LOGINCelene Ramos never planned to cross paths with Luther Montefalco — the ruthless billionaire CEO feared by everyone in the corporate world. She only wanted to prove herself, to work hard and survive the chaos of the city. But one stormy night changed everything. When Luther offered her a ride home under the rain, he unknowingly opened a door he could never close again. Beneath his cold control hides a man consumed by desire — dangerous, possessive, and drawn to Celene in ways he can’t explain. And no matter how hard she tries to stay away, she finds herself falling into his world of power, secrets, and forbidden passion. As their lives intertwine, lines blur between love and obsession, pleasure and pain. He wants to protect her. He wants to own her. But loving a man like Luther Montefalco might come with the greatest price — her heart, her freedom, and everything she thought she knew about herself. A story of desire that burns, love that wounds, and a connection neither of them can escape — even if it leads to ruin.
View MoreBaguio’s wind carried a softer chill that morning.Ang mga ulap, mababa, halos sumasayad na sa mga puno. Habang nakaupo ako sa veranda, may tasa akong kape sa kamay at notebook sa tabi.Ilang buwan na ang lumipas mula sa exhibit, pero parang kahapon lang nang marinig kong baka nand’on siya.Hanggang ngayon, hindi ko alam kung totoo ba o kathang-isip lang.Pero mula noon, hindi na rin ako tuluyang naging payapa.Everywhere I go, I see traces of him.Isang kulay ng coat sa crowd.Isang tono ng boses sa café.Isang amoy ng pabango sa hangin.Minsan napapangiti na lang ako—dahil kahit wala na siya sa tabi ko, parang sinusundan pa rin ako ng mga bakas niya.At kung dati, nasasaktan ako, ngayon, parang tinatanggap ko na lang na baka gano’n talaga kapag minahal mo nang totoo:kahit wala na siya, dala mo pa rin siya.Sa café, maaga akong dumating.Bago magbukas, naglilinis ako ng mga mesa habang nagpe-play ang mellow playlist sa speaker.Tahimik, parang eksaktong soundtrack ng buhay ko ngayo
Baguio’s mornings never fail to calm me down. Madalas pa rin akong gumising nang maaga—hindi dahil may kailangan akong habulin, kundi dahil gusto ko lang maramdaman kung paano sumikat ang araw habang unti-unting binabasa ng hamog ang mga dahon. Tahimik. Mapayapa. Parang ang lungsod mismo ay humihinga kasama ko. Lumipas na halos tatlong buwan mula nang dumating ako rito. Akala ko sandaling pahinga lang, pero ngayon, parang dito ko na rin natagpuan ang sarili kong hindi ko kilala noon. May bagong ritmo ang buhay ko—simple, mabagal, pero totoo. Sa café, mas kabisado ko na ang mga regular na customer. Si Ate Mila na laging nag-o-order ng cappuccino tuwing 9AM. Si Kuya Ben na mahilig magbasa ng dyaryo sa sulok. At ‘yung mga estudyanteng dumadaan lang para sa mabilis na kape bago magklase. Lahat sila, parte na ng araw ko. At sa bawat “good morning” na binibigay nila, nararamdaman kong unti-unti kong nabubuo ulit. Pero kahit gano’n, may mga sandaling napapatigil pa rin ako. Kapa
Ilang buwan na mula nang iwan ko ang Maynila, pero minsan parang kahapon lang ang lahat. Ang mga alaala, hindi naman talaga nawawala — humihina lang, tapos biglang babalik kapag tahimik na ulit ang gabi. Dito sa Baguio, nasanay na ako sa simpleng takbo ng araw. Gumigising ako bago sumikat ang araw, nagtitimpla ng kape, at tinitingnan kung paano nagiging ginto ang langit habang unti-unting bumababa ang hamog sa mga puno. Kung dati, bawat umaga ay umpisa ng panibagong stress, ngayon isa na lang itong mahinahong paghinga. Pero kahit anong gawin ko, may mga oras pa rin na nadidinig ko ang boses niya sa isip ko — kalmado, mababa, at pamilyar. “Focus, Celene.” “Relax.” “Look at me.” Napapailing ako tuwing naaalala ko ‘yon. Kasi kahit gusto ko na siyang burahin sa utak ko, parang kabisado na ng katawan ko kung paano siya pakinggan. “Celene!” tawag ni Tita Nora mula sa ibaba. “May delivery, baka gusto mong ikaw na mag-asikaso.” “Okay po, pababa na!” Bago ako bumaba, sinilip ko m
Baguio mornings always start with a chill that seeps through the skin. Kapag binubuksan ko ang bintana sa umaga, bumabati sa’kin ang hamog at amoy ng pine trees — malamig pero mapayapa. Sinasabi ng mga tao, ang lamig daw ay nakaka-linis ng isip. Pero sa totoo lang, kahit ilang araw na akong nandito, mainit pa rin sa loob ng dibdib ko. Kasi doon nakatira lahat ng alaala niya. Tatlong linggo na akong malayo sa Maynila. Sa una, masaya akong umalis. Ang sabi ko sa sarili ko, kaya ko ‘to. Magpapahinga lang, hihinga lang sandali. Pero habang tumatagal, nare-realize kong hindi pala madaling takasan ang mga bagay na hindi naman nakikita — tulad ng boses niya, o ng paraan niyang tumingin na parang siya lang ang nakakaintindi sa’kin. “Celene, kain ka na,” tawag ni Tita Nora mula sa kusina. “Susunod po,” sagot ko habang nagsusuklay sa harap ng salamin. Pagbaba ko, may mainit na sinangag, longganisa, at kape. Simple lang, pero sapat para mapangiti ako. “Ang tahimik mo pa rin ah,” sabi ni T
Mag-aalas dose na ng gabi pero gising pa rin ako. Kakatingin ko lang sa email ni Luther kanina — > “I don’t want you to walk away. Not yet.” Paulit-ulit kong binabasa, pero bawat ulit, mas lalo lang akong nalilito. Bakit not yet? Bakit hindi na lang don’t walk away at all? Ano bang gusto niyan
Hindi ako nakatulog buong gabi. Paulit-ulit lang sa isip ko ‘yung nangyari sa party — ‘yung sayaw, ‘yung mga tingin niya, at higit sa lahat… ‘yung mga salitang binitiwan niya sa veranda. > “I’m trying not to want you. But I’m failing.” Bakit kailangang sabihin niya ‘yon? At bakit parang mas lal
“Celene, come to the gala tonight.” Akala ko nagbibiro lang si Luther nang sabihin niya ‘yon kaninang umaga habang nagre-review kami ng presentation. Pero hindi pala. Ngayon, habang nakatayo ako sa harap ng malaking mirror sa hotel restroom, naka-gown ako — simpleng black dress na hiniram ko pa sa
Ang unang narinig ko nang magising ako ay ang mahinang tunog ng ulan sa labas. Hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabango ang hangin — amoy kape, amoy leather, at… amoy ng pabango ni Luther Montefalco. Dahan-dahan kong iminulat ang mata ko, at doon ko lang na-realize — nasa loob pa rin






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.