I was raised to be precise. To be quiet. To be in control.

Pero ewan ko ba. Sa kabila ng lahat ng pressure at responsibilidad na ipinapatong sa akin araw-araw, may isang bagay na patuloy na sumisira sa maayos kong kalkulasyon.

Isang tao, mas tumpak sabihin.

Inabot ko ang tasa ng kape sa gilid ng mesa at humigop doon. Mula sa bintana ng studio room sa ikatlong palapag, maririnig mo ang faint sound ng drums mula sa Quadrangle. Nagsisimula na naman ang ensayo ng iba't ibang departamento.

At sa gitna ng ingay na 'yun, alam kong nandoon siya.

Kasandra Natividad.

Unang beses ko siyang narinig noong nakaraang semester sa isang campus event sa Amphitheater. Dumadaan lang ako noon para magpasa ng plates kay Dean nang biglang pumutok ang boses ng vocalist ng banda sa buong grounds. Napahinto ako sa paglalakad. Ang boses niya ay hindi lang basta maganda puno ito ng buhay, ng saya, at ng emosyon na halos hindi ko maramdaman sa tahimik at kontroladong mundo ko.

Mula noon, lihim ko na siyang pinagmamasdan. Nakita ko kung paano siya tumawa kasama ang mga kaibigan niya, kung paano siya maglakad na parang walang dalang alalahanin sa mundo, at kung paano siya magpa-party sa gabi pagkatapos ng klase.

Siya ang eksaktong kabaligtaran ko. Ako ang tahimik na silid; siya ang bagyo sa labas. Ako ang maingat na linya sa papel; siya ang makulay at magulong pintura sa canvas.

At kahit gaano ko piliting umiwas, dahan-dahan niyang ginigiba ang mga pader na ginugol ko ng maraming taon para itayo.

"Nathan? Are you even listening to me?" tanong ulit ni Bea, na nagpabalik sa akin sa realidad.

"I am," sagot ko habang inililigpit ang drafting tools ko. "I need to go down. Kausapin ko lang ang logistics team sa Gymnasium."

"I'll come with you," alok ni Bea.

"No need. Dito ka muna para ayusin ang financial breakdown."

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Kinuha ko ang clipboard ko at mabilis na lumabas ng silid.

Habang naglalakad ako sa hallway, naalala ko ang nangyari kagabi sa Katipunan. Hindi ko talaga plano ang pumunta sa bar na 'yun. Sabi ko sa sarili ko, bibili lang ako ng kape sa kalapit na shop dahil hindi ako makatulog dahil sa dami ng iniisip. Pero nang makita ko ang poster ng The Afterhours sa labas ng venue, kusa akong dinala ng mga paa ko sa loob.

Nakatayo ako sa madilim na sulok, nakatitig sa kanya habang nakatayo siya sa stage. Ibinuhos niya ang buong puso niya sa kanta, at sa isang maikling sandali, naramdaman kong tumingin siya sa akin. Ang bilis ng tibok ng dibdib ko nang mga oras na 'yun ay hindi ko maipaliwanag sa pamamagitan ng anumang siyentipikong kalkulasyon.

Nang makalabas ako para salubungin siya sa kalsada pagkatapos ng gig niya, nakita kong hawak pa rin niya ang panyo ko. Ang lakas ng loob niyang asarin ako, pero halatang medyo nanginginig ang boses niya nang lumapit ako.

At nang magkahawakan ang mga daliri namin nung isinauli niya ang panyo pakiramdam ko ay dumaan ang kuryente sa buong katawan ko.

Ayaw kong umalis. Gusto ko pa siyang kausapin.

Pero nang lumapit ang guitarista niya 'yung Enzo at tinawag siya, naramdaman ko ang biglang pagbalot ng selos sa dibdib ko. Isang bagay na kailanman ay hindi ko pa nararamdaman sa buong buhay ko.

Umuwi ako kagabi na hindi mapakali. At sa kauna-unahang pagkakataon, binuksan ko ang personal kong I*******m account na halos hindi ko ginagamit, hinahanap ang pangalan niya, at pinindot ang Follow.

Gusto kong malaman niya na hindi siya nag-iisa sa nararamdaman niyang ito.

Nang makarating ako sa Gymnasium, nadatnan kong nag-eensayo na ang Pep Squad ng College of Education. Sa gitna ng court, kumikislap ang pawis sa balat ni Kasandra habang sumasayaw siya sa gitna ng formation. Ang taas ng energy niya, ang lawak ng ngiti niya, at ang boses niya ay nangingibabaw sa buong pasilidad.

Naupo ako sa pinakamataas na bench ng bleachers, hawak ang clipboard para magpanggap na may sinusuri akong listahan ng gamit. Pero ang totoo, sa kanya lang nakatutok ang mga mata ko.

"Gadon! Kanina ka pa diyan ah, hindi ka ba magpapatayo ng props sa kabilang field?" tanong ng isa kong kaklase na dumadaan.

"Sumusuri lang ako ng spacing ng kalaban," dahilan ko nang hindi binabago ang seryoso kong mukha.

Tumawa ang kaklase ko. "Iba ka talaga mag-isip, no? Kahit ensayo ng kabila, pinag-aaralan mo. Sige, iwan muna kita diyan."

Nang mag-break ang ensayo ng Education, nakita kong kumuha si Kasandra ng tubig at naupo sa gilid ng court kasama si Enzo. Tumatawa sila habang nagkukuwentuhan. Pinagmasdan ko kung paano tapikin ni Enzo ang balikat ni Kasandra, at bahagyang humigpit ang hawak ko sa wooden clipboard sa kamay ko.

Bakit kailangang napakalapit niya sa lalaking 'yan?

Tila naramdaman ni Kasandra na may nakatitig sa kanya. Dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ng bleachers.

Nang magtama ang mga mata namin sa gitna ng malaking gymnasium, unt-unting nawala ang ngiti niya kay Enzo at pinalitan ng isang napakalambot at kilalang-kilala kong ngiti para sa akin.

Itinaas niya ang dalawa niyang daliri at gumawa ng isang maliit na 'peace' sign bago siya nag-pout sa akin mula sa malayo.

Naramdaman ko ang bahagyang pag-init ng pisngi ko. Ibinalik ko agad ang tingin ko sa clipboard na hawak ko para itago ang reaksyon ko. Pero sa ilalim ng papel, hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.

Gusto ng pamilya ko na maging isang perpektong arkitekto ako. Gusto nilang itayo ko ang pinakamagagandang gusali sa bansa. Pero habang nakatitig ako sa pangalan ni Kasandra Natividad sa utak ko, nare-realize ko na may isang bagay na hindi kayang idisenyo ng kahit anong blueprint.

Ito. Ang nararamdaman ko para sa kanya.

Kahit magkalaban ang departamento namin, kahit magkaiba ang mundo namin, at kahit galit ang buong mundo sa ideya ng aming dalawa... sisiguraduhin kong sa huli ng kompetisyong ito, hindi lang ang korona ng Cheering Foundation ang ipaglalaban ko.

Ipaglalaban ko rin ang babaeng nagturo sa akin kung paano maramdaman ang tunay na ingay ng buhay.