7

ขอเริ่มใหม่

วันต่อมา

@ Poppy love café

ประมาณบ่ายแก่ ๆ พีพีออกมานั่งชิลล์ที่ร้านคาเฟ เลือกนั่งโต๊ะประจำโซนริมน้ำตกจำลอง มุมนี้จะเป็นโต๊ะญี่ปุ่นที่ต้องนั่งกับพื้น การตกแต่งของที่นี่เหมาะสำหรบคนรักธรรมชาติ เดินเข้ามาภายในร้านจะรู้สึกถึงความสดชื่น เห็นแล้วสบายตาสบายใจ มองไปทางไหนมีแต่สีเขียวของต้นไม้นานาพรรณ เหมือนยกป่ามาอยู่ในเมือง  มีหมู่ปลาหลากสีแหวกว่ายไปมาในคลองน้ำเล็ก ๆ มาที่นี่ทีไรเธออารมณ์ดีทุกที

หยุดหลายวันจะเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านก็น่าเบื่อ วันนี้เลยออกมาหาอะไรหวาน ๆ ทาน รวมถึงมาสะสางปัญหาคาใจเรื่องใครบางคนอีกด้วย

“พี่นัดผมมาที่นี่ทำไม?” ไม่รู้เจ้าของเสียงทุ้มเดินมาตอนไหน เธอที่กำลังมองเหล่าปลาสวยงามหยอกล้อกันอยู่ถึงกับสะดุ้งตื่น เงยหน้ามองเจ้าของร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนสุดเท่ แม้จะไม่ใช่เสื้อผ้าราคาแพง แต่ชายหนุ่มใส่แล้วกลับดูหล่อดูดีไม่แพ้นายแบบดัง ๆ เลย

“นั่งก่อนสิ” หญิงสาวบุ้ยปากไปที่เบาะนั่งฝั่งตรงข้าม

เขานั่งลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“ดื่มอะไร เดี๋ยวสั่งให้”

“ไม่ต้อง มีอะไรพี่รีบพูดมาเถอะ” รีบเข้าประเด็นทำอย่างกับคนไม่อยากเจอหน้ากัน

“งั้นสั่งเป็นชาเย็นแล้วกันนะ เข้ากับชื่อและหน้าของนายดี คนเย็นชา” เธอประชดประชัน ก่อนจะหันไปยกมือเรียกพนักงาน

“ขอชาไทแก้วหนึ่งและก็เค้กดาร์กช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งค่ะ”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

สั่งของหวานเสร็จก็ผินหน้ากลับมามองคนตรงหน้า

“ยังชอบกินเค้กดาร์กช็อกโกแลตอยู่ใช่มั้ย”

“ไม่ชอบแล้ว”

“ทำไม?”

“เวลาเปลี่ยน ความชื่นชอบก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา” ประโยคที่เขาพูดคนฟังถึงกับใจเจ็บแปลบ เหมือนจะสื่อถึงเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เค้ก

“ฮึ แล้ว...ความรู้สึกที่มีต่อพี่ล่ะ เปลี่ยนไปด้วยมั้ย” ไหน ๆ ก็นัดเขามาเพื่อถามแล้ว ก็โยนคำถามแรกอย่างตรงไปตรงมาเลยละกัน โตป่านนี้ไม่ต้องเคอะเขินกันแล้ว

“...” เขาเงียบไม่ตอบ แววตาเรียบนิ่งจ้องใบหน้าหวานอยู่หลายวินาที กว่าจะยอมอ้าปากตอบ “ถามทำไม?”  

“...” เมื่อได้ยินคำตอบที่เป็นคำถาม ใบหน้าของเธอก็พลันเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

เขาไม่ปฏิเสธสักคำนี่นา

“ยิ้มอะไร”

“ยิ้มให้กับคำโกหกที่ไม่เนียนของนายไง”

“ยังไง”

“แทนที่จะตอบว่าเปลี่ยนไปแล้ว ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่แล้วหรือผมมีแฟนแล้ว แต่นายเลือกถามกลับ แค่นี้ก็จับพิรุธได้แล้ว”

“พี่เอาความมั่นใจนี้มาจากไหน”

