1

ใช่เขาไหมนะ

@ ATR CAR CARE

ไม่นานเขาและเธอก็มาถึงร้าน ชายหนุ่มนำรถเข้าไปจอดในช่องสำหรับจอดรถของเจ้าของอู่ ถึงเป็นแค่พนักงานแต่เขาสามารถทำได้โดยไม่มีใครกล้าตำหนิ

“อ้าวไท มาช้าจังวะวันนี้” ชายวัยสามสิบสอง เดินเข้ามาทักทายเขาที่กำลังจัดการถอดหมวกกันน็อกออก และเซ็ตผมให้เป็นทรง

รุจ เป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถ รุ่นพี่ที่เขานับถือ ทั้งสองสนิทกันดั่งพี่น้อง  พ่อของรุจเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อของเขา และรุจก็คือคนที่ช่วยเหลือเขาในยามทุกข์ยาก

“ขอโทษทีพี่ พอดีมีอุบัติเหตุนิดหน่อย”

“เฮ้ย แล้วมึงเป็นอะไรรึเปล่าวะ” ท่าทางเขาดูเป็นห่วงเป็นใยน้องชายคนนี้มาก

“ไม่เป็นไรพี่”

“ผมขับเฉี่ยวรถคนอื่น”

“แล้วคู่กรณีละ เจ็บตรงไหนรึเปล่า”

“ผมลืมถามเธอเหมือนกัน แต่ลงมาโวยวายได้ก็ไม่น่าเป็นอะไรมาก”

“เออดีแล้ว”

“ผมขอเอารถเธอมาซ่อมที่นี่นะพี่ เดี๋ยวค่าใช้จ่ายหักเอาเงินเดือนของผมแทน”

“เออ...ไม่มีปัญหา ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไร ตามสบายเลย”

“ขอบคุณครับ”

เมื่อบทสนทนาสิ้นสุดลง เขาหยิบแมสขึ้นมาใส่ ก่อนจะเดินไปหาสาวคู่กรณีที่รถของเธอ จังหวะนั้นร่างบางเปิดประตูลงจากรถมาพอดี

“นี่ต้องใช้เวลาซ่อมนานรึเปล่า”

“คงหลายวัน เพราะเรามีคิวของลูกค้าคนอื่นอยู่”

“อะไรกัน ฉันก็ต้องใช้รถนะ ฉันขอด่วน” เธอเริ่มโวยวาย น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจชัดเจน

“จะพยายามให้เร็วที่สุด เดี๋ยววันนี้ผมให้คนไปส่งคุณก่อน”

“ไม่ต้อง ฉันไปเองได้”

ระหว่างที่การสนทนายังคงดำเนินต่อไป รุจเดินกลับมาอีกครั้ง เขาหยุดยืนใกล้ ๆ พร้อมทอดสายตามองสาวสวยที่เป็นคู่กรณีของน้องชายอย่างพิจารณา

“ขอโทษนะครับ ใช่น้องต้าวพีพีคนสวยรึเปล่าเอ่ย” รุจตัดสินใจเดินเข้ามาถามตรง ๆ 

“ใช่ค่ะ จำได้ด้วย พีพียังไม่แต่งหน้าเลยนะคะ” เธอทำท่าเคอะเขินเมื่อโดนคนจำได้ ไม่มั่นใจกับหน้าสดตัวเองเท่าไหร่ คิดว่าจะไม่มีใครจำตัวเองได้เสียอีก

พีพี หรือ ในโลกออนไลน์เธอมีฉายาว่า “ต้าวพีพีคนสวย” หญิงวัยยี่สิบเจ็ดปี ผู้ทำอาชีพไลฟ์สดจนประสบความสำเร็จ ด้วยใบหน้าสวยราวกับไม่มีอยู่จริง ผิวเนียนใสแม้ไม่ต้องแต่งแต้ม รวมถึงเสน่ห์จากน้ำเสียงและคำพูดที่ชวนให้ใครต่อใครเผลอหลงใหล

นั่นทำให้เธอมีแฟนคลับและผู้ติดตามมากมาย เกือบทะลุหลักล้าน ส่วนใหญ่จะเป็นชายวัยกลางคนไปจนถึงวัยเกษียณ

เสี่ยขา ป๋าขา ที่พร้อมควักเงินจากกระเป๋าหนัก ๆ เพื่อเปย์ของขวัญให้เธออย่างไม่ลังเล

ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

จากเด็กสาวที่แทบไม่มีอะไร กลายเป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ราคาหลักล้าน มีรถยนต์หรูขับ และกำลังวางแผนทำธุรกิจร่วมกับเพื่อน เรียกว่าเป็นช่วงขาขึ้นของชีวิตอย่างแท้จริง

หากแต่สิ่งเดียวที่ยังไม่สมหวัง คือ ความรัก

คบใครก็มักผิดหวัง ทั้งที่เธอตั้งใจรักพวกเขาเป็นอย่างดี แต่ก็พูดเหมือนเธอเคยผ่านการคบหาดูใจกับใครมาหลายหน ทั้งที่ความเป็นจริงเคยมีแฟนมาแค่สองคนเท่านั้น

