Kabanata 03

Hindi na muling nagpadala ng mensahe si Lawrence matapos ang huli nitong sinabi. Si Anna naman ay tahimik na ipinagpatuloy ang kaniyang mga gawain hanggang sa matapos siyang maghanda ng pagkain.

Nang matapos ang lahat, dinala niya ang isang tray ng pagkain sa silid ni Lawrence. Kumatok muna siya nang dalawang beses bago marahang binuksan ang p***o.

“Lawrence, nagdala ako ng pagkain mo.”

Ngunit hindi siya nakatanggap ng sagot.

Nang tuluyan siyang makapasok, nakita niyang nakaupo si Lawrence sa gilid ng kama habang abala sa pakikipag-usap sa telepono. Bahagya itong napangiti sa taong kausap, isang ngiting matagal nang hindi nakita ni Anna na ibinigay sa kaniya.

“Have you eaten, Jane?” tanong ni Lawrence sa kabilang linya. “I can have something delivered to you if you want.”

Napayuko si Anna.

Hindi niya sinasadyang marinig ang pag-uusap ng dalawa, ngunit hindi rin niya nagawang agad na lumabas. Sa simpleng tanong na iyon, muling naalala niya kung gaano kalayo ang pagkakaiba ng pakikitungo ni Lawrence sa kanila.

Sa kaniya, pagkain ang isang bagay na kailangan niyang ihanda dahil iyon ang kaniyang tungkulin bilang asawa.

Kay Jane, isa iyong paraan upang ipakita ni Lawrence na nag-aalala siya.

“Lawrence,” mahinang tawag niya.

Napatingin ito sa kaniya at agad na nagbago ang ekspresyon ng mukha.

“Bakit ka nandito?”

“Dinalhan lang kita ng pagkain.”

“Ilagay mo na lang diyan.”

Tumango si Anna at inilapag ang tray sa mesa.

“Masama pa rin ba ang pakiramdam mo?” biglang tanong ni Lawrence habang ibinababa ang kaniyang cellphone.

Saglit na natigilan si Anna. Hindi niya inaasahan ang tanong nito, lalo na matapos ang lahat ng sinabi nito kanina.

“Medyo,” sagot niya.

“Then why are you still walking around? Ayokong mahawa kung ano man ang sakit mo.”

Unti-unting nawala ang munting pag-asang sumibol sa dibdib ni Anna.

“Pasensya na.”

“Just leave the food there. I have something important to do.

Hindi na sumagot si Anna. Lumabas siya ng silid at maingat na isinara ang p***o.

Pagdating sa kaniyang sariling kuwarto, doon lamang niya naramdamang nanginginig ang kaniyang mga kamay. Umupo siya sa gilid ng kama at napatingin sa kaniyang palad.

Kanina, sa panaginip niya, ang mga kamay na iyon ay hinawakan ni Lawrence nang may pag-aalala.

Sa totoong buhay, ni hindi man lamang siya nito matanong kung kailangan ba niya ng tulong.

Napangiti siya nang mapait.

“Panaginip lang talaga,” bulong niya sa sarili.

Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang kanilang lumang mga larawan. May ilang kuha roon noong mga panahong hindi pa sila kasal. Sa isa sa mga larawan, nakangiti si Lawrence habang nakatayo sa tabi niya. Hindi man ito nakayakap sa kaniya, sapat na noon ang presensiya nito upang sumaya ang buong araw niya.

Marahan niyang hinaplos ang screen.

“Bakit kaya hindi ka na ganyan sa akin?”

Walang sumagot sa kaniyang tanong.

At marahil, iyon ang pinakamasakit sa lahat. Hindi niya alam kung kailan nagbago ang lahat, kung may nagawa ba siyang mali, o kung sadyang wala lang talagang puwang para sa kaniya sa puso ng kaniyang asawa.

Pinatay niya ang screen at humiga.

Bukas, kailangan na naman niyang bumangon, ngumiti, at magkunwaring ayos lang ang lahat.

Dahil sa mundong pinili ni Lawrence, wala siyang karapatang masaktan.

O iyon ang matagal na niyang pinaniniwalaan.

***

“Ma’am Anna! Ma’am Anna!”

Halos manginig sa pag-aalala ang boses ni Paz habang marahang tinatapik ang balikat ng kaniyang amo. Hindi nito maipaliwanag kung ano ang nangyari dahil ang huling naaalala lamang ni Anna ay ang pagtulog niya ilang oras na ang nakalilipas. Ngunit nang imulat niya ang mga mata, hindi na ang pamilyar na kisame ng kaniyang silid ang bumungad sa kaniya, kundi ang maputing kisame ng isang silid sa ospital.

“Bakit ako nandito?” naguguluhang tanong niya habang pilit na iniaangat ang kaniyang katawan mula sa pagkakahiga.

“Ma’am, nawalan po kayo ng malay sa labas ng kuwarto ninyo. Sabi po ni Sir Lawrence, dalhin daw po kayo rito sa ospital. Baka raw po kasi makahawa pa kayo,” paliwanag ni Paz, bakas pa rin sa mukha ang pag-aalala.

Saglit na natigilan si Anna sa narinig.

Makahawa?

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o masasaktan sa dahilan kung bakit siya dinala ng sariling asawa sa ospital. Ni hindi man lamang nito hinintay na magkamalay siya o tinanong kung ano ang kaniyang nararamdaman. Ang mahalaga lamang dito ay hindi siya makahawa.

Gayunpaman, mabilis niyang pinilit na itago ang kirot na naramdaman.

