ตอนที่10 กฤษณ์จะเสร็จหรือยัง?

[ริสา คือฉัน…จะโทรมาบอกให้แกกลับบ้านไปก่อน แผนเลดี้ไนต์ของเราคงต้องยกเลิกแล้วละ]

“เอ๋…เกิดอะไรขึ้น”

[คือ…เดี๋ยวสิ ฉันกำลังคุยกับเพื่อน นายรอก่อนไม่ได้หรือไง…]

“ว่ายังไงนะ ยายกุ๊กกิ๊ก แกกำลังคุยกับใคร” คาริสามั่นใจว่าประโยคเมื่อครู่ เพื่อนสาวไม่ได้คุยกับตัวเองแน่นอน

[พอดี...ฉันมีธุระด่วนน่ะ ต้องขอโทษจริง ๆ นะแก…รู้แล้ว ๆ กำลังจะวางนี่ไง เออ! ไว้ฉันจะเลี้ยงโอมากาเสะไถ่โทษนะยะ]

ตรู๊ด ๆ ๆ

คาริสายังไม่ทันตอบ กีรติกานต์ก็วางสายไปแล้ว แต่จากบทสนทนาเมื่อครู่ หญิงสาวที่เพิ่งถูกเพื่อนลอยแพ ก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงไม่ได้หัวเสียนัก

ในเมื่อทุกอย่างออกมารูปนี้ ก็มีแต่ต้องหาทางกลับบ้านเองเท่านั้น

เนื่องจากไม่อยากตอบคำถามของพัดชา คาริสาจึงเลือกที่จะส่งข้อความไปบอก แล้วเดินตรงออกจากร้านไป แต่ว่าคนบางคนกลับยังตามเธอไม่เลิก

“ถ้าเดาไม่ผิด ตอนนี้แผนเก่าเธอล่มแล้ว ทีนี้ให้กฤษณ์ไปส่งได้หรือยัง”

“เรากลับแท็กซี่ได้” คาริสาตอบเสียงเรียบ ไม่มีท่าทีจะหันกลับไปมองคนที่เดินเลียบ ๆ เคียง ๆ อยู่ด้านหลัง

“มืดค่ำดึกดื่น เป็นผู้หญิงกลับแท็กซี่คนเดียวอันตรายออก ให้กฤษณ์ไปส่งดีกว่านะ”

“...อย่าดีกว่า เราเกรงใจ” ความจริงเธอก็เห็นด้วยกับคำพูดของเขา แต่ความหงุดหงิดอันไร้ที่มา ทำให้ตอบปฏิเสธออกไป ถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่แน่ใจว่า ทำไมถึงได้หัวเสียกับการกระทำของเขานัก

“ริสา ยกโทษให้กฤษณ์เถอะนะ” เขาปราดเข้าไปขวางหญิงสาวไว้ เพราะอีกไม่กี่ก้าวเธอก็จะเดินไปถึงหน้าถนนแล้ว

“เราบอกไปแล้วว่าไม่เป็นไรไง” แม้จะพูดอย่างนั้น แต่สีหน้ากลับบอกว่าเธอถือสาสุด ๆ

“ถ้าอย่างงั้น ก็ต้องยอมให้กฤษณ์ไปส่งสิ” พอเห็นหญิงสาวทำท่าลังเล เขาก็รีบยกเหตุผลที่เธอจะปฏิเสธไม่ลงออกมา “กฤษณ์จะได้สบายใจไง ว่าริสาไม่โกรธแล้วจริง ๆ”

“แต่ว่า...” แต่กฤษณ์หรือจะรอให้เธอพูดจบ

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ริสาไม่มีทางเคืองเราขนาดนี้นะ หรือว่า...มีเหตุผลอะไรนอกเหนือจากนี้” เขาจดจ้องเธอด้วยแววตาที่เหมือนมองทะลุได้ทุกสิ่ง

ทันใดนั้นคาริสาก็เก็บสีหน้าไม่พอใจลง แล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าธรรมดาเป็นที่สุด “แล้วรถนายจอดอยู่ตรงไหนล่ะ”

“เชิญทางนี้ครับคุณผู้หญิง” กฤษณ์ส่งยิ้มให้คาริสา แล้วเดินนำไปทางลานจอดรถ

หญิงสาวเดินตามพลางมองแผ่นหลังกว้างอย่างครุ่นคิด

เหตุผลนอกเหนือจากนี้งั้นเหรอ นั่นสินะ

ชั่วขณะนั้นเหมือนคาริสาจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมตนเองถึงได้เคืองกฤษณ์นัก ก็ใครใช้ให้พ่อคุณล้อเล่นกับเธอเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ของเขากันเล่า

แต่การที่เธอออกอาการแบบนี้ อาจจะทำให้อดีตเพื่อนชายคนสนิทคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมาได้ ดังนั้นเธอไม่ควรคิดเล็กคิดน้อย และทำตัวให้เหมือนปกติดีกว่า

ต้องโทษที่ช่วงนี้ฝันอะไรบ้า ๆ ทุกวัน

เธอสรุปอยู่ในใจเงียบ ๆ ในขณะก้าวขึ้นรถ...

