Chapter: Chapter 7LEXI:LUMIPAS ang mga araw na kusa kong iniiiwas ang sarili ko kay Ashton. From the day I learned the truth, I slowly started changing my routine.Every morning, I still prepared Ashton's clothes for work. I laid his long sleeve polo, black slacks, tailored coat, necktie, shoes, and wristwatch neatly on the bed before carrying Baby Ashford out of our room. Matagal siyang maligo kaya may sapat akong oras para ihanda ang mga iyon bago lumabas ng silid. I no longer waited for him to come out of the bathroom. Hindi ko na rin ito tinutulungang ayusin ang necktie niya kahit magulo ang pagkakabuhol no'n. Dati, it used to be my favorite part of every morning. Dahil kahit paano ay nalalapitan ko ang asawa ko.But now. . . I couldn't bring myself to do it anymore.I also stopped joining him for breakfast.Whenever the maids asked, sinasabi kong hindi pa ako gutom at magti-tea na lang ako sa garden kasama si baby. No one questioned me after that. Hindi nila ako mapilit dahil alam nilang wala ak
Last Updated: 2026-07-30
Chapter: Chapter 6LEXI:KINABUKASAN ay nagising ako sa tabi ng anak namin. Nahihimbing pa rin ito kaya maingat akong bumangon. Napasulyap ako sa kama at nahihimbing pa si Ashton. Hindi ko na kasi namalayan ang pagdating niya kagabi at sa crib ako natulog kasama si Ashford. I pretended that nothing had happened last night.Kahit nanghihina at tinatamad akong kumilos dahil sa mga nalaman ko kahapon, I forced myself to get up. I slipped back into the role I had played ever since I woke up with no memories–the obedient wife, the perfect Mrs. Valmont, the woman everyone admired.I woke up before sunrise, do my morning routine and quietly made my way downstairs. Two years. Dalawang taon na din ang kasal namin ni Ashton. Mahigit dalawang taon na rin akong naninirahan sa mga Valmont.As soon as I stepped into the kitchen, the maids immediately greeted me."Magandang umaga po, Ma'am Lexi." Panabay na pagbati ng mga ito sabay yuko sa akin.I forced a small smile. "Good morning."One of them quickly approached me
Last Updated: 2026-07-27
Chapter: Chapter 5ASHTON:It was already past eleven when I got home. Dapat kaninang alasyete pa ako umuwi. Dahil alam kong may occasion ngayon dito sa mansion. Pero hindi ako makaalis-alis sa apartment ni Lucy. Nagtatampo pa rin kasi ito na uuwi na naman ako kay Lexi. Kaya sinamahan ko na muna siya doon at ipinagluto ng dinner. Nanood din kami ng dalawang movies sa sala ng apartment niya kaya inabot ako ng alasdyes doon. The mansion was unusually quiet. Napanguso ako na inabot ang briefcase ko at bumaba ng kotse. Maybe everyone had probably gone to bed except for the guards assigned to the night shift."Good evening, Sir."Pagbati ng mga guard sa akin. I nodded at them before walking inside. The moment I stepped into the mansion, my eyes automatically searched the living room.I expected to see Lexi there. Waiting for me. Like she always did. For two years, no matter how late I came home, she was always sitting on that couch, fighting sleep while waiting for my arrival. Nasanay na ako na gano'n ang n
Last Updated: 2026-07-24
Chapter: Chapter 4LEXI:I walked into our bedroom like a ghost. Tulala, wala sa sarili, magulo ang buhok, nagkalat na ang makeup ko at mugto ang mga mata. Kung may makakita sa akin ay tiyak na mapagkakamalhan akong multo. Magmula naging asawa ko si Ashton, naging kontrolado ang galaw ko. Dapat palagi akong presentable tignan dahil ayaw niyang may maipintas ang mga tao sa asawa niya. Pero ngayon, wala na akong pakialam. Dalawang taon akong naging sunod-sunuran sa kanila, na parang puppet na sumusunod sa utos nila. Tapos malalaman kong. . . kasinungalingan lang pala ang lahat.My legs felt weak, and my mind was completely numb. Hindi pa rin matanggap ng puso ko ang mga nalaman ko. In just one day, everything I thought I had vanished.My family. My marriage. My identity. It all disappeared like smoke. Niloko nila ako. Silang lahat. Pinagkaisahan ako at pinaniwala sa isang malaking kasinungalingan. Deserve ko ba ito? Ano'ng nagawa ko para durugin nila ako nang gan'to? Tingin ba nila. . . hindi ako masasakt
Last Updated: 2026-07-24
