Chapter 4

LEXI:

I walked into our bedroom like a ghost. Tulala, wala sa sarili, magulo ang buhok, nagkalat na ang makeup ko at mugto ang mga mata. Kung may makakita sa akin ay tiyak na mapagkakamalhan akong multo. Magmula naging asawa ko si Ashton, naging kontrolado ang galaw ko. Dapat palagi akong presentable tignan dahil ayaw niyang may maipintas ang mga tao sa asawa niya. Pero ngayon, wala na akong pakialam. Dalawang taon akong naging sunod-sunuran sa kanila, na parang puppet na sumusunod sa utos nila. Tapos malalaman kong. . . kasinungalingan lang pala ang lahat.

My legs felt weak, and my mind was completely numb. Hindi pa rin matanggap ng puso ko ang mga nalaman ko. In just one day, everything I thought I had vanished.

My family. My marriage. My identity. It all disappeared like smoke. Niloko nila ako. Silang lahat. Pinagkaisahan ako at pinaniwala sa isang malaking kasinungalingan. Deserve ko ba ito? Ano'ng nagawa ko para durugin nila ako nang gan'to? Tingin ba nila. . . hindi ako masasaktan sa mga pinaggagagawa nilang ito?

Pagpasok ko ng silid, lalo kong naramdaman ang pagod at panghihina ko. I stood there for a long moment, staring at nothing before finally sitting on the edge of the bed. The mattress dipped beneath my weight. Napapikit ako na humingang malalim. Pakiramdam ko kasi ay hindi na ako makakilos. Like every ounce of strength had been drained from me.

I lifted my wrist and looked at my watch. Seven o'clock. Mapait akong napangiti. Ashton still wasn't home. No calls. No messages. Not even a simple text. Ano pa nga ba ang aasahan ko? Hindi naman talaga siya nagme-message o tumatawag sa akin e. Ako lang ang gumagawa no'n.

Nangilid ang luha ko na maisip ang araw na ‘to. A bitter smile formed on my lips. Of course. He didn't remember. Today was our anniversary. Two years. Two years of loving him. . . of believing I was his wife. Dalawang taon na pinagtatawanan na pala ako at pinapaikot-ikot sa palad nila na parang pet nila.

My gaze slowly dropped to the ring on my finger.

I stared at it for what felt like forever. The diamond glimmered under the bedroom light, mocking me. For two years since the day I wore it, hindi ko ito inalis sa daliri ko. Napakasaya ko nga na isuot ito e. Hindi lang dahil magara at totoong diamante siya. Kundi ito ang simbolo. . . ng pagiging Mrs. Valmont ko.

I let out a shaky laugh. “What was the point of wearing it? I wasn't really his wife. I. . . I n-never was. Kasinungalingan lang ang lahat ng ito.” Usal ko.

With trembling fingers, I slowly slipped the ring off. The moment it left my finger, something inside me broke. I looked at it one last time before throwing it into the trash bin beside the bed. Tumunog iyon dahil walang laman ang basurahan.

Napapikit ako. The tiny sound echoed through the silent room. And then the tears came. One after another. I covered my mouth, but it did nothing to stop the sob that escaped. Napahagulhol ako na parang may kakaibang dating iyon sa puso ko. Na para akong naka-hit ng puzzle at nakalas ang pagkakatali ng kamay ko.

My eyes were already swollen from crying all day, yet the tears wouldn't stop. They just kept falling. Ang hapdi na ng mga mata ko at alam kong lumaki na ang mga ito, pero wala e. Hindi ko pa rin mapigilang maiyak. Because everyone had lied to me. Everyone. Lahat sila. Lahat sila ay niloko lang ako.

I wrapped my arms around myself as if I could somehow hold the broken pieces together.

"Who am I?" I whispered through my tears.

The question sounded strange, even to my own ears. I didn't know where I came from. I didn't know who my real family was. I didn't even know if there was someone out there who truly loved me. Paano ba ako napadpad dito? Saan ako nagmula? Ano ba'ng sinakyan ko noon? Private yatch kaya iyon o pampasahero? Hindi ko alam. Wala akong matandaan.

I lowered my head and cried harder. The room felt too big. Too quiet. Too empty. Damang-dama ko na mag-isa lang ako sa malaki at malamig na silid na ito.

“Ash, mahal kita. Bakit mo nagawa sa akin ‘to? Hindi ba talaga ako karapat dapat mahalin? Hindi ba ako sapat? Pangit ba ako?” sunod-sunod kong tanong na napahikbi.

I suddenly remembered our first anniversary last year. Katulad ngayon, nakalimutan din iyon ni Ashton. Habang nakayuko na umiiyak ay sumasariwa sa akin ang lahat sa nakalipas na dalawang taon na nandito ako sa mga Valmont.