“จำได้อยู่แล้วครับ น้องพีพีคนสวย ไม่แต่งหน้ายังสวย ตัวจริงยิ่งสวย”

“ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้มรับให้รุจตามมารยาท

“นี่มึงเฉี่ยวรถคนดังเลยนะไท มึงไม่รู้จักน้องพีพีเหรอวะ”

ได้ยินคำถามชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก เงียบไปราวกับกำลังครุ่นคิดหาคำตอบพลางสบตาคู่สวยอยู่หลายวินาทีกว่าจะพูดออกมา “ไม่ครับ” น้ำเสียงเรียบนิ่งฟังดูไม่ได้หนักแน่นสักเท่าไหร่ เธอก็ออกจะโด่งดังในโลกออนไลน์ แต่เขาตอบว่าไม่รู้จัก หญิงสาวถึงกับแอบเบะปากมองบนเบา ๆ

ทว่าเธอพึ่งนึกได้และมา เอ๊ะ! ที่รุจเรียกชื่อของเขา

“เขาชื่อไทเหรอ คงไม่ใช่ไทเธย์หรอกนะ แต่สายตาของเขาก็ดูคล้ายแฟนเก่าฉันอยู่เหมือนกันแฮะ”

หญิงสาวนึกในใจทำไมคนคนนี้ดูคุ้นตาจัง ชื่อก็ดันมาคล้ายกับแฟนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้ชายที่ทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี

“น้องพีพีครับ พีพีครับ น้องพีพี!” รุจเรียกเธอถึงสามครั้งกว่าคนสวยจะได้สติ

“คะ!”

“พี่เป็นเจ้าของอู่ที่นี่ ถ้าไม่รังเกียจให้พี่ไปส่งนะครับ น้องพีพีจะไปที่ไหนเอ่ย”

“เอ่อ...พีพีจะไปที่บริษัทเพื่อนค่ะ แต่...พีพีอยากให้เขาไปส่ง มีเรื่องต้องเจรจากับเขาต่อ” เธอชี้ไปที่ชายหนุ่ม

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนแรกบอกจะไปเอง ตอนนี้เปลี่ยนใจจะให้ไปส่ง

“อ๋อ...จะให้น้องพี่ไปส่ง งั้นก็ได้ครับ” รุจแอบผิดหวังนิดหน่อยที่ถูกสาวปฏิเสธ เลยหันไปบอกรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “มึงไปขับเอารถกูไป ไม่อยากให้น้องเขานั่งมอไซค์มึง เดี๋ยวหน้าใส ๆ จะโดนลม”

“ครับ” ชายหนุ่มเดินไปขับเอารถสปอร์ตคันสีเหลืองของรุ่นพี่เพื่อออกมารับเธอ

ระหว่างนั่งรถไปตามเส้นทางเพื่อจะไปบริษัทของเพื่อนพีพี  เขาไม่ได้เอ่ยอะไรกับเธอเลยสักคำ เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ

ส่วนเธอก็คอยกวาดหางตามองเขาทุกห้าวินาทีเห็นจะได้ อยากจะถามก็เก้ ๆ กัง ๆ คิดเยอะ กลัวจะทักคนผิด จนล้อรถหยุดหมุนลงที่จุดหมายปลายทางที่เขาตั้งจีพีเอสนำทางมา เธอจึงขอใช้โอกาสสุดท้ายนี้พิสูจน์ความจริงที่อยากรู้ในใจ

“ที่นี่ใช่มั้ย” เขาถาม

“ใช่” เธอเอ่ยพลางพยายามปลดล็อกเซฟตี้เบลท์ “ทำไมมันไม่หลุด ตัวล็อกมีปัญหารึเปล่าเนี่ย” เธอบ่นพลางดึงเข็มขัดนิรภัย เขาเห็นแบบนั้นจึงยื่นมือเข้ามาช่วยดูให้

“ผมขอดูหน่อย” ชายหนุ่มก้มมาดูใกล้ ๆ ไม่นานเขาก็ดึงมันออกได้ปกติ “มันก็ปกติดี” จังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเธอ หญิงสาวเอื้อมมือขึ้นไปกะจะถอดแมสของเขาออก เพราะอยากเห็นหน้าเขาชัด ๆ ทว่ากลับไม่เป็นอย่างใจคิด

หมับ! มือใหญ่จับข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ได้

“จะทำอะไร?” น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความดุดัน

“ปะ...เปล่า แค่จะปัดยุงให้” พีพีเฉไฉพร้อมกับทำท่าปัดลมปัดอากาศไปมั่ว “เมื่อกี้ฉันเห็นยุงเกาะอยู่ที่หน้าคุณ จริง ๆ นะ”

“ลงไปได้แล้ว” เขาไล่เธอ

“คุณไม่รู้จักฉันจริงเหรอ?” เธอไม่สนใจที่เขาไล่

“ไม่” ตอบคำเดียวเน้น ๆ โดยไม่คิดจะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ

“แต่สายตาและน้ำเสียงคุณ ฉันรู้สึกคุ้นมากเลยนะ เราอาจจะ...”