Chapter: Chapter 3LEXI:ILANG minuto akong umiyak sa loob ng kotse. Mugtong-mugto na rin ang mga mata ko. Pinilit kong kinalma ang sarili kahit patuloy pa rin ang pagtulo ng luha ko.Two years. Dalawang taon kong pinagsilbihan si Ashton. Dalawang taon na ginampanang maging mabuting asawa sa kanya, kahit nakakulong na ako at nawalan ng kalayaan. Hindi ako nagreklamo. Sa puso ko, masaya ako. Masaya ako. Masaya nga ba ako?The traffic on my way home was unusually terrible. Nagbabadya na ring umulan kaya kahit para akong nanlalata, pinilit kong magmaneho at uuwi na. Habang nakahinto ang mga kotse, napasulyap ako sa labas ng bintana.Then something caught my eye. A familiar face. Nangunotnoo ako na pinakatitigan itong maigi dahil baka namamali ako. Then I froze.Si Ashton.He was sitting inside a coffee shop across the street. Ano'ng ginagawa niya dito sa gan'tong oras? Kung gusto niya ng kape, may assistant naman siya na mauutusan. Sa nakikita ko ay mukha namang hindi kliyente ang kausap niya.Hindi ko al
Last Updated: 2026-07-24
Chapter: Chapter 22 YEARS LATER| LEXI:I hummed softly as I dusted the shelves in our bedroom. Sunlight streamed through the tall windows of the Valmont mansion, bathing everything in a warm golden glow. The room smelled faintly of fresh linen and the flowers I had arranged earlier that morning.Today was special.Our second wedding anniversary. Napangiti ako habang naglilinis dito sa silid naming mag-asawa. Ang saya-saya ko dahil dalawang taon na ang nakakalipas ng pagsasama namin ni Ashton at ni minsan. . . hindi kami nagtalo.Ashton would be home later than usual. Ever since he officially took over as CEO of Valmont Real Estate, his schedule had become impossibly packed. Meetings. Conferences. Business trips. Endless paperwork. Walang araw na nasa mansion ito kahit may occasion pa.But still, he always came home at night.And every single day, I waited for him. Ginagampanan ang titolo ko sa buhay niya bilang kanyang asawa. Hindi kasi ako nagtatrabaho dahil hindi ko pa rin maalala ang nakaraan ko. Ka
Last Updated: 2026-07-24
Chapter: Chapter 13MADISON: We spent several peaceful minutes sipping coffee before I excitedly pulled him toward the arcade. Naiiling naman ito na sinusunod ako dahil alam niyang wala siyang panama sa akin. Nagniningning ang mga mata ko na namili ng gagamitin namin. Minsan lang kasi kami gumala sa mga mall dahil na rin sa sitwasyon namin. Hindi kami pwedeng basta-basta pagala-gala sa publiko. “So, what do you want to play?” Caleb asked me. Itinuro ko ang gusto ko. “Let's do racing first, Caleb. Kapag matalo mo ako, iyong sunod nating gagawin ay ikaw ang masusunod.” Sagot ko ditong tumango. “Game.” I practically ran while Caleb calmly followed behind me. Napapalingon din ang mga tao sa amin at hindi ko maiwasang mairapan ang mga babaeng lantarang nagpapa-cute kay Caleb. "Easy, para kang bata, pinagtitinginan tayo. Don't you know how normal people walk?” bulong nito na ikinahagikhik ko. "Well, I'm not normal like them, Caleb." "Sabagay, it's obvious." Pagsang-ayon nito. I gasped dramatically
Last Updated: 2026-08-06
Chapter: Chapter 12MADISON: AFTER we ate breakfast, Caleb and I went out according to my plan. Hindi naman na nagtanong pa ang daddy nang magpaalam ako sa kanila kanina na lalabas ako kasama si Caleb. Bukod sa may tiwala siya kay Caleb, alam ng daddy na kaya kong protektahan ang sarili ko kung sakaling magkaaberya. I couldn't stop smiling as Caleb drove us toward Madrigal Mall. Tahimik ito habang nagmamaneho na naka-focus ang paningin sa daan. Hindi ko alam pero–dati ko pa napapansin na may kakaiba kay Caleb at sa aura niya. Madalas siyang tahimik, malalim ang iniisip pero alerto pa rin sa paligid niya–na hindi normal, right? Normal people are not like that. Kapag malalim ang iniisip, madalas ay hindi nito napapansin ang paligid niya. Pero si Caleb? No. Kahit malalim ang iniisip nito at malayo ang tanaw ng mga mata, kahit konting kaluskos lang ay maririnig at maririnig niya. Ramdam ko na may kakaiba sa kanya, para siyang may tinatago sa personalidad niya. I don't know. O baka masyado ko lang b
Last Updated: 2026-08-05
