Chapter 3

LEXI:

ILANG minuto akong umiyak sa loob ng kotse. Mugtong-mugto na rin ang mga mata ko. Pinilit kong kinalma ang sarili kahit patuloy pa rin ang pagtulo ng luha ko.

Two years. Dalawang taon kong pinagsilbihan si Ashton. Dalawang taon na ginampanang maging mabuting asawa sa kanya, kahit nakakulong na ako at nawalan ng kalayaan. Hindi ako nagreklamo. Sa puso ko, masaya ako. Masaya ako.

Masaya nga ba ako?

The traffic on my way home was unusually terrible. Nagbabadya na ring umulan kaya kahit para akong nanlalata, pinilit kong magmaneho at uuwi na. Habang nakahinto ang mga kotse, napasulyap ako sa labas ng bintana.

Then something caught my eye. A familiar face. Nangunotnoo ako na pinakatitigan itong maigi dahil baka namamali ako. Then I froze.

Si Ashton.

He was sitting inside a coffee shop across the street. Ano'ng ginagawa niya dito sa gan'tong oras? Kung gusto niya ng kape, may assistant naman siya na mauutusan. Sa nakikita ko ay mukha namang hindi kliyente ang kausap niya.

Hindi ko alam pero–iba ang nagpaparamdam sa akin sa mga sandaling ito. I parked the car without thinking. Then hurried toward the café.

The bell above the door chimed softly as I entered. Ramdam ko ang pangangatog ng mga tuhod ko pero pinilit kong maglakad nang diretso. Mabuti na lang at hindi masyadong maraming costumer dito aa cafè.

Napatitig ako sa babaeng kausap ni Ashton. Nasa sulok sila at bakante ang mga mesa malapit sa kanila. Napalunok ako habang nakatitig sa babae.

The woman was beautiful. Elegant. Sophisticated. The kind of woman who looked like she belonged in Ashton's world. Ayokong aminin pero–bagay sila ni Ashton. Ang expensive couple nilang tignan.

Mas matanda ito sa akin, ayon na rin sa itsura niya. More mature. More confident. Tila seryoso ang usapan nila. Kaya maingat akong naglakad at naupo sa mesang bakante–sa likuran ni Ashton. Ngayong mas malapit na ako, mas kita ko na ang mukha ng babae. Ang ganda niya.

The woman looked at Ashton with tear-filled eyes. Napalunok ako na binundol ng kakaibang kaba at takot sa dibdib. Ano ba'ng ginagawa ko kasi dito?

"You can't keep hiding me forever."

Mahinang saad ng babae na naiiyak ang itsura habang nakatitig kay Ashton. Napalunok ako na parang kinurot ang puso.

"Ashton, I'm tired." Her voice cracked. "Tired of watching you go home to another woman every night." Dagdag nito saka napayuko.

Kaagad namang tumayo si Ashton na lumipat ng upuan sa tabi nito. Ashton's expression softened instantly. The way it always softened whenever he looked at someone he cared about. A look I suddenly realized. . . he had never given me.

"I'm sorry." Mababa at may halong lambing saad ni Ashton. "I know this isn't fair to you."

The woman laughed bitterly. Tears slid down her cheeks. Kaagad namang pinahid ni Ashton ang luha nito.

"I'm the one you love, Ash. I'm the one who owns your heart. But I'm the one forced to stay hidden." Luhaang saad nito na napayuko.

Ashton tightened his grip on her hand. Pain flashed across his face. Real pain. The kind of pain I had never seen him show for me. Ni minsan ay hindi nagpakita ng kahinaan o lungkot si Ashton sa akin. Palaging malamig ang expression ng mukha niya sa akin. Maging kung paano niya ako tignan kahit nakangiti ako sa kanya.

"You know why I had to do it." Mababang saad ni Ashton dito.

"I know."

The woman nodded weakly. Mapait akong napangiti habang nakamata sa kanilang dalawa. Sa sobrang focus ni Ashton sa kausap niya, hindi niya manlang napapansing. . . nandidito ako, nakatitig, nakikinig sa kanilang dalawa.

"If you didn't marry Lexi, your grandmother would've cut you off from the Valmont inheritance." Wika ng babae na pilit ngumiti.

