Chapter: Chapter 34MADISON: I woke up in the middle of the night. Nahihimbing na si Caleb sa tabi ko. Nakayapos sa baywang ko ang braso nito, habang ang isa ay naging unan ko. We're still both naked. Tanging ang makapal na kumot lang ang nakabalot sa aming katawang magkayakap. Hindi ko alam pero–bigla akong binundol ng kakaibang kaba sa kalagitnaan ng gabi. Maingat kong inalis ang braso nitong nakayapos sa akin. Madilim na dito sa loob ng silid, pero nakabukas ang mga ilaw sa labas ng villa. I carefully got out of the bed. Inabot ko ang panty at strapless night dress ko sa paanan ng kama at isinuot ito. Naigala ko ang paningin at pinakiramdaman ang paligid. Hindi ko alam kung bakit may kakaibang nagpaparamdam sa akin ngayon. But whatever that was, I must prepare myself. Magaan bawat paghakbang kong nilapitan ang bedside table at ingat na ingat na binuksan ang closet. I picked up my sniper rifle there. Dahan-dahan ko iyong ikinasa at naglakad patungo sa may bintana. Caleb was still lying on the bed.
Last Updated: 2026-11-04
Chapter: Chapter 33MADISON: NANGINGITI ako habang dahan-dahan kaming naglalakad ni Caleb dito sa pampang. I slept the whole day because my body is so weak and still sore. Paano ba naman, hindi ako tinatantanan ni Caleb kagabi. Ang mokong, nahumaling nang bumembang! Mabuti na lang at hinayaan niya akong makapagpahinga sa buong maghapon, kaya heto at nakabawi-bawi kahit paano ang katawan ko. It's already 5 o'clock in the afternoon. Hindi na masakit sa balat ang sikat ng araw, at kay gandang pagmasdan ng sunset sa dagat. Kahel na kahel ang kulay ng kapaligiran at kay gandang pagmasdan ng kulay kahel na kalangitan. Ang sarap din sa balat ng malamig na simoy ng hangin, idagdag pang tahimik dito at kay ganda ng tanawin. Kahit ang pinong buhangin ay kay sarap tapakan at hindi ito masakit sa paa kundi–nakaka-relax pa nga. Sinasabayan naman ni Caleb ang dahan-dahan kong paghakbang. Medyo mahapdi pa kasi ang kepyas kong namamaga na sa kakabembang nito sa akin. Hawak-hawak nito ang kamay ko habang nakasandal p
Last Updated: 2026-10-26
Chapter: Chapter 32MADISON:NANGINGITI ako habang nakasandal kay Caleb. Nakaupo kami sa gilid ng bathtub, habang yakap-yakap ako nito. After our wild sex earlier, my body collapsed. Naubos ang naipon kong lakas sa isang round lang! Namamaos na rin ang boses ko dahil sa kakahiyaw kanina nang binabayo niya ako! The lavender bubble bath that he mixed in the water smelled good. Its smell reigns inside the bathroom, helping to relax our body and mind while we soak in the warm water here in the bathtub. Pareho kaming tahimik, pero tila nagkakaunawaan ang aming puso at katawan. Ang sarap namnamin ng bawat minutong lumilipas, habang nakakulong ako sa bisig ng lalakeng pinakamamahal ko. Ngayon, buo na ang tiwala ko sa kanya. Panatag na ulit ang puso at isipan ko na kasama siya. Siguro dahil matagal na siyang nakaukit sa puso ko, kaya nagawa ko pa ring magtiwala at piliin ito, sa kabila ng mga nalaman ko sa kanyang katauhan. Sa ngayon, walang ibang mahalaga sa akin kundi–ang makasama ko siya. And there's only o
Last Updated: 2026-10-18