“ไม่รู้ก็คือไม่รู้ จะลงไปดี ๆ หรือจะให้ถีบส่ง” ชายหนุ่มยื่นคำขาดอีกครั้ง ก่อนจะผินหน้ามาสบตาเธอเขม็ง

“โอเค ทำไมต้องดุด้วย ไม่รู้ก็ไม่รู้สิ” เธอบ่นก่อนจะเบะปากใส่ชายหนุ่มแล้วรีบพาตัวเองลงจากรถ

“ไม่ขอบคุณนะ ชิ” ลงรถได้จึงก้มหน้าเอียงคอคุยกับเขาอย่างคนกวนประสาท

ปัง! ก่อนจะปิดประตูรถลงแรง ๆ คนในรถปรายหางตากลับมามองค้อนเธอ ก่อนจะเหยียบคันเร่งไปจากเธอ

พีพีหรี่ตามองตามรถที่เขาขับ “ทำไมเขาคุ้นตาจัง”

เขาทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อห้าหกปีก่อน แฟนคนแรกของเธอนั่นเอง ชายหนุ่มรุ่นน้องที่เธอเคยคบหาดูใจตอนที่เธอเรียนชั้นปีที่สาม เขาชื่อ “ไทเธย์”

ตอนที่คบกันไทเธย์ยังเป็นเด็กมอหกอยู่เลย ตอนนั้นใคร ๆ ก็แซวว่าพีพีเป็นโคแก่อยากกินหญ้าอ่อน แต่เธอไม่สนใจ เพราะเจ้าหมาเด็กมันหล่อกร้าวใจมาก ถึงแม้จะใส่แว่นที่ดูเหมือนเด็กเนิร์ด ทว่าในความเป็นจริงแค่เด็กติดเกม จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์จนสายตาสั้น

เดิมทีเขาไม่สนใจจะเรียนต่อที่ไหนเพราะขี้เกียจเรียน ทว่าเธอเป็นแฟนที่ดี คอยชักนำชักจูงให้เขาสนใจเรื่องการศึกษามากขึ้น จนท้ายที่สุดเขาก็ยอมใจอ่อน สมัครเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอ ทั้งยังลงเรียนคณะเดียวกัน แค่คนละสาขาวิชา

โชคดีที่เขาเกิดมาบนกองเงินกองทอง พ่อแม่ทำบริษัทส่งออกอาหารแปรรูป เขาจึงสามารถตามเธอเข้ามาเรียนในรั้วมหาลัยเอกชนเดียวกันกับเธอได้ ตรงข้ามกับเธอที่เข้ามาได้ด้วยการสอบชิงทุน ร่ำเรียนในสาขาการตลาดจนสำเร็จการศึกษา โดยมีชายหนุ่มรุ่นน้องคอยดูแลและอยู่เคียงข้างไม่ห่าง

แต่แล้วชีวิตที่สวยงามต้องถึงฉากอำลา เมื่อพีพีจบออกมาเริ่มหารายได้ ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาไปเจอเขา ตอนนั้นเธอใช้เงินเก็บจากการทำงานประจำมาแล้วหนึ่งปี นำมาลงทุนทำธุรกิจครีมกันแดดกับเพื่อน ช่วงนั้นคือล้มลุกคลุกคลานมาก การงานมีแต่อุปสรรควุ่นวาย แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องเดียวที่ทำให้เธอเหนื่อย

‘เราเลิกกันเถอะ ผมไม่รักพี่แล้ว’ วันหนึ่งแฟนหนุ่มก็เอ่ยประโยคบอกเลิกที่เธอได้ฟังทางโทรศัพท์ เป็นคำสั้น ๆ ที่ฟังแล้วแทบจุก ไม่ทันที่เธอจะขอคำอธิบายเพิ่มเติมด้วยซ้ำ เขาก็บล็อกการติดต่อเธอทุกช่องทาง ด้วยความที่กำลังสร้างเนื้อสร้างตัว ตอนนั้นจึงไม่มีเวลาตามไปง้อ อีกอย่างตอนหลังก็มาได้ยินว่าไทเธย์มีแฟนใหม่แล้ว เธอจึงเข้าใจว่าเขาคงนอกใจเธอ

ไทเธย์...เทสมชื่อ ทิ้งกันได้ลงคอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอทำผิดพลาดตรงไหน

คิดว่าลืมเขาไปแล้วล่ะ แต่พอได้อยู่ใกล้พนักงานคาร์แคร์คนนี้ ภาพเขาก็แวบขึ้นมาในหัว

ไม่ใช่ความรักแต่เป็นความแค้นที่ยังไม่ได้สะสาง

ถ้าได้เจอเขาอีกครั้ง จะจัดหนักให้สักป้าบ โทษฐานทำให้ใจของเธอบอบช้ำ

ความแค้นมันคงมากกว่าความรู้สึกดีสินะ แต่เธอดูดีดีก่อนนะพีพี ใช่เขารึเปล่า แค่คนหน้าคล้ายล่ะมั้ง พ่อแม่เขารวยไม่ใช่เหรอ