Alam ko naman iyon. Ako kasi ang pinili ni lola na mapangasawa ni Ashton. Dahil nakikita daw niya sa akin na magiging mabuting asawa ako kay Ashton. Na hindi lang pera ang habol sa apo niya. Kundi someone na aalagaan at mamahalin ang apo niya. And she's right. Dahil iyon ang ginagawa ko. Ang alagaan at mahalin ang apo niya. Kahit na. . . hindi manlang ako tignan ni Ashton.

"Exactly, love. Asawa ko nga siya–"

Ashton's voice was barely above a whisper. Hinaplos niya sa pisngi ang babae at saka ngumiti.

"But that doesn't mean I stopped loving you. Just be patient a little longer," Ashton said softly. "I promise. When everything is settled, you'll be the only woman by my side.”

Napayuko ako na napatakip ng palad sa labi at impit na napahikbi. Parang sinasaksak ang puso ko ng matalim na punyal. Ang mga nalaman ko sa civil register. Ang pekeng kasal namin. At ngayon naman. . . malalaman kong may ibang babaeng nagmamay-ari kay Ashton.

Gusto kong magalit, gusto kong sumigaw, gusto kong magwala. Pero paano? Ano ang karapatan ko? Kung iyong kapirasong papel na meron ako na matatawag na pagmamay-ari ko si Ashton. . . ay isa palang malaking kasinungalingan! Kasinungalingan ang lahat ng ito! Walang kwenta lahat ng mga pinaghirapan ko sa loob ng dalawang taon ko sa piling ni Ashton. Dahil kahit ano'ng gawin ko. . . hindi ko hawak ang puso niya. Hindi ako ang babaeng nagmamay-ari sa kanya.

Wala akong karapatan sa kanya.

NANATILI akong nakayuko. Kanina pa umalis si Ashton at kasama niya pero parang nawalan ako ng lakas na tumayo. Napatitig ako sa singsing na suot ko.

The ring on my finger felt like a cruel joke now. A symbol of a marriage that never existed. A promise that had never been real. Iningatan at inalagaan ko ang singsing na ito. Kahit minsan, hindi ko ito hinubad sa daliri ko. Pero heto at peke lang pala ang kasal na pinanghahawakan ko.

*****

Pasado alassais na nang makarating ako sa mansion. Para akong naubusan ng lakas sa mga nalaman ko ngayong araw. Bakit ngayon pa? Bakit kung kailan anniversarry namin saka ko matuklasan ang mga ito?

Nagpahid ako ng luha na bumaba ng kotse. Wala na din ako sa mood para maghanda ng dinner date sa amin ni Ashton. Gusto ko na lamang makita ang mga magulang ko ngayon. I wanted them to tell me everything would be okay.

Magmula nang ikasal kami ni Ashton, diti na rin sa Valmont resident nanirahan sina mama at papa. Mag-isa akong anak nila kaya nang dito na ako tumira, lumipat na din sila. Si Ashton pa mismo ang nagpagawa ng villa dito sa bakuran ng mansion na para sa mga magulang ko.

The villa was located inside the Valmont estate, only a few minutes away from the main mansion. As I walked along the stone pathway, I wiped my face repeatedly. Magulo na rin ang buhok ko at mugto ang mga mata, pero wala na akong pakialam sa itsura ko.

Gusto ko lang makita ang mga magulang ko. Makulong sa yakap nila at maiiyak itong bigat sa dibdib ko. As I reached the villa, I noticed the kitchen lights were still on. Sila mama at papa lang ang nandito sa villa. Kaya naman tumuloy na ako sa kusina.

My hand froze on the doorknob. Natigilan ako sa akmang pagbukas no'n na marinig ang mama na humihikbi.

"Honey. . . I miss her so much."

A painful sob escaped my mother. Nasa tabi nito si papa na hinahagod sa likuran si mama.

"I miss our daughter. Mis na mis ko na ang anak natin."

Nangunotnoo ako na naipilig ang ulo. She missed me? Nandito lang naman kami sa iisang lugar a. Magkaiba man ang bubong ng tinutuluyan namin pero araw-araw naman kaming magkakasama. Paanong namimis ako ng mama?