Chapter: Chapter 31MADISON:PASADO alasyete na ng gabi nang muli akong magising. Natulog kasi ulit ako kanina, matapos ang dalawang beses na pag-angkin muli ni Caleb sa akin. Ang lalakeng ‘yon–napakahilig. Ang taas ng stamina sa katawan. Pakiramdam ko ay ang luwag-luwag na ng akin na ilang beses na niyang binayo. Hindi pa naman siya regular size kundi–XXL!“Honey, the tub is ready. Maligo na ba tayo?” tanong nito, na bagong labas ng banyo.Pinaningkitan ko ito. Pasipol-sipol naman ito na may pilyong ngising naglalaro sa mga labi, habang naglalakad palapit sa akin dito sa kama.“Caleb ha? Mahapdi na.” Pagbabanta ko.He softly chuckled and shook his head. He sat at the edge of the bed. Nakapaskil pa rin ang mapaglarong ngisi sa mga labi niya, at ibang-iba ang kinang sa mga mata nito.“What? Wala naman akong ginagawa a.” Painosenteng saad nito.“Hwag ako, Caleb. Alam na alam ko na namang may pinaplano ka. Ikaw–napakaharot mo ha? Parang hindi ka naman inosente e. Ako ba talaga ang una mo?” nagdududa kong pa
Last Updated: 2026-10-18
Chapter: Chapter 30MADISON:NANGUNOTNOO ako na mahinang napaungol nang maramdaman ang basang facetowel na dumadampi sa mukha ko. I tried to stop him, but my body was too weak. I can't even raise my hand. “Sandali lang, honey. Punasan lang ulit kita para bumaba na ang lagnat mo,” dinig kong wika ni Caleb na may halong lambing at pag-aalala.Ramdam ko ngang mas lumala ang karamdaman ko ngayon, kumpara kaninang umaga. Ngayon, halos hindi na ako makagalaw, maski ang idilat ang mga mata ko ay sobrang hirap gawin. He gently wiped me from my face, down to my neck, chest and arms. Tumatayo ang mga balahibo ko sa katawan dahil sa malamig na tubig, pero nakatulong nga iyon para maibsan ang panghihina ko. “What time is it?” I asked weakly. Kahit ang boses ko ay namamaos.“It's already 2 o'clock in the afternoon, honey. Kaya mo bang bumangon? Kumain ka na muna. I cooked porridge for you,” sagot nito.After wiping me, he fixed my blanket. Wala pa akong suot, kaya ang sarap mabalot sa makapal at malambot niyang kum
Last Updated: 2026-10-18
Chapter: Chapter 29MADISON: NAPAUNGOL ako nang maramdaman ang sobrang pangangalay ng buong katawan ko. Sobrang bigat ng katawan ko, na halos hindi ako makagalaw. Masakit ang ulo ko lalo na sa pribadong parte ng katawan ko. I smiled when I felt myself locked in Caleb's arms, as he hugged me tightly. His arms wrapped around me. Para tuloy akong pusa na nakasiksik sa kanya. I don't remember what time we slept last night. Pero natatandaan ko pa ang mga namagitan sa aming dalawa ni Caleb kagabi. Gano'n din ang pag-ungot nito ng isa pang round na pinayagan ko. Bago pa man ako tuluyang nakaidlip, naramdaman ko itong muling umulos sa ibabaw ko. “Gosh, I'm not a virgin anymore. Totoo ngang may namagitan sa amin ni Caleb kagabi,” usal ko sa isipan na naaalala kung paano ako inangkin ni Caleb. A sweet smile appeared on my lips as I remembered what happened between me and Caleb last night. Kung paano kami napapaungol. The way he thrust inside me. His flushed and sweating face, while his jaw tightened and his ey
Last Updated: 2026-10-17
Chapter: Chapter 38ASHTON: I can't help but smile while we are having breakfast with Lexi. Kanina pa kasi ito nagsusungit sa akin, pero ramdam ko namang hindi siya galit. Panay ang pag-irap nito sa akin sa tuwing magsasalubong ang mga mata namin at napapakindat ako sa kanya. Hindi ko rin mapigilan ang sarili ko. Ang sarap niya lang tuksuin dahil hindi siya makaalma ngayon. “Honey, do you want my giant sausage? Masarap ‘to,” alok ko na ikinamula ng pisngi nitong pinaningkitan ako. “Masarap? Masarap ka ba?” tugon nito na napakamaldita ng kanyang tono. “Ha?” Naipilig ko ang aking ulo sa tugon nito. Napaisip pa ako at baka mali ang pagkakaintindi ko, pero hindi e. She's asking if it's delicious, if I am delicious. Naguguluhan akong napatitig ditong napaikot ang mga mata na nagpatuloy sa pagkain. “Masarap naman ‘to, honey. Subukan mo kasi, hmm?” pagpupumilit ko na nilagyan ng sausage ang plato nito. “Tss.” Napaismid ito na sinubukan pa rin naman. Napangiti ako na nagpatuloy na ring kumain. A
