Chapter 2

ELYSSE POV

"Para sa ating mga pamilya at kaibigan na narito... Pati na rin sa harap ng Diyos, ako si Kyle Baltazar ay tinatanggap si Elysse Diaz na maging aking kabiyak at asawa. Ipapangakong araw-araw kong pipiliin at mamahalin sa hirap o sa ginhawa. Hinding-hindi kita pagtataksilan. Ipapangako kong aalagaan at iingatan kita hanggang sa tumanda at aking huling paghinga."

Malinaw ko pa ring naririnig sa aking isipan ang mga salitang binitawan niya sa akin.

Noong araw ng kasal namin, buong pagmamahal akong tinitigan ni Kyle habang binibigkas ang kanyang mga pangako. Hawak niya ang mga kamay ko at nakangiti sa akin na para bang ako lamang ang babaeng nakikita niya sa buong mundo.

"You may kiss the bride." Saad ng pari kaya hinalikan na niya ako.

Nagsipalakpakan ang mga bisita matapos ang halik na iyon. May mga luhang namumuo sa aking mga mata noon, ngunit hindi iyon dahil sa kalungkutan. Masaya ako dahil naniniwala akong natagpuan ko na ang lalaking makakasama ko hanggang sa pagtanda.

Akala ko, sapat na ang pagmamahalan namin upang malampasan ang anumang pagsubok.

Nagkamali ako.

"Sinungaling."

Iyon lang ang salitang lumabas aking bibig habang nakatayo ako sa tulay, nakatitig sa singsing na minsang sumisimbolo sa aming pagmamahalan.

Hindi ko alam kung maiiyak ba ako o matatawa sa mga pangakong binitiwan niya sa harap ng Diyos at ng mga taong mahalaga sa amin. Ang lalaking nangakong hindi ako sasaktan ang siya ring nag-iwan ng pinakamalalim na sugat sa puso ko.

Dahan-dahan kong hinubad ang wedding ring sa aking palasingsingan. Ilang sandali ko itong tinitigan bago ko tuluyang binitiwan. Nakita kong kumislap ito sa ilalim ng liwanag ng mga poste habang nahuhulog patungo sa madilim na tubig sa ibaba.

Kasabay ng pagtapon ko, para bang may bahagi ng buhay kong tuluyan ding nawala.

Umalis ako sa aming bahay matapos ko silang komprontahin ni Kyle at ang babaeng kasama niya. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang mukha ng asawa ko nang mahuli ko silang dalawa.

Wala akong marinig na maayos na paliwanag mula sa kaniya. Ang lalaking dati ay hindi makatiis na makita akong umiiyak ay kaya na niya makita ako nang nasasaktan at hindi iniisip ang nararamdaman ko.

"Wala ka bang sasabihin sa'kin, Kyle?" garagal kong tanong ko noon, pilit na pinatatatag ang aking boses. "Kahit isang dahilan lang kung bakit niyo nagawa ito sa akin."

Ngunit wala akong nakuhang sagot mula sa kanya na makapagpapagaan sa nararamdaman ko.

"Itigil na na’tin ‘to. Maghiwalay na tayo."

Mas lalong nadurog ang puso ko sa sinabi niya.

"Hindi ko maintindihan. Paanong itigil?! Hindi ba ako naging sapat? Akala ko ba mahal mo ako? Nangako ka ‘di ba?!" Pag-iyak ko sa harap niya.

Hindi na siya umimik.

"Ako na ang mahal niya, Elysse. Kaya umalis ka na dito dahil wala ka nang lugar pa sa buhay ni Kyle at sa bahay na 'to." Bwelta naman ng babae niyang si Sheryll.

At sa sandaling iyon itinapon ni Sheryll ang mga damit at bag ko sa labas ng bahay namin at hinayaan lang ni Kyle na palayasin ako ng babae niya

Kahit magtatakip-silim at didilim na, dinampot ko iyon at lumabas ng bahay. Nilakad ko ang kalsada hanggang sa dalhin ako ng mga paa ko sa mahabang tulay.