"I know." Tugon ni papa.

“It's been years, honey. Sobrang bigat sa dibdib ko na hindi kasama ang anak ko,” wika pa ng mama. "We finally found her, but we still can't bring her home."

Nanigas ako at parang binuhusan ng nagyeyelong tubig sa narinig! My fingers tightened around the doorknob. May mali. May mali sa mga nangyayari.

H-hindi ako ang tinutukoy nilang anak?!

"Hindi manlang natin siya makasalo sa mesa. Hindi manlang natin makasama sa iisang bubong ang anak natin. We can't even tell everyone she's our daughter." Humihikbing saad ni mama.

I couldn't breathe. Napatakip ako ng palad sa labi na sunod-sunod tumutulo ang butil-butil na luha sa aking mga mata.

"As long as Lexi is here, we can't, honey. Konting tiis na lang. Kapag mawala na sa landas natin si Lexi. . . makakasama na natin ang anak natin." Saad ni papa na ikinatigil ko.

“Kailan ba kikilos si Ashton? It's been two years, honey. Paano kung manumbalik na ang memorya ni Lexi?” nag-aalalang tanong ni mama dito.

Para akong mabubuwal sa kinatatayuan sa narinig. Ano'ng ibig nilang sabihin? Gusto nila akong mawala?

Sunod-sunod tumulo ang luha ko na nakatulala at naninigas sa kinatatayuan. Tama. Wala akong maalala sa nakaraan ko. Pero ni minsan ay hindi ako nagduda sa mga sinabi nila sa akin. Naniwala ako sa kanila at lahat ng mga sinabi nila ay pinaniwalaan ko.

Paano nila nagawa sa akin ito? Kung hindi nila ako niloko. . . baka nahanap ko na ang totoong pamilya ko.

"Dalawang taong nagdusa ang anak natin, honey. While another girl was living the life meant for her." Ani mama na ikinasilip ko muli sa kanila.

"The important thing is that Ashton and Lucy are together now." Tugon ni papa dito na tumango.

Napalunok ako na namutla sa kinatatayuan habang nakamata sa kanilang dalawa. Sa wakas, ngumiti din si mama.

"Nasa bayan lang ang anak natin, honey. Our daughter is alive. We can still see her. Iyon ang mahalaga ngayon.” Saad pa ni papa.

“Magkasama si Ash at Lucy ngayon? Nasa bayan lang si Lucy–ang totoong anak nila?” usal ko sa isipan.

Nanginginig ang katawan ko na may maalala. The woman from the coffee shop. The woman Ashton loved. Their real daughter. Ibig sabihin. . . nahanap na nila ang anak nila pero itinatago nila sa akin. Ngayon ko lang napagtanto na palaging late kung umuwi si Ashton. Pero hindi ako nagdududa sa kanya. Inaasikaso ko pa rin siya at hindi tinatanong. Dahil malaki ang tiwala ko sa kanya.

"Just a little longer, honey.” Muling saad ni papa. “Kapag nawala na si Lexi. . . makakabalik na dito sa atin si Lucy. Hindi na natin kailangang magtago.”

“Kapag wala na siya dito. . . mapapakasalan na rin ni Ashton ang Lucy natin. Mabubuo na din tayo sa wakas, honey. Ikaw, ako, ang Lucy natin, si Ashton. . . at si Baby Ashford.” Wika ni mama na ikinatango nito.

Tulala at luhaan akong lumabas ng villa. Hindi maproseso ng utak ko ang mga nalaman ko. Bakit? Bakit ngayon pa? Bakit kailangan kong malaman. . . ang mga kasinungalingan nila sa araw na ito?

Ang pamilyang mahal na mahal ko. Ang pamilyang lubos na nirerespeto at pinagkakatiwalaan ko. Ang asawa na sobrang minamahal ko at ang parents na sobrang iginagalang ko. Lahat sila. . . lahat ng nasa paligid ko ay kasinungalingan lamang. Wala sa mga ito ang totoo. Wala dito sa lugar na 'to. . . ang totoong pamilya ko.

Kung hindi ako si Lexy Lawrence. . . then who am I? Sino ako?