Last Updated: 2026-11-02
Chapter: Chapter 37LEXI: HABANG kumakain kami ay nakatayo lang sa gilid ang mga katulong, including Lucy and her mom and they are wearing the same maid's uniform like the other servants. Tahimik ang mga ito sa gilid na naghihintay ng utos mula sa kanilang mga amo. “Honey, try this one. I cooked this curry for you,” malambing saad ni Ashton na inabot ang chicken curry at inialok sa akin. “Fine,” tanging tugon ko na hinihintay nito ang permission ko, bago siya maglagay sa plato ko. Matamis itong napangiti na kaagad nilagyan ang plato ko ng curry. I can feel Lucy's glaring at us. Damang-dama ko ang matalim na tingin nito sa akin ngayon, but I didn't bother to look at her. “You eat more, honey. Medyo pumayat ka oh?” wika ni Ashton na nilagyan pa ng kanin ang plato ko. “Anyway, I'm going to the office tomorrow. Gusto mo bang sumabay na kayo ni baby sa akin bukas?” I reached the glass and took a sip of my water. Nilingon ko si Ashton na maganang kumakain sa tabi ko at panay ang asikaso sa akin.
Last Updated: 2026-10-31
Chapter: Chapter 36LEXI: I thought ignoring Ashton will make him give up and stop following me. But I was wrong. Sa mga sumunod na araw, halos hindi ito humiwalay sa akin, kahit saan ako magpunta. Hindi tuloy ako makapuslit ng mansion at makipagkita kina Precious sa labas. “I miss you too, sweetheart. Kumusta ka d'yan, hmm? Maayos na ba ang pakiramdam mo?” nakangiting tanong ko, habang kausap sa kabilang linya si Jansen. “Opo, tita! Thank you po ulit sa pag-donate ng dugo sa akin ha?” masiglang sagot nito. “Ang sabi po ni mommy, nagkasakit ka po. How are you, tita?” Lalo akong napangiti na marinig ang masiglang boses nito. Mabuti na lang at nakabawi-bawi na ang katawan nito ngayon at nakalabas na rin sila ng hospital. “Naku, wala iyon, sweetheart. Ikaw nga ang inaalala ko e. Hwag mo akong alalahanin. Magaling na ako at sinat lang naman ‘yong nangyari sa akin. Ikaw, how are you? Are you sure you're okay na?” balik tanong ko nangingiting kausap ito. “Opo, tita. Don't worry po, I'm strong as
Last Updated: 2026-10-29
Chapter: Chapter 35LEXI: “I can feed myself, Ashton. You don't have to do this. Magpahinga ka na,” wika ko dito. He shook his head and smiled at me. “Hayaan mo na ako, honey. Masaya akong alagaan ka,” tugon nito na sinubuan ako. Hindi na ako nakipagdebate pa at nanghihina pa ako. Sumasakit lang ang ulo kong makipagtalo sa kanya. Pangiti-ngiti pa ito habang sinusubuan ako. Kahit may atraso ako sa kanya at nasaktan ko siya kanina, heto at naglahong parang bula ang pagtatampo niya. I can see it in his eyes how genuine he is. So I just let him feed me. Isa pa, ngayon ko lang nasusulit ang pag-aalaga niya. Ngayon ko pa lang natitikman ang mga luto niya. For the past two years of our marriage, he never did this before. Makabawi manlang ako sa dalawang taon kong pang-aasikaso sa kanya sa araw-araw. “Honey, uminom ka ng gamot ha? Bukas kung hindi pa bubuti ang pakiramdam mo, dadalhin kita sa hospital,” malambing saad nito matapos akong pakainin. My eyebrows immediately raised from what he said. Napansin