The missed dinners. The late-night meetings. The excuses. I used to tell myself he was simply busy. I always defended him. I always chose to understand him. Because that's what wives do, right? Kahit malamig siya sa akin. Kahit hindi niya napapansin ang mga effort ko. Kahit hindi siya marunong ngumiti sa akin. Okay lang sa akin. Nakangiti pa rin ako sa kanya, buong pagmamahal ko pa rin siyang inaasikaso kahit sinasabi niyang hindi ko kailangang gawin ang mga iyon. I insist. Dahil gusto ko. Dahil mahal ko siya. Dahil masaya akong pagsilbihan siya. Kasi nga. . . asawa ko siya.

But now. . . I wasn't even a wife. I was just a fool.

Tumayo na ako at pilit na kumilos. Nagtungo ako sa banyo at isa-isang hinubad ang mga suot ko. Maybe, even for a little while, I could stop thinking. Pagod na pagod na rin ang utak at katawan ko. Kahit gaano pa kabigat ang dala-dala ko ngayon, may isang bata ang nakaasa sa akin.

Si Baby Ashford. Kahit paano, ako pa rin ang mommy niya. Siya lang ang totoong pagmamay-ari ko sa mansion na ito.

I filled the bathtub and slowly sank into the warm water. Maingat akong sumampa at inihiga ang sarili. The scent of lavender filled the air. I leaned my head back and closed my eyes.

For a few seconds, my body relaxed. But my mind refused to rest. Everything that happened today replayed over and over. Every word. Every lie. Every painful truth. Lalo na ang eksena kanina na narinig ko mula sa mga magulang na nirerespeto at minamahal ko.

I should've been happy tonight. Today was supposed to be special. It was our second anniversary. I had even planned a surprise dinner. I had bought a cake. Wrapped a gift. I had spent the entire morning smiling, excited to celebrate with him. Lahat ng effort ko, mapupunta lang pala sa wala.

Malinaw na sa akin kung bakit nila ako tinanggap at sinabing anak nila ako. Para makuha na ni Ashton ang yaman ng mga Valmont bago pa mamatay ang lola niya. Kaya napilitan si Ashton na pakasalan ako at nakipagsabwatan pa sa mga magulang ni Lucy. Dahil sa huli, sila din naman ang makikinabang sa lahat.

Tears slipped down my cheeks again. This wasn't supposed to be the happiest day of my marriage. Instead. . . it became the darkest nightmare of my life. Hindi ko alam kung dapat ipagpasalamat ko na natuklasan ko na ang sikretong tinatago ng mga ito sa akin. . . o isumpa ko. Dahil sobrang sakit. Sobrang sakit sa puso ko, sobrang bigat tanggapin ng utak ko na kasinungalingan ang lahat ng mga nalalaman ko.

Only Lola Daphne had ever made me feel loved in that house. Only she had protected me. Only she had treated me like I truly belonged. Siya lang ang tumanggap sa akin at hindi nagsinungaling sa akin.

But she was gone now. And without her. . . I had no one. The loneliness wrapped around me like ice. For the first time in my life, I truly understood what it meant to be alone.

I curled my knees to my chest and sat there in the warm water, crying silently.

Because tonight, I lost everything. And I didn't even know who I was anymore.

“No, Lexi, hindi ka pwedeng umiyak lang sa isang sulok. You need to find out. . . who you really are. Wala pa naman silang idea. . . na alam mo na ang lahat.”

HALOS isang oras akong nagbabad sa bathtub. Kahit paano, gumaan konti ang bigat ng dibdib ko. Sakto namang dinala na ni yaya si baby at nahihimbing na ito. Pinanood ko itong maingat na inilagay si baby sa crib nito bago bumaling sa akin na ngumiti. Medyo madilim dito sa silid dahil ang lampshade lang ang naka-on kaya hindi niya nahalata ang itsura ko.

"Ma'am, nagdede na po si baby. Siya nga pala, iyong pinahanda mong--"

I raised my hand to stopped her. "Iligpit niyo na ang mga iyon. Kainin niyo na rin iyong cake para hindi masayang. Hindi rin naman. . . uuwi si Ash. Late na. Gusto ko na ring magpahinga."

Nagulat pa ito dahil alam nila na kahit late na. . . maghihintay pa rin ako kay Ashton sa baba.

"S-sigurado po kayo, ma'am?"

Tumango ako na pilit ngumiti. "Yeah. Sige na, Tina, gusto ko na talagang magpahinga."

"Sige po, ma'am."

Pagkasara nito sa pintuan, sumampa na ako sa crib ni baby. Malaki naman ito at kasya kaming mag-ina. Hindi rin naman kami nagtatabi ni Ashton sa kama. Sa sofa siya natutulog kaya mainam nang. . . tabihan ko na lang ang anak ko sa crib niya.

Magaan ko itong h******n at ikinulong sa bisig ko. "Anak, hindi mo naman tatalikuran si mommy, 'di ba? Kahit hindi ka nagmula sa sinapupunan ko, palagi mong tatandaan. . . na mahal na mahal kita. Ikaw na lang ang meron ako, Ashford. Hwag mong iiwan si mommy ha?"