Mag-log inPagkatapos ng tensyonadong dinner na iyon kasama si Caleb, mabilis akong umakyat sa kwarto ko. Gusto ko nang ibaon sa unan ang lahat ng inis ko. Hindi pa man ako nag-iisang araw sa hacienda na ito, ramdam ko nang mas mahihirapan ako sa pagpapanggap na ito kaysa sa inakala ko. Sa inis ko ay muli akong nakatulog.
Pero parang ipinagkakait sa akin ang kapayapaan dito dahil nagising ako sa gitna ng hatinggabi dahil sa dumadagundong na ingay na nanggagaling sa baba. Tinakpan ko ng unan ang magkabila kong tainga pero tumatagos pa rin doon ang ingay. Bukod kasi sa malakas na tugtugan, may kasama din iyon na hiyawan. Inis akong bumangon at lumabas ng kwarto. Nakita ko ang isang maid na nagmamadaling maglakad habang may dalang tray ng mga baso. "Anong meron? Bakit sobrang ingay sa baba?" kunot-noo kong tanong. "Pasensya na po, Senyorita Liana. Ganito na po talaga rito tuwing weekends, lalo na ngayong holiday. Nakasanayan na po ni Sir Caleb ang mag-party kasama ang mga kaibigan niya. Masanay na po kayo," sagot ng maid bago mabilis na nilagpasan ako. Party sa disoras na ng gabi? Seryoso? Dahil sa kuryusidad, sinundan ko ang maid pababa. Nagpahatid ako sa kaniya patungo sa pool area kung saan ginaganap ang sinasabing kasiyahan. Pagdating ko doon, halos mabingi ako sa nakakabinging patugtog mula sa malalaking speaker. Maingay at naghihiyawan ang mga tao. May mga naliligo na sa pool, habang ang iba naman ay umiindayog sa gitna ng dance floor. Nilibot ko ang paningin ko at hindi ako makapaniwalang halos lahat ng naroon ay mga babae na nakasuot ng mga seksing two-piece katulad ng mga sinusuot lagi ni Liana tuwing nasa beach kami. Bahagyang nangunot ang noo ko nang sunod kong natanaw ay si Caleb. Nakaupo siya sa isang loung chair at hindi siya nag-iisa. May dalawang babae sa magkabilang gilid niya, halos nakakapit sa kanyang katawan ang mga babaeng iyon na para bang nagpapaligsahan sa pag-akit sa kaniya. Malaswa silang tingnan, lalo na't hinahayaan lang sila ni Caleb. Anong klaseng lalaki siya? May fiancé na siya, pero ganito siya magpakakapit sa ibang babae? Hindi lang isa ha? Dalawa! Napailing na lang ako. Hindi ko na masikmura ang tanawing iyon kaya mabilis akong umalis. Imbes na bumalik ako sa kwarto, dumiretso ako sa kusina at uminom doon ng tubig. Nauhaw kasi ako bigla at hindi ko alam kung bakit. Dahil buhay na buhay na ang diwa ko at malabong makatulog ulit, kinuha ko ang aking sketchpad sa kwarto at lumabas saglit ng mansion. Naalala ko kanina na bago ako makarating dito sa mansion, may malapit lang dito na dagat sa likurang bahagi. Naglakad ako patungo doon, malayo sa ingay ng pool area. May nadaanan muna akong mga malalaking bato-bato bago ako tuluyang nakakita ng pwesto kung saan matatanaw ang kabuuan ng dagat. Tumingala ako at napangiti nang makita ang ayos ng langit. Madilim na ito pero kitang-kita pa rin ang kislap ng mga bituin. Ito ang gusto kong iguhit. Umupo ako sa isang malaking bato at nagsimulang gumuhit. Ang sarap lang talaga magguhit ngayon. Tahimik at payapa ang paligid, tanging ang hampas ng alon mula sa dagat ang naririnig. Pakiramdam ko'y sobrang malaya ako. Tuloy-tuloy lang ako sa pagguhit ng langit. Makalipas ang halos isang oras na pagguhit, napatigil ako. Isang mahinang boses ang bumasag sa katahimikan ng hampas ng alon. "A-ahhh... Sige pa, Caleb. Please... isagad mo na…” Nanigas ako at bigla kong nabitawan ang lapis ko. Ang boses na iyon ay galing sa isang babae, at ang pangalang binanggit niya ay sapat na para manginig ang kalamnan ko. Pinakinggan ko pa ang sunod na boses, at doon ko napagtanto na nanggagaling iyon sa mismong katabing bato kung saan ako nakaupo. Kusa akong dinala ng mga paa ko papunta roon. Sumilip ako sa pagitan ng dalawang malalaking bato, at doon ay tumambad sa akin ang isang tanawing hinding-hindi ko