Chapter 7

LEXI:

LUMIPAS ang mga araw na kusa kong iniiiwas ang sarili ko kay Ashton. From the day I learned the truth, I slowly started changing my routine.

Every morning, I still prepared Ashton's clothes for work. I laid his long sleeve polo, black slacks, tailored coat, necktie, shoes, and wristwatch neatly on the bed before carrying Baby Ashford out of our room. Matagal siyang maligo kaya may sapat akong oras para ihanda ang mga iyon bago lumabas ng silid.

I no longer waited for him to come out of the bathroom. Hindi ko na rin ito tinutulungang ayusin ang necktie niya kahit magulo ang pagkakabuhol no'n. Dati, it used to be my favorite part of every morning. Dahil kahit paano ay nalalapitan ko ang asawa ko.

But now. . . I couldn't bring myself to do it anymore.

I also stopped joining him for breakfast.

Whenever the maids asked, sinasabi kong hindi pa ako gutom at magti-tea na lang ako sa garden kasama si baby. No one questioned me after that. Hindi nila ako mapilit dahil alam nilang wala ako sa mood.

Every evening, dinner was still waiting on the dining table before Ashton came home. Sinisiguro kong may katulong na mag-aantay sa pagdating niya, para kung sakali kakain ito, may mag-iinit sa mga ulam sa mesa.

Habang ako? I no longer waited for him in the living room, no matter how late he arrived. I stopped greeting him at the door. I stopped asking if he'd eaten or how his day had gone. Maaga na akong natutulog kasama si baby para may alibi ako na hindi hintayin si Ashton sa pagdating nito.

Little by little. . . I was removing myself from his life. Hindi naman napapansin ni Ashton ang maliit na pagbabago sa pagsasama namin. He had been so busy with work that he failed to see the small changes happening right in front of him. Siguro dahil hindi naman niya pinapahalagaan ang pagsasama namin. Kahit nga ang wedding ring namin ay hindi na ulit nito napuna na hindi ko na iyon suot-suot pa.

One afternoon, I was sitting in the garden with Baby Ashford when I heard someone calling my name. Napalingon ako sa paparating at muntik mapairap na makita ito.

"Lexi anak."

Tumayo ako na karga si baby at pekeng ngumiti sa kanya.

"Good afternoon, Mom."

She smiled and gently touched my arm before sitting beside me.

"Good afternoon, anak.” Saad niya na napahagod ng tingin sa akin. “You've lost weight, are you okay?"

I forced a smile and nodded at her. "I'm fine, Mom. Maybe I'm just tired from taking care of Ashford."

She didn't look convinced. "Are you sure?" she asked softly. "You don't look like yourself lately."

I lowered my eyes to my son. "Opo. I'm okay."

A brief silence followed. Medyo namayat nga ako dahil lately, hindi ako makakain nang maayos. Wala akong appetite at naging matamlay din. Kung pwede nga lang e–magkulong ako sa silid ng maghapon at magdamag, gagawin ko. Timatamad ako sa lahat.

“Kumusta ang pagsasama niyo ni Ashton, anak? Maayos ba kayong mag-asawa?” muli niyang tanong matapos ang ilang minuto naming katahimikan.

My chest tightened. Gusto ko silang sumbatan. I wanted to ask them why? Bakit nila ako niloko? Bakit ako pa ang ginamit nila? Alam ba nila kung nasaan ang pamilya ko? May kasalanan ba ako sa kanila kaya nila ako niloko nang gan'to? But I swallowed every question.

This wasn't the right time.

"We're doing fine, Mom. He's just been busy with work lately." Sagot ko.

"Ashton has always buried himself in work. Hindi nga naman madaling imanage ang malaking kumpanya, lalo na't family legacy nila ang Valmont Corporation." She said and gave me an apologetic smile. "Please don't misunderstand him, hija. He isn't good at expressing himself, but I know he cares about you."

I almost laughed. Ang liit ng tingin nila sa akin, na parang batang maniniwala sa lahat ng sasabihin nila. Pero umarte akong normal at tumango sa kanya.

"I understand, Mom," I replied quietly.

She smiled with relief before changing the subject and started talking about Baby Ashford. Mabuti na lang at naiba na ang usapan. Dahil baka lumabas na ang sungay ko kapag patuloy na si Ashton ang usapan namin.

I listened politely, answering every question despite not being in the mood for a conversation. No matter what the truth was. . . I still couldn't bring myself to disrespect the woman I had once called Mom. Sa ngayon, manonood na muna ako. Aalamin ko kung sino talaga ako, at kung nasaan ang totoong pamilya ko.

KINAGABIHAN ay maaga akong kumain at umakyat ng nursery room ni baby. Lately, sa nursery room ako natutulog. Hindi naman nagtatanong si Ashton na ikinahinga ko nang maluwag.

Akmang hihiga na ako sa kama katabi si Ashford nang dahan-dahang bumukas ang pintuan. Binundol ako ng kaba sa dibdib at napalingon sa may pintuan. Napakurap-kurap pa ako na nagulat na makita ito.

It was Ashton.

Napasulyap ako sa wall clock at kitang 6:30 pa lang. Ang aga niya naman yatang umuwi ngayon?

The moment he stepped inside, I caught the faint scent of alcohol. Napalunok ako. Without saying a word, he walked over to the crib. Napaatras at hinayaan itong nilapitan si baby. Magulo na rin ang necktie at gusot-gusot na ang long sleeve niya. Kahit nga ang buhok niya ay sabog-sabog. Para itong problemado kaya nanatili akong tahimik sa kinatatayuan.