“จากสายตาที่นายมองพี่ไง นายยังรู้สึกดีกับพี่อยู่ ไม่งั้นคงไม่เก็บสร้อยที่พี่ให้เอาไว้หรอก ใช่มั้ย”

“...ฮึ” เขาหลุบตามองต่ำ ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปากเบา ๆ “มันก็แค่เครื่องประดับ ไม่ได้มีความหมายอะไร”

“ไม่ยอมรับตอนนี้ก็ไม่เป็นไร จะโกหกคนอื่นก็โกหกไป รู้สึกยังไงก็รู้อยู่แก่ใจ และอีกเรื่องที่อยากจะถาม ที่นายบอกเลิกพี่ เป็นเพราะกิจการของครอบครัวล้มละลายใช่มั้ย”

คำถามนี้ของพีพี ไทเธย์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ มันเป็นปมในใจเขาพอสมควร

“พี่รู้จากปากใครมา”

“นักสืบ พี่จ้างนักสืบค้นประวัตินายเอง แค่สงสัยทำไมลูกเจ้าของบริษัทที่ร่ำรวย ถึงมาทำงานเป็นพนักงานอู่ซ่อมรถ พี่รู้แล้วว่าทำไมคืนนั้นเราถึงต้องวิ่งหนีคนพวกนั้น รู้แล้วว่านายจบแค่ม.6 รู้แล้วว่าที่ผ่านมานายคงลำบากมาก และคิดว่าเป็นเพราะเรื่องนี้รึเปล่าที่ทำให้นายผลักไสพี่”

“เปล่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับความสัมพันธ์ของเราเลย ที่เลิกเพราะอยากเลิก” ตอบได้หน้านิ่งมาก แม้ในใจจะแอบสั่นไหวอยู่ลึก ๆ

“จะไม่ยอมรับอะไรสักอย่างเลยใช่มั้ย ทำไมเป็นเด็กดื้อแบบนี้” เธอเริ่มหงุดหงิดที่เขาเอาแต่ปฏิเสธ

“ผมไม่ใช่เด็กและผมพูดความจริง”

“ไม่เป็นไร ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ได้ ตอนนี้นายโสดใช่มั้ย”

“เปล่า”

“เรื่องนี้ยังโกหก พี่รุจเล่าให้ฟังหมดแล้ว นายเลิกกับแฟนเก่าที่ชื่อริโกะริเกะอะไรนั่นมาครึ่งปีแล้ว ตอนนี้นายไม่สนใจใคร ขนาดคุณหนูหลินเทียวมาส่งขนมจีบให้อาทิตย์ละครั้ง นายยังไม่สน เพราะนายยังไม่ลืมเจ้าของสร้อยเส้นนั้นล่ะสิ ฮึ” พีพีเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจว่าเขายังรู้สึกดีกับเธอ

“แล้วแต่พี่จะคิด ที่ไม่อยากคบใครเพราะเบื่อที่ต้องเอาใจคน” เขาพูดเหมือนคนไร้หัวใจ

“ก็ดี ไม่ต้องไปเอาใจใคร ถูกต้องแล้ว เพราะพี่จะเอาใจนายเอง” พีพีโน้มหน้าเข้าไปใกล้เขา ทำให้หน้าเขาและเธอห่างกันเพียงนิ้ว ไม่พอหญิงสาวยังส่งสายตาโปรยเสน่ห์ให้กับชายหนุ่มอีกด้วย “ตรงตัวไม่อ้อมค้อมเลยนะ พี่จะจีบนายอีกครั้ง เคยทำสำเร็จมาแล้ว ครั้งนี้จะลองดูใหม่และจะทำให้ดีกว่าเดิม” น้ำเสียงที่จริงจังของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น

สองสายตาจ้องกันอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะกลับไปนั่งหลังตรง เพราะพนักงานเดินมาเสิร์ฟน้ำและเค้กพอดี

“น้ำชาไทยกับเค้กดาร์กช็อกโกแลตได้แล้วค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย ผมขอตัวนะ” ชายหนุ่มกำลังจะขยับตัวลุกหนี แต่เธอยื้อไว้ก่อน

“นี่...เดี๋ยว กินเค้กก่อนสิ อุตส่าห์สั่งให้ จะรีบไปไหน”

“พี่กินเองเถอะ”