masisikmura. Isang lalaki at babae ang mga walang saplot sa katawan. Kitang-kita ng dalawa kong mga mata ang p********k nila sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang lalaki ay walang iba kundi si Caleb, at ang babae ay isa sa mga kasama niya kanina sa pool. Tatalikuran ko na sana sila nang hindi ko sinasadyang mabitawan ang nadala ko palang lapis. Nagdulot iyon ng kaunting ingay kaya sa takot ko na makita nila ako, mabilis akong nagtago sa kinaroroonang bato. "Sinong nand'yan?” Boses iyon ni Caleb na saglit na nagpatigil ng hininga ko. Mas lalo ko pa tinago ang sarili sa bato habang pigil na pigil ko ang paghinga ko. "I said, who's there?" ulit niyang sabi, mas malapit na ang boses niya sa pagkakataong ito. Napapikit ako nang mariin nang makita ko ang anino niyang papunta na sa pwesto ko. Patay na. Paano ko ipapaliwanag ang presensya ko rito? "So, it’s you..." Mabilis akong napadilat nang marinig ko ang boses niya sa mismong harap ko. At sa pagdilat ko ay halos malagutan na ako ng hininga nang bumungad sa akin ay ang nakatayo niyang matikas, matipuno at hubo’t hubad na katawan na tila kumikinang sa ilalim ng liwanag ng buwan. Pinaningkitan niya ako at nginisian ng nakakaloko. "May tao ba riyan, Caleb?" tanong ng babaeng kasama niya. Nasa bandang likuran ng kinaroroonan kong bato nanggaling ang boses niya. Rinig ko rin ang kaluskos ng tela mula doon, indikasyon na nagmamadali na rin siyang mag-ayos ng sarili. "Wala. It’s just a small cat," sagot ni Caleb sa babae habang nasa akin pa rin siya nakatingin. "Mauna ka na sa mansyon. I'll stay here for a while... kakatayin ko lang ang kuting na ito.” Kakatayin… Oh my god! Kakatayin daw niya ako?!“I still don’t trust them,” he muttered after a while, referring to those maids. “The last time I did, y-you got your allergy…”“Wala silang kasalanan,” I said, defending them.“I know. I just don’t want to risk your health again. I can handle the groceries myself.”Hindi na ako nagsalita pagkatapos. Gusto ko sanang isipin na sinasapian na talaga siya ng kaluluwang may mabuting kalooban dahil sa pag-aalala niyang ‘to sa kalusugan ko, pero alam ko naman at sigurado ako na dahil lang ito sa konsensya niya.Siguro, may parte na sa kaniya na nagsisisi dahil sa biglaan niyang pagwala na parang bula pagkatapos ng gabing iyon. Hindi ako sigurado, pero sa nakikita ko sa inaasal niya sa akin nitong mga nakaraang araw, baka nga iyon. Konsensya lang talaga kaya siya nagpapaka-anghel ngayon sa akin.Binilisan ko na lang ang kain ko. Ni hindi ko masyadong nalasahan ang mga pagkain ko sa sobrang pagmamadali ko. Sinigurado ko talaga na mas nauna ako sa kaniya matapos, nang sa ganoon ay mauna na rin
Lance pulled a chair for me. I ignored it and sat on the one beside instead, pretending not to notice the faint smirk on his lips as he took the seat across from me."Ang sosyal at mukhang masasarap ang nakahain..." puna ko agad pagkaupo. "Sure kang ikaw ang nagluto?"“Yup!” masigla niyang sagot.Agad niyang nilagyan ng pagkain ang plato ko. Pasimple kong inagaw sa kaniya ang pinangsandok niya at ako na ang naglagay ng pagkain sa plato ko."So, anong mga nalaman mo?" diretsahan ko nang tanong.Hindi ako nakatingin sa kaniya, sa plato ko lang ang kunwaring focus ko, pero ang tainga ko ay handang-handa sa magiging sagot niya.“Can we eat first?” mahinahon niyang sambit. "We can talk about everything later. Puwedeng sa veranda din or sa pool sa labas."Tumigil ako sa ginagawa at mataman ko siyang tiningnan. “We can talk about it while we’re still eating.”Sandali niyang naitikom ang bibig bago dahan-dahang tumango.“Um… where do you want me to start?” he asked softly.I took a bite of my
