ตอนที่9 แววตาเร่าร้อน

“อ้าว! แล้วมาทำอะไรอยู่ตรงนี้” ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ

“กฤษณ์มาดูว่าริสาหนีกลับไปแล้วหรือยังต่างหาก” เขาก้าวเข้ามาประชิดเธอ แล้วก้มลงกระซิบบอกที่ข้างหู ท่าทางไม่ต่างจากคนรักที่มายืนปลีกวิเวกคุยกันตรงทางเดินเหมือนในซีรีส์

“กะ...ก็ต้องเปล่าอยู่แล้ว ไม่เห็นมีเหตุผลที่เราต้องหนีกลับสักหน่อย” คาริสายืนนิ่งราวกับหุ่น การได้มองเขาในระยะที่ใกล้ชิดขนาดนี้ทำให้เห็นรอยยิ้มยียวนแบบคนขี้เล่นอย่างชัดเจน แน่นอนว่าหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วแทบจะกระดอนออกมา

“ก็ดี เพราะถ้าเธอคิดหนี เราคงเสียใจแย่”

“เสียใจ? เรื่องอะไร”

“นั่นสิ เรื่องอะไรนะ...” นัยน์ตาสีดำสนิทคล้ายมีประกายวาบผ่าน ใบหน้าคมเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ไม่คล้ายว่าจะเป็นการหยอกเย้า

“นี่ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” คาริสาเกิดรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา

“ยังแตกตื่นง่ายเหมือนเดิมเลยนะ แต่รู้อะไรไหม นั่นน่ะ มันทำให้ริสาดูน่ารักมากในสายตากฤษณ์” เขาเผยรอยยิ้มที่มุมปาก พลางยื่นมือเข้าไปลูบศีรษะของคนตัวเล็กตรงหน้าเบา ๆ ไม่เหลือท่าทางของเสือที่กำลังจดจ้องเหยื่ออย่างเมื่อครู่เลยสักนิด

น่ารักมากในสายตาเขา น่ารักมาก…

คาริสาอยากจะกรี๊ด แต่ทำเป็นขึงตาจ้องกลับอย่างเอาเรื่อง ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจกลบเกลื่อนใบหน้าซึ่งแดงระเรื่อได้มิด

“อืม นิ่งทำไม ฟังแล้วหวั่นไหวใช่หรือเปล่า” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือแววหยอกเย้า นัยน์ตาสีดำสนิทวาววาม

คล้ายมีลมเย็นกระแสหนึ่งพัดผ่านร่าง ขนทุกเส้นของเธอลุกชัน “ยะ…อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ พวกเราไม่ใช่เด็กมัธยมแล้วนะ”

“ก็ไม่ใช่น่ะสิ หรือมีตรงไหนที่ริสาเห็นว่าเรายังเหมือนเด็กมัธยมอยู่ หืม…” ไม่พูดเปล่า กฤษณ์คว้ามือของคาริสามาวางทาบบนอกตัวเอง “เชิญหาความแตกต่างได้ตามต้องการเลยครับ คุณผู้หญิง”

ทันทีที่ฝ่ามือรับรู้ถึงกล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว คาริสากลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ในใจยอมรับว่าตอนนี้กฤษณ์ดูเซ็กซี่มาก แต่ผู้ชายที่มีเสน่ห์ขนาดนี้จะมาสนใจตนเองได้อย่างไร อย่างมาก เขาก็แค่แกล้งเธอเล่นเท่านั้น

ฝ่ามือนุ่มลูบไปตามสาบเสื้อของเขาเพียงเล็กน้อย ก็ถอนกลับมาอย่างแนบเนียน

“อืม...ก็ไม่เลวนะ”

“สำหรับริสา กฤษณ์อยู่ในระดับ ‘ไม่เลว’ เท่านั้นเองเหรอ” เขาดูผิดหวังกับคำตอบ

“แค่นี้สาว ๆ ในลิสต์ของนายก็ยาวเป็นหางว่าวแล้ว ถ้าขาดฉันไปสักคน คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”

