Chapter 2

Hinihila ko ang maleta ko sa sementadong daan patungo sa mansion. Habang naglalakad, hindi ko mapigilang mapangiti ng mapait. Ang layo ng lugar na ito sa Manila, animo'y sumasalamin sa distansya ko sa sarili kong pamilya.

Maliit pa lang ako ay alam ko na ang puwang ko sa pamilya namin, na dapat laging nasa likuran ako ni Liana. Kung may bagong manika, awtomatikong kan'ya iyon habang sa akin naman ay ang pinaglumaan na niya. Kung may pagkakamali kaming pareho, ako ang sesermonan at siya ang kukunsintihin. Ang kagaspangan ng ugali ni Liana ngayon ay dahil iyon sa mga magulang namin; hinubog nila iyon sa pamamagitan ng pag-spoil nila ng malala sa kaniya. Lahat ng layaw niya ay ibinibigay nila agad, bagay na hindi nila magawa sa akin hanggang ngayon.

Kaya kahit ayaw ko sa pabor na ito ni Liana na magpanggap ako bilang siya, pumayag na ako dahil alam ko na isang hiling lang niya kina Mommy't Daddy na sa Japan na ako pag-aralin sa darating na pasukan, tiyak na papayag na sila. Ayaw nila kasi nang ako ang nakiusap. Kesyo, dagdag gastusin lang daw kahit kayang-kaya naman talaga nila dahil sa yaman nila.

“Don’t worry, Lana. Pagkatapos nito, malaya ka na,” alo ko ulit sa sarili ko.

Tumingin ako sa paligid. Sa kabila ng nakakainis na ipinakitang pag-uugali ng Caleb na iyon, hindi ko maitatanggi ang ganda ng Hacienda nilang ’to. Ang nagtatayugang mga puno ng mahogany, ang amoy ng sariwang damo, at ang dapit-hapong nagbibigay ng kulay ginto sa bawat sulok, ang sarap lang pagmasdan lahat. 

Napahawak ako sa bag ko kung saan nakatago ang sketch pad ko. Buti na lang at naisip ko itong dalhin. Puwedeng puwede ako mag-draw kung mainip ako rito. Iyon na kasi ang naging hobby ko noon pa, hanggang sa naging passion ko na. Pakiramdam ko'y sa bawat guhit ng lapis ko sa sketchpad ko, doon ko lang nararamdaman na may sarili akong mundo na hindi kayang kunin ni Liana.

Nagpatuloy na ako sa paglalakad habang hila-hila pa rin ang maleta ko. Pagdating ko sa dulo ng driveway, bumukas ang naglalakihang pintong gawa sa narra. Sinalubong ako ng isang linyada ng mga katulong na nakasuot ng uniporme. Sa gitna nila ay isang matandang babae na may maayos na pagkakapusod ng buhok at seryosong mukha. Tingin ko'y siya ang mayordoma nila.

"Magandang hapon, Senyorita Liana," bati ng matandang babae sa akin nang may bahagyang pagyuko. "Ako si Manang Ising, ang mayordoma rito. Kabilin-bilinan ni Senyorito Caleb na asikasuhin ang inyong pagdating."

"Salamat po, Manang," sagot ko. Pilit kong itinatago ang pagod sa boses ko.

"Huwag kayong mag-alala, bukas ng gabi pa ang dating ng mga magulang ni Senyorito mula sa abroad. Sa ngayon, pinapapahinga na muna kayo sa inyong kwarto dahil alam naming naging mahaba at nakakapagod ang naging byahe niyo mula sa Maynila," dagdag pa ni Manang Ising habang pinapakuha ang mga gamit ko sa ibang katulong.

Gusto ko sanang itanong kung nasaan na si Caleb, pero mas nanaig ang antok ko. Halos sampung oras din ang naging byahe ko, kabilang na ang sa chopper at ang nakaka-stress na paglalakad sa initan.

Iginiya ako ni Manang Ising sa isang malawak na kwarto sa ikalawang palapag ng mansion. Pagkapasok ko pa lang doon ay ang lambot ng kama ang agad na tumawag sa akin. Sa sobrang pagod ko, hindi na ako nakapagpalit ng damit. Pabagsak akong nahiga hanggang sa nakatulog na ako.

Nagising ako sa isang malakas na katok. Napabalikwas ako at sandaling nalimutan kung nasaan ako. Pagbaling ko sa may balkonahe ay nakita kong madilim na sa labas. Ang tanging ilaw galing sa lampshade sa tabi ng kama ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa kinaroroonan kong kuwarto.

"Senyorita? Gising na po ba kayo?" boses ng isang batang maid mula sa labas ng pintuan.

“Oo, gising na!" pasigaw kong tugon upang marinig niya. "Anong oras na ba?” tanong ko nang mapagbuksan ko siya ng pintuan.

"Alas-otso na po ng gabi. Kanina pa po kayo pinapatawag ni Sir Caleb sa dining hall. Galit na po siya dahil ayaw niyang pinaghihintay siya sa pagkain."

Agad akong dinalaw ng kaba. Hindi puwedeng unang tungtong ko palang dito ay masira na ang imahe ng kakambal ko. Kabilin-bilin pa naman n'un na huwag akong gagawa ng kapalpakan dito. 

“Sabihin mong pababa na ako." 

Mabilis akong pumasok muli sa kuwarto upang ayusin ang nagulong buhok. Naglagay na rin ako ng kaunting lip tint base sa ayos lagi ni Liana. Kung puwede lang na maglagay din ako ng blush on ay ginawa ko na kaso baka magalit na talaga ang lalaking ’yun.

"Exactly thirty minutes late," bungad ni Caleb sa akin, ni hindi man lang siya nag-aangat ng tingin mula sa kanyang wine glass.

"Pasensya na, nakatulog ako dahil sa pagod sa byahe," sagot ko habang nauupo sa tapat niya.

Ibinaba niya ang hawak niyang baso at sa wakas ay tumingin sa akin. "Sa bahay na ito, ang oras ko ang sinusunod. Kung magiging asawa kita, kailangang masanay ka sa disiplina ko.”

Kumunot ang noo ko. "Asawa? Akala ko ba napipilitan ka lang din sa kasunduang ito?"

"Napipilitan?" he let out a dry, short laugh. "Sinong nagsabi sa'yo na napipilitan ako? I don't do things I'm forced to do, Liana. Tanggap ko ang kasal na ito dahil kailangan ko ng asawa, at ikaw ang pinili ng pamilya ko. But don't think that because I accepted this, I'll be a prince charming to you.”

Okay… hula ko lang naman ang parteng akala ko ay napilitan din siya sa kasunduang ito katulad ni Liana. Pero grabe, ang gaspang talaga ng pag-uugali ng isang ’to! Dapat si Liana ang nandito, e. Mukhang magkakasundo pa naman sila. 

"I'm not looking for a prince charming," matapang kong sagot. "Pero hiling ko na sana may konting respeto tayo sa isa't isa.”

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa pwesto ko. "Respeto? You'll get it when you earn it." Yumuko siya, inilapit ang mukha sa akin, sapat na para maamoy ko ang bango niyang nahaluan ng kaunting alak. "Kahit gaano pa kasama ang ugali mo na nababalitaan ko, magiging asawa pa rin kita. I own this place, and soon, I’ll own your time, too. Huwag mo na uli akong paghihintayin.”

Hindi ako nakaimik.