Tsk. Ang sarap niyang sapukin ulit sa ulo, pero sige. Awat muna ako sa stress. Ako lang din naman ang madidihado.Kaya naman imbes na tugunan ang sinabi niya, nag-iwas na lang ako ng tingin. Thankfully, he didn’t say anything else after that.Sa mga sumunod na araw, ipinagpahinga ko na lang ang sarili ko. Hindi na ako nagpumilit tumayo o maglakad-lakad man lang. Dito lang talaga ako sa kuwarto namalagi. Kung hindi ako nanonood ng Hollywood movie sa cellphone, tumatambay naman ako sa social media accounts ko.Lance was always there, sitting silently in the corner, eyes glued to his laptop. Minsan ay naririnig ko siyang may kausap sa cellphone, probably about work.Pero kahit na magdamag siyang nandito, bihira kaming mag-usap. Well, sa parte niya, sinusubukan niyang maging kaswal sa akin, lalo na kapag pinapalitan ng hinire niyang nurse ang dextrose ko.Balik sa normal na ang pakiramdam ko ngayon. Kakatanggal lang ng IV fluids kanina kaya malaya na rin akong makakalakad ngayon.“Gusto m
Nagising ako na nakahiga na sa kama ng kuwarto. Nalingunan ko sa gilid ko mismo si Lance, kausap na ang may katandaang doctor.Neither of them noticed that I was awake until I moved slightly, glancing at the IV line connected to my hand. That was when they both turned to me."Anong nararamdaman mo? Are you hungry? May masakit ba sa’yo? A-ano?" sunod-sunod na tanong ni Lance.Kinunutan ko lang siya ng noo. Ang OA lang kasi niya.“I’m okay, thank God. Ilang oras ba akong nakatulog?" My voice came out hoarse.“Almost five hours,” Lance said quietly. “I’m sorry. I didn’t know that could happen. The doctor said it wasn’t really the shrimp. It was—”“Stress,” biglang singit ng doctor. “Miss Diaz, your body went into a stress-induced reaction. Your heart rate spiked, your breathing became shallow, and your blood pressure dropped, which caused you to lose consciousness.”Napakurap-kurap ako. Grabe, wala man lang preno. Kagigising ko lang, oh?"Take it easy, Doc. Kagigising lang niya," si Lanc
Kasalanan ko rin ’to, e!Naiiyak na akong nagpatuloy sa paghahanap ng gamot. Nang halos nahalungkat ko na ang laman ng cabinet at wala pa rin akong nahanap, padarag kong sinuntok ang cabinet.It started already.The faint heat spreading across my cheeks, the itch crawling along my jaw.No. Not again. Please...Dumoble ang pangangatog ng kamay ko nang hawakan ko ang pisngi ko. Sobrang init na. Parang gusto ko na lang umiyak."Sh*t. Sh*t. Sh*t.""Charlita—"He reached out to grab my wrist, but I shook him off."Huwag mo ’kong hawakan! Antihistamine ang kailangan ko! Bakit wala ka no’n dito?!""I-I... I can call my dermatologist—"Sinapok ko na siya sa ulo. Ang cellphone niyang kalalabas lang mula sa bulsa ay tumilapon sa sahig sa lakas ng pagkakasapok ko."Wala nang magagawa ang punyetang dermatologist mo!" sigaw ko. Gulat na gulat siyang nakatingin sa akin. "Kasalanan mo ’to, e! Malas ka talaga sa buhay ko, punyeta ka!"Umalis na ako sa harap niya at naiiyak nang tumakbo paakyat sa kuw
"So... how’s the taste? Is it good enough for your standards?" he asked, lips curling with that teasing grin I’d grown to hate."Not bad," I said flatly, keeping my eyes on my plate.Nasa hapag kami, magkaharap. We were surrounded by an array of dishes that looked straight out of a luxury restaurant. The warm light above us reflected off the glossy plates, and the faint aroma of spices filled the air.Ang itinanong niya sa akin ay tungkol sa pagkaing hindi masyadong pamilyar ang itsura, pero ang lasa, oo.Aaminin ko, masarap talaga siya. The only problem was that the taste was oddly familiar in a way that made my tongue tingle."Ano pala ito? Seafood?" hindi ko na napigilang hindi mapatanong.Tumango si Lance. "Yeah. It’s seafood cooked with shrimp paste and sesame oil. A family recipe."Agad kong naibaba ang kutsara ko pagkarinig ko sa sinabi niya. Anak ng tokwa talaga!Shrimp paste?"Did you just say shrimp paste?" bulalas ko, kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko."Yeah... shrimp