“เป็นสิ...เป็นมากด้วย” น้ำเสียงที่เคยทุ้มนุ่มกลับขุ่นเข้มขึ้น แต่ยังไม่จะทันพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

คาริสาได้ที คิดจะอาศัยจังหวะนี้รีบกลับไปหาเพื่อน ๆ ที่โต๊ะ ถึงอย่างไรการที่มีคนอื่นอยู่ด้วยย่อมดีกว่า ทว่ากฤษณ์ได้ตัดโอกาสนั้นทิ้งไป ด้วยการรั้งร่างบางไว้ก่อนจะดันไปจนชิดติดกับผนังทางเดินเล็ก ๆ ข้างห้องน้ำ เขากักเธอไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว ในระหว่างที่พูดกับคนในสาย ดวงตาสีดำสนิทก็จดจ้องหญิงสาวเขม็ง คล้ายกำลังส่งคำเตือนว่า อยู่เฉยๆ อย่าได้คิดหนีเป็นอันขาด

แน่นอนว่าคาริสาไม่กล้าผละออกไป เลยตัดสินใจทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด แล้วสงบปากสงบคำรอ เพราะไม่มั่นใจว่าหากเธอดึงดัน ชายหนุ่มตรงหน้าจะทำอะไรที่น่าตกใจกว่านี้หรือเปล่า

“โทรมาทำไม ฉันยังไม่เสร็จธุระ...อืม...เข้าใจแล้ว เชิญตามสบาย...แค่นี้นะ” กฤษณ์ใช้เวลาในการสนทนากับคนที่โทรมาไม่ถึงนาทีก็วางสาย

“กฤษณ์ปล่อยริสาได้หรือยัง” คาริสาพูดเสียงเบา ทำท่าเหมือนจะหมดแรงอยู่แล้ว

“เราทำริสาตกใจมากใช่ไหม ขอโทษนะ” กฤษณ์เห็นท่าทางไม่สู้ดีของเธอ จึงรีบลดมือลง แล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

คาริสาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ตอนนี้เธอไม่อยากคุยอะไรกับเพื่อนเก่าคนนี้แล้ว

“เมื่อกี้เราอาจจะทำเกินไปหน่อย แต่ความจริงแค่อยากให้เธอรอก่อนเท่านั้น...” กฤษณ์มองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยแววตาร้อนรน

“ช่างมันเถอะ เราอยากกลับบ้านแล้ว” คาริสาตัดบท

“ไม่เอาน่าริสา กฤษณ์ก็ขอโทษแล้วไง” เขาปราดเข้ามาขวางหน้าเธอเอาไว้

“เอาเป็นว่าเราจะไม่ถือสาแล้วกัน ทีนี้ก็…ช่วยหลีกทางด้วย”

“ริสาจะกลับยังไง ให้กฤษณ์ไปส่งนะ”

“ไม่เป็นไร คืนนี้เราจะไปค้างกับยายกุ๊กกิ๊ก” ว่าแล้วก็เบี่ยงตัวหลบ แต่เดินไปไม่กี่ก้าว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน และเสียงเรียกเข้าแบบนี้ คนที่โทรมาคงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากเพื่อนสาวคนสนิทอย่างกีรติกานต์

คาริสารู้สึกเหมือนได้ระฆังช่วยชีวิต แต่ความจริงแล้วคือเสียงไซเรนที่ดังขึ้นก่อนสัตว์ประหลาดในเกมดังจะออกมาต่างหาก

“ยายกุ๊กกิ๊ก ฉันกำลังจะชวนแกกลับบ้านอยู่พอดี ช่วยบอกทุกคนด้วยว่าฉันไม่สบาย”

[แกเป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงจากปลายสายดูกังวลเล็กน้อย]

“แค่ปวดหัวนิดหน่อย เลยอยากกลับไปพัก แกรีบบอกพวกยายพัดชา แล้วออกมาเถอะ ฉันจะไปรอที่รถ” คาริสายังไม่อยากอธิบายอะไรตอนนี้ เพียงแต่เร่งฝีเท้าหนีชายหนุ่มที่ยังเดินตามมาไม่ลดละ