Last Updated: 2026-10-23
Chapter: Chapter 34LEXI: PARANG may batong bumukil sa lalamunan ko nang pagdating ko sa coffeeshop, at nandito pa rin nga si Ashton karga si baby. Naroon pa rin sila sa sulok kung saan kami pumwesto kaninang umaga, at siya na lang ang customer sa loob. Napakalungkot ng mukha nito, habang karga si baby na hinihintay akong dumating. Maghapon siyang naghintay. Maraming beses siyang tumatawag at nagmi-message, pero wala siyang natanggap na tugon mula sa akin. Pwede naman umuwi na sila, but he chose to stay here and waited for me to come back and remember them. Napalapat ako ng labi na namuo ang luha sa aking mga mata habang nakamata kay Ashton. Hindi maipagkakaila sa mga mata niya kung gaano siya kalungkot habang hinihintay ako. I didn't mean it. Hindi ko sinasadyang nakalimutan sila. Ilang beses din naman akong naghintay dati sa kanya sa tuwing late siyang umuuwi a. Nakakaidlip pa nga ako sa sala kakahintay sa pagdating niya e. Pero bakit. . . bakit ang sakit-sakit sa puso kong makita na siya naman a
Last Updated: 2026-10-22
Chapter: Chapter 33LEXI: TAHIMIK ako habang nakasakay ng kotse at karga si baby dito sa backseat. Si Ashton ang nagmaneho. Makikipagkita sana ako kay Precious ngayon, pero heto at sumama naman ang hudas na Valmont na ‘to. Kaya tinawagan ko ito na sa susunod na lang kami magkita at kasama ko si Ashton na lumabas ngayon. “Honey, saan tayo tutuloy?” Ashton asked while he's driving. Pasulyap-sulyap ito sa rearview mirror sa aming mag-ina dito sa likod. Mabuti na lang at naglalaro si baby. Kaya hindi ito mahirap alagaan habang nasa byahe kami. “Sa cathedral na muna,” tugon ko. Tumango-tango naman ito. “Okay, hon.” Muli kaming natahimik. Wala ako sa mood kausapin ito at ang daming bumabagabag sa isipan ko. Gusto ko nang kontakin ang pamilya ko. Gustong-gusto ko na silang makausap, makita at makasama. Tiyak na malaking gulo kapag dumating ako sa mansion at mabubuko ang pekeng Cherry na nagpapanggap na ako. Baka mamaya ay mabaliktad pa ang kwento, dahil wala akong naaalala. I have to prepare everyt
Last Updated: 2026-10-21
Married to a Heart That Was Never Mine R18+
For three years, she loved her husband with all her heart, believing that one day, he would finally learn to love her back. Dahil sa pagkakaligtas ni Azreille kay Lewis sa isang car accident, napapayag nito ang pamilya ni Lewis na magpakasal sila. Inalagaan nito si Lewis na isang taon ding nakaupo sa wheelchair dahil sa pagkakabaldado hanggang sa gumaling ito at muling nakalakad.
But in three years of marriage, he never touched her. Not even once. Kahit minsan ay kusang nagpaparamdam si Azreille sa asawa niya, palagi itong nabibigo. She convinced herself that he was simply exhausted from work, too busy for romance. So she waited. Hoping tomorrow would finally be different.
Until one night.
She woke up to the sound of muffled moans coming from the bathroom. Quietly, she walked toward the door and peeked inside. Her heart stopped beating. Nanikip ang kanyang dibdib at parang pinipiga ang puso niya sa nakikita at naririnig.
Her own husband was pleasuring himself while clutching a photograph of another woman, whispering her name with desperate longing. Sunod-sunod tumulo ang luha ni Azreille at hindi makakilos sa kinatatayuan.