แม้จะเป็นคืนวันศุกร์ แต่ก็เลยช่วงการจราจรคับคั่งไปแล้ว ถึงอย่างนั้นกฤษณ์กลับไม่ได้เร่งร้อน เขาขับรถไปตามเส้นทางอย่างช้า ๆ พร้อมเปิดเพลงสากลคลอเบา ๆ ทำให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนไม่เงียบเกินไปนัก

หลังจากบอกจุดหมายปลายทางเสร็จ คาริสาก็เอาแต่ทอดสายตาไปบนถนน ไม่กล้าหันไปมองชายหนุ่มสุดเท่ที่กำลังขับรถอยู่ตรง ๆ ได้แต่เหลือบสายตาพิจารณาคนคุ้นหน้า แต่ไม่คุ้นเคยอยู่เงียบ ๆ

แสงไฟวูบวาบจากภายนอกเคลื่อนไปตามเนื้อตัวของชายหนุ่ม คาริสายิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่ใช่เพื่อนสนิทสมัยเรียนคนเดิมอีกแล้ว แต่เป็นผู้ชายเต็มตัว และเป็นผู้ชายเต็มตัวที่เซ็กซี่เป็นบ้า คิดแล้วก็ชวนให้เลือดในกายร้อนผะผ่าว ดีที่ภายในรถไม่สว่างนัก ทำให้กฤษณ์สังเกตใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอไม่ชัด

ชั่วขณะนั้นเอง หญิงสาวที่กำลังเหม่อมองชายหนุ่มสุดฮอตก็มีอันต้องตกใจ

“ฟัค!” กฤษณ์สบถอย่างหัวเสีย เมื่อรถคันหนึ่งพุ่งออกมาจากซอย แล้วปาดเข้าเลนขวาสุดอย่างกะทันหัน โชคดีที่เขาไม่ได้ใช้ความเร็วมาก จึงควบคุมรถไว้ได้

“กฤษณ์ใจเย็น ๆ ก่อนนะ” คาริสาคิดว่าควรพูดอะไรสักอย่าง เพราะดูจากคิ้วที่ขมวดกันยุ่ง เขาคงโมโหมากทีเดียว และการหัวร้อนระหว่างขับรถไม่ใช่เรื่องดี โดยเฉพาะกับคนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ซึ่งยังไม่ชินเส้นทาง

“ริสาเป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม” เขาหันไปถามเธอด้วยความห่วงใย

“เราโอเค ว่าแต่กฤษณ์เถอะ หายหัวร้อนหรือยัง”

“อะ...ขอโทษที กฤษณ์ไม่ได้ตั้งใจจะหยาบคายเลยนะ”

“ไม่ต้องคิดมากหรอก เวลาเรานั่งแท็กซี่ ลุงคนขับก็อัญเชิญสารพัดสัตว์ขึ้นมาบนรถออกจะบ่อย กฤษณ์แค่บ่นคำเดียวเอง จิ๊บ ๆ” คาริสากลั้วหัวเราะ พอได้พูดอะไรออกมาบ้าง ก็ทำให้ความน่าอึดอัดที่รายล้อมพวกเขาอยู่ทุเลาเบาบางลงไปมาก

พอเห็นว่าเธอเลิกกางบาเรียใส่เขาแล้ว กฤษณ์ก็ไม่คิดจะปล่อยให้การสนทนานี้จบลงง่าย ๆ อีก

“ริสานั่งแท็กซี่ประจำเหรอ”

“ปกติเวลาไปทำงานเรานั่งรถไฟฟ้า แล้วต่อแท็กซี่เอาน่ะ”

“กฤษณ์ว่าริสาน่าจะซื้อรถสักคันดีกว่านะ”

“ไม่เอาอะ อย่าลืมสิว่ากรุงเทพรถติดจะตายไป” คาริสาคิดภาพตนเองต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพื่อที่จะขับรถไปให้ทันเวลางาน ก็ส่ายหัวดิก

“ถ้าจำไม่ผิด มันมีอาคารฝากรถไม่ใช่เหรอ แค่ขับมาจอดตรงนั้น แล้วขึ้นรถไฟฟ้าไปทำงานก็ได้นี่”

“เราแค่ไม่ชอบขับรถน่ะ อีกอย่างการได้นั่งเชิด ๆ ให้คนอื่นขับให้แบบนี้ก็สะดวกดีอยู่แล้ว”

“อย่างงั้นเองเหรอ”

“แล้วจะมีเหตุผลอะไรอื่นอีกล่ะ แต่ถ้าคุณโชเฟอร์ไม่เชื่อ ก็ตามใจ” คาริสายักไหล่ไม่นำพา

“เชื่อแล้วครับคุณผู้หญิง” กฤษณ์เหลือบไปมองคาริสาที่ทำเป็นยืดคอตั้งตรงคล้ายไฮโซสาว ก็อดสัพยอกไม่ได้

“หันมาทางนี้ทำไม มองทางสิ ขับแบบนี้เดี๋ยวไม่ให้ทิปเลยนะ” คาริสาหันไปดุเขาที่เริ่มมองมาทางเธอมากกว่ามองถนนแล้ว

“ขับดีมีรางวัลเหรอ เยี่ยม!” กฤษณ์ส่งยิ้มให้เธอ เวลานั้น คาริสาไม่รู้เลยว่า เขาถือเอาคำพูดล้อเล่นของตนเองไปคิดเป็นจริงเป็นจังเสียแล้ว

หลังผ่านความวุ่นวายย่านกลางใจเมือง ในที่สุดชายหนุ่มก็พาหญิงสาวมาถึงบ้านพักย่านชานเมืองอย่างปลอดภัย

“ขอบคุณที่มาส่งนะ เอ๊ะ!?” คาริสาพูดในขณะที่ปลดเข็มขัดนิรภัยไปด้วย แต่ดูเหมือนตัวล็อกจะค้าง “ขอเวลาริสาแป๊บนึงนะกฤษณ์”

“จะใช้เวลานานแค่ไหนก็ได้ครับ ว่าแต่ว่า...เมื่อกี้ผมขับรถดีหรือเปล่าครับ คุณผู้หญิง” กฤษณ์ไม่ได้สนใจท่าทางลนลานของเธอ แต่กลับถามคำถามที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ขึ้นมาดื้อ ๆ