Napahawak ako sa aking dibdib habang pinagmamasdan ang ilog sa ibaba. Pakiramdam ko ngayon ay dinudurog ang puso ko sa bawat paghinga. Gusto kong kumalma, ngunit tila hindi sapat ang bawat paghinga upang maibsan ang bigat na nararamdaman ko.

Saan ba ako nagkamali?Hindi naman ako naging masamang asawa sa kaniya. Sa abot ng aking makakaya, inunawa ko siya sa tuwing umuuwi siyang pagod. Patuloy ko pa rin siyang inunawa at mahalin palagi sa kabila ng mga pagkakataong naramdaman kong lumalayo siya, pinili ko pa ring magtiwala.

Akala ko, bahagi lang 'yon ng mga pagsubok na kailangang malampasan ng mag-asawa. Hindi sumagi sa isip ko na habang abala akong binubuo ang aming kinabukasan, may ibang babaeng bahagi na pala ng buhay niya.

Kinuha ko ang aking smartphone at binuksan ang gallery. Isa-isang lumitaw ang mga litrato naming dalawa -- ang una naming bakasyon, ang simpleng celebration noong birthday ko at anniversaries, at ang mga litratong kuha noong araw ng aming kasal.

Napangiti ako nang bahagya nang makita ang isang larawan kung saan nakayakap siya sa akin habang pareho kaming nakatingin sa camera.

"Kailan nagbago ang lahat?" bulong ko sa sarili.

Walang sagot mula sa katahimikan.

Nagpatuloy ako sa pag-swipe hanggang sa tumambad sa screen ang litrato ng ultrasound ng anak ko.

Biglang nangilid ang aking mga luha. Naalala ko pa rin ang araw na unang ipinakita sa akin ng doktor ang litratong iyon. Hindi ko man lubos na maunawaan noon ang bawat detalye, sapat na ang malaman kong may munting buhay na lumalaki sa sinapupunan ko.

Masaya akong ipinakita iyon kay Kyle. Umaasa akong magiging masaya rin siya at mas lalo kaming magiging malapit bilang isang pamilya. Ngunit kahit ang munting pangarap na iyon ay hindi namin nagawang matupad.

Marahan kong hinaplos ang screen ng phone ko, na para bang mahahawakan ko pa ang sanggol sa pamamagitan ng paghawak sa litrato.

"Patawarin mo sana ako, anak," bulong ko. "Marami sana akong gustong gawin kasama ka. Gusto sana kitang yakapin, marinig ang unang iyak mo, at makita kang lumaki."

Napapikit ako habang patuloy na umaagos ang mga luha sa aking pisngi."Akala ko, kapag nagkaroon na ako ng sarili kong pamilya, ibibigay ko ang lahat ng pagmamahal na kaya kong ibigay. Akala ko, magkakaroon tayo ng masayang tahanan."

Huminga ako nang malalim, ngunit hindi pa rin mawala ang bigat sa aking dibdib.

"Hindi ko alam kung paano ako magsisimula ulit. Hindi ko alam kung paano haharapin ang mga susunod na araw na wala kayo."

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatayo roon. Ang alam ko lamang, pagod na pagod na ako sa pag-iyak at sa paulit-ulit na pagtatanong kung bakit nangyari ang lahat ng ito.

Tumingala ako sa kalangitan. Sa paligid ko, patuloy ang pagdaan ng mga sasakyan. May mga taong nag-uusap, may mga pauwi galing trabaho, at may mga pamilyang naghihintay na makauwi sa kanilang mga mahal sa buhay.

Ako? Wala na.

Wala nang maghihintay sa akin. Walang maghahanap sa akin kapag nawala ako.

Patuloy namang iikot ang mundo kahit wala ako.

Tumawid ako sa barrier railings ng tulay at mabagal kong ipinikit ang mga mata ko bago huminga nang malalim habang unti-unti ring inaalis pagkakapit sa railings.