I feel nervous, but I kept a calm expression.

He gently kissed Ashford's forehead before carefully lifting him into his arms. Napaiwas ako ng tingin. Kahit nakainom siya, nagawa niya pa ring silipin si baby. Sapat na iyon sa akin. At least, hindi niya isinasantabi na may anak na siya.

"My little man," he whispered with a tired smile.

Dahan-dahan akong napalingon sa kanya sa kanyang sinaad. Napapikit ito na may munting ngiti sa mga labi, pero kitang pagod at may pinagdadaanan ang itsura. Watching him like that made my heart ache.

He was a wonderful father. Wala akong maipuna sa kanya bilang ama ni Baby Ashford. Dahil naglalaan pa rin naman siya ng oras kay baby kahit hindi kami maayos.

After placing Ashford back in the bed, Ashton glanced at the bed and started to sit down. Naalarma ako at ayoko ngang dito siya matulog!

"Uhm, Ash," I called softly.

He looked at me. Bakas sa mapupungay niyang mga mata ang antok, pagod at kalasingan.

“Uhm. . . h-hwag ka ditong matulog. Lumipat ka na lang sa silid,” maalumanay kong saad.

He frowned slightly. "Why? Am I not allowed to sleep here?"

I forced a calm smile. "It's not like that, Ash. The bed isn't big enough for the three of us."

For several seconds, he simply stared at me. Then he slowly sat back down and rubbed his forehead.

"Lex, are you–avoiding me?" tanong nito!

My heart skipped a beat! "N-no, it's not like that."

Napakapit ako sa laylayan ng blouse ko at kay bilis ng tibok ng puso ko, lalo na't nakamata pa rin ito sa akin.

"Then tell me, why you're not eating breakfast with me anymore?” tanong nito.

Kalmado lang ang boses niya, pero kita sa expression ng mukha nito na alam pa niya ang mga sinasabi.

"H-hindi naman sa gano'n. Natataon lang na hindi pa ako gutom, Ash." Alanganing sagot ko.

Nanatili naman itong nakatitig sa akin. Tila binabasa niya ang nasa isipan ko kaya lalo akong kinakabahan.

"You don't wait for me at night." Mababang saad nito.

Hindi iyon tanong, hindi din siya galit, pero sa tono ay para siyang batang nagtatampo.

Napalapat ako ng labi bago sumagot. “Ako na kasi ang nagpapatulog kay baby kaya–”

"You don't even sleep in our room." Putol nito.

I tightened my grip on the edge of my blouse. Napalunok ako at hindi makaapuhap ng isasagot sa kanya. Lalo na't matiim siyang nakatitig sa akin. Nauubusan na rin ako ng ipapalusot.

Kung bakit naman kasi bigla-bigla na lamang itong nagtatanong?

"Uhm, Ashford wakes up several times during the night. Ayokong maistorbo ka sa pagtulog mo kaya–kaya dito na lang kami sa nursery natutulog." Nauutal at kabado kong sagot dito.

He remained silent. Nakatitig sa akin na tila hindi naniniwala sa sagot ko. Napaiwas ako ng tingin sa kanya at para akong malulusaw sa mga titig niya. Then he let out a long, exhausted sigh.

"Okay.” Anito.

Without another word, he stood up and walked out of the nursery. Napayuko ako nang dumaan siya sa harapan ko. Nasamyo ko pa ang manly perfume nito at alak na sumisingaw sa kanya. Only after the door closed did I finally breathe again.

“Ano'ng meron sa kanya ngayon?” usal ko na napailing.

Maingat akong humiga sa tabi ni baby at inabot ang lampshade at ini-off ito. Napahinga akong malalim na pumikit na at handa nang matulog. A few minutes later. . . the door opened again.

I sat up in surprise! Inabot ko ang lampshade sa bedside table at binuksan ang ilaw.

Ashton walked in carrying a pillow and a blanket. Nangunotnoo ako na napasunod ng tingin dito. Nakabihis na siya ng pantulog at kaka-shower lang din. Namamasa pa ang mukha at buhok niya. Amoy din ang showergel na gamit nito.

Without saying a single word, he lifted the long couch near the wall and dragged it beside the bed. Tila naglahong parang bula ang kalasingan niya!

My eyes widened!

"What are you doing?" hindi ko napigilang itanong.

Itinabi niya ang sofa sa gilid nitong kama. He spread the blanket over the couch as if it were the most natural thing in the world.

"You said the bed wasn't big enough." Anito.

He placed the pillow down before lying on the couch. Nakamata naman ako sa kanya.

"So I'll sleep here. May maiaapila ka pa ba?"

I stared at him in disbelief. "You don't have to do that."

He closed his eyes. "I know."

There was a brief silence. Ilang segundo kaming natahimik. Nakamata ako sa kanya na nakapikit na.

"But I'd rather sleep here than in another room. Nandito ang mag-ina ko e.” Aniya at kalaunan ay nakaidlip na.

Mapait akong napangiti. Kung wala lang akong alam sa mga nangyayari, matutuwa at makakadama ako ng kilig sa sinabi niya. Pero hindi e. Alam ko. Alam ko lahat ng mga panloloko nila sa akin.

Nilingon ko ito at hindi namalayang tumulo ang luha ko.

"Ash, if you really love her? Then let me go. Set me free. . . and marry the woman you truly loved."