“Ah, Paz...” mahinang tawag niya sa kasambahay. “Paki-asikaso na lang ang discharge papers ko. Siguro naman, puwede nang bayaran ang bill para makauwi na ako.”

“Pero, Ma’am—”

“Wala naman akong nararamdaman,” putol niya, sabay pilit na ngiti. “Ayokong magtagal dito.”

Hindi pa man nakasasagot si Paz ay bumukas na ang p***o ng silid. Napalingon sila sa bagong dating at kapwa nagulat nang makita ang ina ni Anna.

“Nabanggit sa akin ni Lawrence na nandito ka raw sa ospital,” bungad ng kaniyang ina habang papalapit sa kama. “Bakit hindi mo sinabi sa akin na masama ang pakiramdam mo? Sana pala ay nagpaiwan ako noong nakaraan para naalagaan kita.”

Saglit na hinaplos nito ang noo ng anak bago napabuntong-hininga.

“Ayan, o. Tingnan mo ang nangyari sa iyo. Kailangan mo tuloy mag-stay sa ospital. Alam mong busy ang asawa mo, kaya dapat ayusin mo rin ang pangangatawan mo. Hindi puwedeng lagi kang nagkakasakit. Paano na lang kung may mangyari sa iyo habang wala siya?”

Bawat salitang binitiwan ng kaniyang ina ay tila karayom na unti-unting tumutusok sa kaniyang dibdib.

Hindi nito alam.

Wala itong kaalam-alam na sa likod ng maayos na tahanan at marangyang buhay na mayroon siya ay isang babaeng unti-unting nauubos sa kakahintay na mapansin ng sariling asawa. Hindi nito alam na sa bawat araw na lumilipas ay lalo lamang lumalalim ang distansiya sa pagitan nilang dalawa. At higit sa lahat, hindi nito alam na ang lalaking inaakala nitong nag-aalala para sa kaniya ay siya ring dahilan kung bakit madalas niyang maramdaman na wala siyang halaga.

Ngunit paano niya sasabihin iyon?

Paano niya ipaliliwanag sa sariling ina na ang kasal na inaakala nitong magbibigay sa kaniya ng magandang buhay ay siya ring unti-unting dumudurog sa kaniyang puso?

Kaya gaya ng nakasanayan, pinili na lamang ni Anna na ngumiti.

“Wala lang naman po ito, Ma,” mahinahon niyang sagot. “Siguro napagod lang ako.”

“Napagod?” ulit ng kaniyang ina, tila hindi kumbinsido. “Ano bang ginagawa mo sa bahay at napapagod ka nang ganyan? Hindi ba't may mga katulong naman kayo?”

Napayuko si Anna.

Kung alam mo lang, Ma.

Kung alam lamang nito kung gaano nakapapagod ang araw-araw na magpanggap na masaya sa isang tahanang hindi niya maramdaman na kaniya. Kung alam lamang nito kung gaano kahirap ang maghintay sa isang lalaking kahit minsan ay hindi man lamang kusang nagtanong kung ayos pa ba siya.

“Ma, huwag ka nang mag-alala,” mahinang sambit niya. “Saka abala naman talaga si Lawrence sa trabaho. Ako na lang ang magpapakiusap kay Paz na asikasuhin ang discharge papers ko. Uuwi na ako.”

“Anna, hindi ba dapat ay magpahinga ka muna rito? Nasa ospital ka na rin lang naman.”

“Mas makakapagpahinga po ako sa bahay.” Pinilit niyang panatilihing matatag ang kaniyang boses. “Kung kailangan ko mang magpagaling, doon na lang. Ayokong makadagdag pa sa mga iniisip ni Lawrence.”

Muling bumuntong-hininga ang kaniyang ina, hindi man lamang napansing bahagyang nanginig ang mga daliri ng anak habang inaayos nito ang kumot sa ibabaw ng kaniyang mga hita.

“Napakasuwerte mo sa asawa mo, Anna. Huwag mong kalimutang alagaan ang sarili mo para hindi ka niya kailangang alalahanin sa gitna ng trabaho niya.”

Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang napayuko si Anna.

Napakaswerte.

Iyon ang palaging naririnig niya mula sa mga taong nakapaligid sa kanila. Napakaswerte niya dahil napangasawa niya si Lawrence Santillan. Napakaswerte niya dahil hindi niya kailangang mag-alala sa pera. Napakaswerte niya dahil nasa kaniya na ang lahat ng bagay na pinapangarap ng maraming babae.

Ngunit sa dami ng biyayang ipinagkaloob sa kaniya, bakit parang wala siyang karapatang humiling ng isang bagay na hindi nabibili ng salapi?

Ang mapili.

Ang alalahanin.

Ang mahalin.

Tatlong bagay na hindi niya kailanman hiniling nang malakas dahil natatakot siyang baka sa sandaling sabihin niya ang mga ito, lalo lamang niyang mapagtantong hindi talaga iyon para sa kaniya.

“Alam ko, Ma,” sagot niya sa wakas, pilit na nilulunok ang namumuong bukol sa kaniyang lalamunan. “Kaya nga gagaling na ako.”

Ngumiti siya sa kaniyang ina, isang ngiting sapat upang mapaniwala itong maayos lamang ang lahat.

Ngunit nang muling tumingin si Anna sa bintana, hindi na niya napigilan ang pamumuo ng luha sa kaniyang mga mata.

Dahil ang totoo, hindi niya alam kung kailan siya gagaling.

Hindi sa sakit na nararamdaman ng kaniyang katawan, kundi sa sakit ng paulit-ulit na pagpili sa isang taong tila hindi kailanman kayang piliin siya.