Chapter 03 : Marry Her

His face hardened. 

"Ano'ng alam mo?" Mariing tanong niya sa malamig na boses. 

Does what I know even matter? 

Napairap ako sa tanong niya ngunit nahagip ng aking tingin ang isang mapulang marka sa kaniyang leeg na alam kong hindi ako ang naglagay.

Mapakla akong ngumiti, "Buntis siya." Aniya ko.

Sinalubong ko ang mga mata niya at imbes na maintimida rito as usual, tinitigan ko siya ng diretso sa mga mata.

Tumango siya, "The child she's carrying is mine." Pag-amin niya. 

I chuckled. Ni hindi man lang niya itinanggi, huh? Proud pa talaga siya sa kababuyan nila.

"Alam ko. Hindi mo naman kailangan magpaliwanag." Nakangising sabi ko.

The smirk plastered on my face is keeping me from breaking down. Kahit na ano'ng mangyari ay hindi ako iiyak sa kaniya.

Hindi ako papayag na magmukha akong kaawawa. Sila ang may kasalanan sa akin. They must be the one who's suffering and will face the consequences.

 Alam kong talo ako dito dahil minahal ko siya, pero hindi ko hahayaang tuluyan akong maging talunan.

"After all, kasal lamang tayo sa papel. Hindi natin mahal ang isa't isa. Ipinagkasundo lamang tayo pero walang namamagitan sa atin." Taas noong sabi ko sa pormal na boses kahit na alam kong kasinungalingan na hindi ko siya minahal.

His expression sharpens.

"You don't have to worry about her," seryosong aniya sa malamig na boses, "You will always be my wife. That's a fact that won't change." May diing sabi niya na ikinahalakhak ko.

Nagpapatawa ba talaga siya? Always be my wife? How can he say that? Sa tingin niya ba ay gano'n ako katanga para manatiling nakatali sa kaniya habang may kalaguyo siyang iba? Nagkakamali siya.

Umiling ako at sarkastikang ngumiti, "No, thanks. I could never share a husband with someone who destroys another woman's marriage." Mariing sabi ko.

Nakita ko ang pag-igting ng panga niya sa sinabi.

I smiled fakely at him, "Why don't you marry her so she could be your legal wife instead? Para naman makalaya na ako sa nakakasakal na kasal na 'to." Nakangiting suhesyon ko bago ko siya nilagpasan patungo sa pintuan palabas ng aming kwarto. 

Nang maisarado ko ang pinto at makalabas ako, tuluyan akong nanghina. Nagsimulang uminit muli ang magkabilang gilid ng mga mata ko. Alam ko sa sarili kong dito na matatapos ang lahat.

Buo na ang desisyon ko. 3 years is enough for all this shit. Hindi ko na kayang makasama pa siya sa iisang bubong. Bukas na bukas din ay aalis na ako rito. 

Pinalis ko ang luhang tumulo sa mga mata ko bago ko talikuran ang kwartong tatlong taon naming pinagsaluhan. 

Dumiretso ako papunta sa aming guess room para doon na matulog. Though I don't know if I could even sleep.

Pagdating ko sa guess room ay agad akong nagtungo sa walk-in closet. Mabuti nalang ay may mga damit na nakalaan dito para sa mga bisita kung hindi ay wala akong maisusuot. Nagbihis lang ako ng damit pangtulog bago ko tuluyang ibinagsak ang aking katawan sa kama.

Sumisikat na ang araw pero hindi pa rin ako makatulog. Sobrang daming tumatakbo sa isipan ko. 

"Ma'am, Lyndsey?" Napalingon ako sa pintuan ng kwarto nang marinig ko ang tatlong sunod-sunod na katok mula rito. Agad kong nakilala ang boses ng aming mayordoma.

Tinatamad akong bumangon sa kama at naglakad papunta sa pinto. Hindi ko na inalala kung ano'ng histura ko. 

I probably look terrible.

Binuksan ko ang pintuan at bumungad sa akin ang nag-aalalang mukha ni Manang. Pinilit kong ngumiti sa kaniya pero hindi ko magawa. 

"Ano po 'yon, Manang?" Wala sa sariling tanong ko.

"Ahh... Ehh.. ma'am, pinapatawag po kayo ni S-sir para daw po mag-umagahan..." Nauutal niyang sabi.

Walang ekspresyon lamang akong tumango, "Sige po, Manang. Baba na lang ako mamaya." Walang ganang sabi ko at isasara ko na sana ang pinto ng muli siyang magsalita.

"H-hinihintay ka na po ni S-sir, Ma'am, sa baba..." Sabi niya. Napansin ko rin ang takot sa boses niya pero hindi ko na ito inisip pa.

Tumango ako, "Susunod po ako," sabi ko bago ko tuluyang sinara ang pintuan.

Sandali akong napatulala habang iniisip ang sinabi ni Manang.

Ni kainlan man sa aming buong pagsasama ay hindi niya ako nagawang imbitahan sa hapag para kumain. 

Why is he doing it now?

Naglakad ako papunta sa banyo para maghilamos. Nang tingnan ko ang sarili ko sa salamin ay nanlumo ako. Hindi nga ako nagkamali kanina. 

Namumugto ang aking mga mata at pulang pula ang aking mga pisngi. Halos walang kulay ang aking mga labi at medyo magulo ang aking buhok. I look terrible.

Hindi ko mapigilang maawa sa sarili ko. I can't suffer like this while they are celebrating. 

Binasa ko ng tubig ang mukha ko. Haharapin ko siya para mapag-usapan na naming dalawa ang divorce namin.

Gusto ko nang matapos ito sa loob ng madaling panahon so I can move forward.

Pagkatapos kong maghilamos ay nagpasya na akong bumaba sa kusina kung saan siya naghihintay.

Pagkapasok ko ng dining area, bumungad sa akin si Ezekiel na nakaharap sa kaniyang laptop. 

Nang makita niya akong pumasok ay nilingon niya ako. Mabilis akong nag-iwas ng tingin para hindi magsalubong ang mga mata naming dalawa.

Taas noong naglakad ako sa kaniyang likuran para maupo na rin sa mesa, ngunit doon ko napagtantong nasa video conference call siya. I gritted my teeth. Halos mapamura ako sa sarili ko na doon pa ako dumaan.

"Mr. Hussein, sino po 'yong dumaan?! Totoo po bang kasal ka na? Siya po ba ang kumakalat na rumored wife mo?!" Rinig kong sunod-sunod na tanong nang taong nasa speaker. 

Hindi ako lumingon sa camera at diretsong naupo lang sa aking upuan na para bang wala akong narinig.

Naramdaman ko ang pagtitig ni Ezekiel pero hindi ako kumibo. Walang nakakaalam na kasal na kami ni Ezekiel, maliban na lamang sa aming pamilya at iba pang malapit na kaibigan.

The rumored wife the girl in speaker mentioned was probably not me. Kamukha ko ang kabit niya, posibleng siya ang tinutukoy nila.

Bumaba ang tingin ko sa pagkain nang marinig ko ang pagtapos ni Ezekiel sa tawag. 

"You can't file for a divorce." Malamig niyang sabi na nagpabaling ng atensyon ko sa kaniya.