Chapter: Chapter 11CALEB: NAPAPIKIT ako na hindi namalayang unti-unting tinutugon ang halik nito! I caught her by the waist before she could hit the floor. Napabitaw ako dito at parang nabuhusan ng tubig na ma-realized ang nagawa ko! Damn! I kissed her! No–we kissed! She looked up at me and grinned, completely unfazed. Bakas ang kalasingan sa mapupungay niyang mga mata na tumitig sa akin at napapapikit-pikit na. “You kissed me,” nakangisi at lasing niyang turan. Napatikhim ako na nag-init ang mukha sa sinaad niya! “Ahem! Pasensiya na. Ikaw kasi e, hindi nga kasi ako bakla,” mahinang sagot ko na napaiwas sa mga titig niyang may halong tudyo pa rin. "Kahit na. You still kissed me. Does this mean–tayo na? You kissed me na e.” Wika niya pa na nangingisi. "Stop it, Madie. You're drunk." Tugon ko at saka maingat itong kinarga. Kaagad naman siyang yumapos sa batok ko at nagsumiksik sa dibdib ko. Lihim akong napangiti nang singhutin pa talaga ako nito saka mahinang napahagikhik. “Hindi a. I'm not dru
Last Updated: 2026-08-05
Chapter: Chapter 10CALEB:MAGHAPON akong nanatili sa hospital para samahan ang ama ko. Wala kasing ibang nakabantay sa kanya kaya ang hirap sa akin na iwanan itong mag-isa. The doctors said his condition was finally stable, but he still hadn't regained consciousness. Watching him lie motionless on that hospital bed made my chest tighten.He was all I had left. And I was all he had. Sa mga gan'tong pagkakataon, kaming dalawa lang ang magkasangga. Kami ang hindi mag-iiwanan hanggang huling hininga namin.I took a deep breath before standing. Pasado alas-otso na pala ng gabi. Hindi ko namalayan ang paglipas ng mga oras. Before leaving, I adjusted his blanket and looked at him one last time."Daddy, aalis na po ako. Magpalakas ka ha? I'll be back tomorrow."Muli akong napabuntong hininga ng malalim bago tuluyang lumabas ng silid nito at inihabilin siya sa mga nurse sa nurse station. Paglabas ko ng elevator, tumuloy na ako sa kinaroroonan ng kotse na gamit ko. “Oh fvck! I'm dead!” Napatampal ako sa ulo na
Last Updated: 2026-08-05
Chapter: Chapter 9MADISON: PANAY ang sulyap ko sa wristwatch ko at bawat minutong lumilipas, naiinis ako lalo. Damn. Bakit ko ba siya iniisip? Bakit hindi ako mapalagay na wala pa ito? Isang araw ko pa lang siyang nakakasama pero–heto at nagugulo na niya ang isipan ko. Napabuga ako ng hangin. For the tenth time in the last five minutes, I glanced at my watch again. Napanguso ako. It's already 7:08 PM. Wala pa ring Caleb ang bumabalik ng mansion. Bwisit ‘yon a. Malinaw naman ang sinabi niya kaninang umaga na ilang oras lang siya sa hospital. Kaya hindi na ako sumama sa kanya. I sighed and checked my phone. Still, no message, no missed calls, wala. As in wala manlang paramdam ang tukmol sa buong maghapon. Naiinis akong binuksan ang cellphone ko at akmang tatawagan ito nang may maalala ako. Damn. I didn't even have his number. Napapikit ako na mahinang napamura at ibinaba ulit sa mesa ang cellphone ko. Naiinis na ako na maghapong hindi nagpaparamdam si Caleb. He's my personal bodyguard pero heto at
Last Updated: 2026-08-05
Chapter: Chapter 8CALEB: LIHIM akong napangiti na napaniwala ko si Madison. Damn. Muntik na akong mahuli kanina. Hindi ko pa kasi nasasabi sa kanya na ako nga ang batang nagligtas sa kanya noon, pero alam naman ito ni Tito Delta. Paglabas namin ng silid, nakaalalay ako dito. Tahimik lang naman ito. Nakasuot ng headphone at nakatutok sa cellphone niya. The moment Madison and I stepped out of the hotel, I moved instinctively beside her. Hinawakan siya sa kamay at inalalayan. Madison didn't seem to notice. Or perhaps she simply trusted me enough not to question it. Pagbukas ng elevator, sabay na kaming lumabas. Pasimple kong pinapakiramdaman ang paligid. Sumulpot naman ang bagong sportcar sa harapan namin at bumaba ang driver no'n na yumuko sa amin ni Madison. Several Rolls-Royce SUVs also arrived moments later. The Madrigals' security convoy. Pinagbuksan ko ito ng pintuan at inalalayan makasakay, bago umikot sa driver side at sumakay na rin. The moment Madison entered the passenger seat, the convo
Last Updated: 2026-08-05
LOGIN