In that moment, she realized the painful truth.
It wasn't that he didn't desire a woman. He simply desired someone else. Kahit kasal na sila, kahit anong pag-aalaga pa ang gawin niya, hindi niya kailanman mapapalitan ang babaeng nagmamay-ari ng puso ng kanyang asawa!
The next morning, laughter echoed through the mansion. It was her husband's laughter–the one she had spent three years waiting to hear. Napangiti ito at tumuloy sa living room. Pero unti-unting napalis ang ngiti niya na makita ang bisita nila. Standing there was the woman her husband welcomed with warmth, the woman the servants treated like family.
Her older sister. The woman her husband had never stopped loving.
Read
Chapter: Chapter 3AZ: NANGHIHINA at hirap na hirap akong naglakad na lumipat sa kama ko. Nang maihiga ko na ang katawan sa kama, tuluyang bumigay ang katawan ko. Ramdam kong inaapoy ako ng lagnat, pero hindi ko na magawang asikasuhin ang sarili ko. My throat was painfully dry. Even breathing felt exhausting. I tried to sit up and reach for the glass of water on my bedside table, but the moment I lifted myself, dizziness washed over me. Umiikot ang paningin ko at hindi kayang gumalaw ng katawan ko, maski kamay ko! I fell back against the pillow. "T-tubig, please." My voice was barely a whisper. Mabibigat ang paghinga ko at sobrang kirot ng ulo ko na parang sasabog! I stared at the glass sitting only a few inches away. But it felt like it was a mile away. I tried again. My arms trembled. But I couldn't even lift myself properly. Sobrang tuyong-tuyo na ang lalamunan ko at uhaw na uhaw na ako, pero hindi ko kaya. Hindi ko magawang maikilos ang katawan ko. I closed my eyes and curled beneath the bl
Last Updated: 2026-08-08
Chapter: Chapter 2AZ: HABANG nasa daan, gulong-gulo ang isipan ko sa mga nangyari. Ang plano ko sana ngayong araw ay lumabas kasama ang kaibigan kong si Tracy dahil day off namin. Pero heto at ang daming nangyari. By the time I arrived home, the sun was already beginning to set. My entire body ached. My palms were scraped, my elbow was bruised, and there were several cuts along my arms from the shattered glass. Masakit ang buong katawan ko at gusto ko na sanang magpahinga. Ramdam ko ring malapit ng bumigay ang katawan ko. But none of that mattered compared to the relief I felt knowing Lewis was alive. Matapos kong magbayad sa driver, bumaba na ako sa taxi at pumasok ng gate. Tahimik ang bahay. I pushed open the front door. The house was unusually quiet. I expected to see Leonor somewhere in the living room, probably complaining about something while mama attended to her. But only my parents were there. Papa was sitting on the sofa, while mama stood near the window with her arms crossed. Kita
Last Updated: 2026-08-08
Chapter: Chapter 1AZ: It was just another ordinary sunny morning in the Fuentes house. Sabado ngayon at wala akong pasok sa trabaho. Kaya naman ang sarap ng gising ko. I had just left my bedroom and was about to head downstairs for breakfast when hushed voices coming from my father’s study room caught my attention. At first, I hesitate. Hello, hindi ko naman ugaling makimarites noh? The door wasn't completely closed. Curious, I slowed my steps and quietly walked closer. I knew I shouldn't eavesdrop, but something about the tense atmosphere made me stop. Ewan ko. Kinakabahan ako at parang may hudas ang bumubulong sa akin na makinig ako. Napasilip ako sa loob. Si mama, si papa at si ate ang naroon. Nakaupo sa sofa ang mga magulang namin. Nasa harapan nila si ate, nakaluhod at mukhang umiiyak. "Mama, Papa, please? Just this once. Pagtakpan niyo ako sa kanya,” umiiyak nitong pakiusap sa mga magulang namin. Her voice was trembling. Ano na naman kayang ginawa nito ngayon? "I can't do it. May pl
Last Updated: 2026-08-07
LOGIN
