Kabanata 5

Kabanata 5

Pagkapasok ni Carmelle sa elevator lobby ng building, agad niyang nakita si Kim na nakaupo sa sofa, naka-cross arms, halatang matagal na siyang naghihintay.

Pagkakita sa kanya, mabilis itong tumayo at mahigpit siyang niyakap.

“Carm, men are nothing,” agad na sabi ni Kim habang hinihila siya papalapit. “Tomorrow, I’ll introduce you to someone way better looking. Promise.”

Kalmado lang si Carmelle.

“Okay,” sagot niya lang.

Sandaling natigilan si Kim. “Okay?” ulit niya sa isip, hindi makapaniwala.

Umatras siya ng kaunti at tiningnan si Carmelle mula ulo hanggang paa, parang chine-check kung tama ba ang narinig niya. Doon lang niya napansin ang ilang patak ng dugo sa beige coat nito.

Nanlaki ang mata niya.

“Wait. Anong nangyari?” mabilis niyang tanong. “Are you injured? Saan ka nasaktan?”

Napatingin si Carmelle sa coat niya, saka napansin ang mantsa ng dugo. Sandali niya itong tinitigan, parang wala lang.

“Hindi akin,” sagot niya.

“Ha?” napataas ang boses ni Kim. “Sino?”

Kumunot ang noo ni Carmelle, kaswal pa rin ang tono.

“Morgana. Or Anton.”

Nanlaki lalo ang mata ni Kim.

“Excuse me?”

“Yeah,” diretso niyang sagot. “I beat up Morgana and Anton.”

Napakurap si Kim nang ilang beses bago tuluyang napatulala.

“Wait… wait,” sabi niya, parang inaayos sa isip ang sinabi. “This morning nakita mo pa lang sila sa hospital, tapos ngayon… pinagsabihan mo na sila?”

“Hindi sinabihan,” sagot ni Carmelle, diretso lang maglakad papunta sa elevator. “Sinaktan ko na sila physically.”

Natahimik si Kim.

Tapos biglang napahawak siya sa ulo niya, parang hindi makapaniwala.

“Girl…” sabi niya, nangingiti na parang stressed. “Ang dangerous mo.”

Pero imbes na matakot, bigla siyang tumawa at nag-thumbs up.

“Honestly? Deserve nila. Scumbags and bitch behavior talaga ‘yung ganoon. So yeah, I support this.”

Sumulyap si Carmelle sa kaniya.

“Ang bilis mo mag-shift,” sabi niya.

“Of course,” sagot ni Kim. “Hindi ko naman kayo iniidolo ni Anton.”

Tumango lang si Carmelle.

Habang naglalakad sila palabas ng lobby, napansin ni Kim na tahimik si Carmelle kumpara kanina. Hindi ito iyakin. Hindi rin dramatic. Parang normal lang na araw para sa kanya kahit may nangyaring gulo.

“Don’t go upstairs muna,” sabi ni Kim habang inaayos ang buhok niya. “Let’s eat. Gutom ka na rin naman, right?”

Tumango si Carmelle. “Did you take a leave just for this?” tanong niya.

“Oo,” sagot ni Kim, diretso. “Pero after lunch, aalis na rin ako. May work pa ako later.”

Hindi na siya nagtanong pa.

•••

Sa isang mamahaling restaurant, tahimik silang nakaupo sa table malapit sa glass window.

May steak sa harap ni Carmelle. Pero halatang hindi siya comfortable.

Sinubukan niyang hatiin ang steak, pero medyo awkward ang hawak niya ng knife at fork.

“Let’s not order this next time,” sabi niya, diretso. “Hindi siya masarap.”

Umiling si Kim. “Hindi ‘yan about taste, Carm. Steak kasi ‘to. You’re just not in the mood.”

“Baka,” sagot niya lang.

Ngumiti si Kim. “Kasi kung ako sayo, hotpot talaga tayo lagi. Alam ko naman ‘yon ang gusto mo.”

Tumango si Carmelle.

“Next time hotpot,” sabi ni Kim. “I’ll take you. Promise.”

“Okay.”

“So… ano na balak mo kay Anton?”

Napahinto si Carmelle sa pagputol ng steak.

Mas lumamig ang ekspresyon niya.

“Pwede mo ba akong tulungan?” tanong niya. “Maglabas ng notice. Cancel the wedding. Official.”

Natigilan si Kim. Sandaling hindi siya nakagalaw, ang kutsilyo at tinidor ay nasa kamay niya pa rin.

“Wait,” sabi niya, mabagal. “Like… wala nang engagement? As in final?”

Tumango si Carmelle.

“‘Yung Claveria at Madelo family… alam na ba nila?”

“Bakit ko kailangan ng permission nila?” sagot ni Carmelle.

Tumahimik si Kim.

“Right,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo. “I forgot. Ikaw nga pala si Carmelle.”

Hindi siya sumagot. Pero sa loob ng isip ni Kim, alam niyang hindi ito simpleng breakup lang.

Ang engagement na ito ay hindi basta love story.

It was business. Arrangement. Control. Family politics.

At si Carmelle, pinasok lang dito without full consent.

Alam ni Kim ang background.

Noong lumabas ang katotohanan tungkol kay Morgana bilang adopted daughter ng Claveria, nagkagulo ang pamilya. May mga matatanda na gustong putulin agad ang engagement. Pero dahil sa connections at business ties ng pamilya Madelo, pinilit itong ituloy. At sa gitna ng lahat, si Carmelle ang naging centerpiece.

“Alam mo,” sabi ni Kim habang umiiling, “ang gulo ng pamilya niyo.”

“Hindi ko rin naman pinili,” sagot ni Carmelle, tahimik.

Hindi na nagtanong si Kim. Alam niyang may hangganan ang mga bagay na pwede niyang usisain.

“Okay,” sabi niya pagkatapos. “I’ll handle the announcement.” Kinuha niya ang phone niya. “Pero kailangan natin ng proof. ‘Yung hospital photo nila. Together.”

“Already sent,” sagot ni Carmelle.

Napailing si Kim.

“Of course you did.”

Habang nagtitipa si Kim, napabuntong-hininga siya. “Honestly, Anton is trash,” sabi niya. “Two years ago, akala ko nagbago siya. Turns out, he just got better at pretending.”

Nanatiling tahimik si Carmelle.

“Do you even like him?” tanong ni Kim bigla, curious sa nararamdaman ng kaibigan niya.

Saglit na huminto si Carmelle.

“Bakit, kailangan ba?”

Hindi agad nakasagot si Kim.

“Carmelle…”

“Don’t ask,” putol niya, mahinahon pero matigas ang boses.

Kim sighed. “Okay. Fine.”

Pagkatapos ng ilang minuto, pinindot ni Kim ang send.

“Posted,” sabi niya.

Sa loob lang ng kalahating oras, nagsimulang mag-ingay ang social media dahil sa headline na pinost niya.

“Adopted daughter of Claveria family seen with Madelo heir at hospital—rumors of return surface.”

Ang isa naman:

“Heiress of Claveria family confirms cancellation of engagement with Madelo heir.”

Tahimik si Kim habang tinitingnan ang phone.

“Wala nang atrasan ‘to,” sabi niya.

Tumingin si Carmelle sa bintana.

“Good,” tamad niyang sagot.