Kabanata 4

Kabanata 4

Pagkatapos ng magulong eksena sa labas ng kumpanya, unti-unting humupa ang sigawan at gulo, pero ang tensyon sa paligid ay parang hindi pa rin nawawala.

Si Jessie ang unang nakabawi. Mabilis niyang hinawakan si Carmelle, pilit siyang inilalayo mula sa eksena, habang si Carmelle naman ay piliut na kumakawala.

“Miss Carmelle, please, calm down. Let’s go first,” paulit-ulit na sabi ni Jessie, halatang kinakabahan pero sinusubukang maging mahinahon.

“Bitawan mo ko,” malamig na sagot ni Carmelle, pilit na inaalis ang kamay ni Jessie.

Ngunit kahit anong pilit niya, hindi siya basta-basta nabibitawan ni Jessie. Halata ring nagulat ito sa lakas ng katawan niya, parang hindi akalain na ganun siya kalakas sa kabila ng itsura niya.

Sa kabilang banda, si Morgana ay nakahawak sa sarili niyang katawan, basang-basa pa rin, nanginginig habang umiiyak. Tumingin siya kay Anton na kakalapit lang, puno ng luha ang mga mata.

“Anton, I…” mahina niyang sabi, nanginginig ang boses.

Pero hindi pa man siya natatapos, nakita na agad ni Anton ang itsura niya.

Galit.

Hindi lang galit, kundi halatang nanginginig sa tindi ng inis.

“Jessie!” sigaw niya, boses na parang sasabog. “Take her away right now!”

Napaatras si Jessie, pero hindi niya binitawan si Carmelle.

“Sir Anton, please—”

“Now!” sigaw ulit ni Anton, mas malakas na ngayon.

Sa wakas, tumigil si Jessie sa pag-aalangan. Pero kahit ganoon, hindi pa rin madaling pakalmahin si Carmelle.

“My bag,” biglang sabi niya, habang pilit pa ring lumalaban. “Where’s my bag?”

Saglit na natigilan si Jessie.

Nakita niya ang maliit na bag na nahulog malapit kay Anton. Agad itong dinampot ng lalaki, pero dahil sa galit, ibinato niya pabalik kay Carmelle.

“Take it and leave!”

Pero mabilis si Jessie. Sinalo niya ang bag bago pa tumama kay Carmelle, at maingat na ibinalik sa kamay nito.

“Okay, okay, here’s your bag,” mabilis niyang sabi, parang gustong tapusin na ang eksena bago pa lumala.

Sa huli, napilitan siyang hilahin si Carmelle papunta sa sasakyan.

Habang naglalakad, patuloy pa rin ang reklamo ni Carmelle, pero hindi na siya pinapakinggan ni Jessie. Alam niyang kapag hindi sila umalis agad, mas lalala pa ang lahat.

Sa kotse, si Carmelle na mismo ang nag-drive.

“Miss Carmelle, ako na lang po maghahatid sa inyo,” sabi ni Jessie mula sa labas.

“Hindi,” diretso niyang sagot. “I’ll go myself.”

Hindi na siya hinabol ni Anton. Pero sa itsura nito, halatang hindi pa tapos ang galit niya.

Habang papalayo ang kotse, nanatiling nakatayo si Anton, hawak si Morgana na basang-basa at nanginginig.

“Hospital,” maikling sabi niya, habang binubuhat si Morgana.

Tumango si Morgana, umiiyak pa rin.

Meanwhile, si Jessie ay mabilis na tumakbo para kunin ang susunod na sasakyan. Pero nang makarating siya sa parking area, nanlaki ang mata niya.

Wala na ang kotse.

“Sir… si Miss Carmelle po ang kumuha ng sasakyan,” sabi niya, halatang hindi makapaniwala.

Lalong sumikip ang panga ni Anton.

“Find another car. Now,” malamig niyang utos.

“Right away, Sir.”

•••

Habang nasa gitna ng traffic si Carmelle, nakahinto sa stoplight, biglang nag-vibrate ang phone niya.

Nakita niya agad ang pangalan ng nanay niyang sibLuisa.

Napabuntong-hininga siya bago sinagot.

“Come back tonight. I need to talk to you,” agad na sabi ng ina niya.

Kalmado si Carmelle habang kumukuha ng bottled water sa gilid ng upuan.

“I can’t. Busy ako,” sagot niya agad.

“Busy ka na naman? Ano bang pinagkakaabalahan mo? Wala ka namang ginagawa para kay Anton lately,” may halong iritasyon sa boses ni Luisa.

Sandaling natahimik si Carmelle.

Tapos ngumiti siya nang bahagya, pero walang saya.

“So ngayon pala, kailangan ko ring mag-adjust para sa kanya?” tanong niya.

Sa kabilang linya, narinig niya ang maikling katahimikan.

“Don’t start again, Carmelle,” sabi ni Luisa, mas mababa ang boses pero halatang naiirita na. “That matter is over.”

“Over?” ulit ni Carmelle. “Ms. Claveria, I almost died in that accident. Tatlong taon pa lang ang lumipas. Gusto mo bang sabihin sa akin na dapat kalimutan ko na lang?”

Sa bintana, dumaan ang malamig na hangin. Ramdam niya ang lamig sa leeg niya, pero hindi niya pinapansin.

“Do you even remember how I looked like when I came back?” dagdag niya, mas mabigat na ang boses.

Tumahimik si Luisa.

At sa katahimikan na iyon, mas lalo lang lumalim ang sakit sa loob ni Carmelle.

“Hindi ko naman ginusto ang nangyari,” sagot ni Luisa, medyo defensive na.

“Really?” mahinang tawa ni Carmelle. “Pero lahat kayo, naniwala sa kaniya.”

Tinapos niya ang bote ng tubig at itinapon sa basurahan sa gilid ng kalsada nang eksakto ang tama.

“Kung siya lagi ang paniniwalaan niyo,” malamig niyang sabi, “anong silbi ko pa sa inyo? Bakit niyo pa ako hinanap?”

“Carmelle, don’t be dramatic—”

“Dramatic?” putol niya. “Every time na binabanggit ko ‘yung totoo, dramatic na agad?”

Humigpit ang hawak niya sa phone.

“Alam mo, mas madali pa siguro kung hindi niyo na lang ako hinanap. Or better, i-block ko na lang ulit kayo.”

“Carmelle!”

Pero hindi na niya pinakinggan.

Pinatay niya ang tawag.

At agad niyang in-open ang settings.

Block.