“งั้นกลับก็ได้ ไปส่งหน่อยสิ พอดีไม่ได้เอารถมา” เธอหลับตาปริบ ๆ อ้อนเขา ชายหนุ่มได้แต่มองพลางถอนหายใจแผ่วเบา

“แผนพี่ใช่มั้ย”

“เปล่า” เธอส่ายหน้าไปมาแต่สายตาล่อกแล่ก

“จะให้ไปส่งที่ไหน”

ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มกว้างแทบจะฉีกถึงหูเมื่อเขาตอบตกลง

“ที่บ้าน”

ไม่รู้ว่าเขาเต็มใจมากน้อยแค่ไหน แต่ยังอุตส่าห์ให้เธอซ้อนท้ายบิ๊กไบค์คันใหญ่มาส่งถึงหน้าบ้าน

“ขอบใจนะ” เธอเอ่ยก่อนจะถอดหมวกกันน็อกคืนให้เขา “จะเข้าไปดื่มน้ำก่อนมั้ย”

“พี่ไม่กลัวเหรอ เชิญผู้ชายเข้าบ้าน”

“ถ้าเป็นคนอื่นคงกลัวแหละ แต่เป็นนายพี่ไม่กลัว” เธอเอ่ยอย่างหน้าตาเฉย เรียกว่าตอบได้ใจสุด ๆ เขาเองก็ถูกใจกับคำพูดนี้

“แต่ผมเริ่มกลัวพี่แล้ว” แสร้งพูดเพื่อแก้เขิน

“ฮึ ๆ” เธอหลุดขำอย่างพอใจ รู้ว่าเขาไม่ได้กลัวเธออย่างที่พูดหรอก แอบดีใจที่เขาเริ่มต่อปากต่อคำด้วยแล้ว

พรึ่บ...ตุ้บ!

“ว้าย!” จังหวะที่หันหลังให้เขาจะเข้าบ้าน จู่ ๆ ก็มีของบางอย่างลอยเฉียดหน้าเธอไปติดรั้วบ้านที่กำลังเลื่อนเปิดอัตโนมัติ พีพีมองคราบที่เลอะติดรั้วบ้าน มีสีใสปนเหลืองเหนียวเหนอะหนะ จะว่าไข่นกคงไม่ใหญ่ขนาดนี้ มันน่าจะเป็นไข่ไก่ดิบ ลอยมาได้ยังไง

ไทเธย์ที่กำลังจะบิดแฮนด์รถออกตัวไป ได้ยินเสียงร้องของเธอ ชายหนุ่มชะงักดับเครื่องมองไปที่หญิงวัยกลางคนสองคนกำลังเดินเข้าไปหาพีพี หน้าตาดูเอาเรื่อง

“นี่เหรอยัยหนู ต้าวพีพีคนสวยของไอ้แก่” ผู้หญิงที่ถือแผงไข่ไก่ในมือเอ่ยถาม พีพีจึงรู้ว่าเจ้าของไข่เป็นใคร

“มีอะไรคะคุณป้า ทำไมมาโยนไข่ใส่บ้านหนูแบบนี้”

“ฉันไม่ใช่ป้าเธอ และตั้งใจจะโยนใส่หน้าเธอด้วย แต่พลาดไป” คำพูดของหญิงวัยกลางคนช่างปากคอเราะรายจนดูไม่น่าเคารพ

“โอเคค่ะ คุณทั้งสอง ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรกับดิฉันเหรอคะ”

“ก็สามีฉันน่ะสิ ชอบนั่งดูไลฟ์สดของเธอทุกวัน ไม่พอยังส่งของขวัญตั้งแสนแพงให้เธออีก หมดไปแล้วไม่รู้เท่าไหร่ โดนเด็กหลอกยังไม่รู้ตัว”

“แล้วหนูผิดอะไรคะ หนูไม่ได้บังคับผัวป้าซะหน่อย และไม่ได้หลอกใคร ขายสินค้าคุณภาพดีทั้งนั้น”

“ไม่รู้ล่ะ แต่ฉันหมั่นไส้เธอ ชอบยั่วผู้ชาย”

“ไปกันใหญ่แล้ว หนูไปยั่วใครตอนไหน ชุดที่ใส่ไลฟ์ก็ไม่เคยโป๊” เธอเถียงทุกคำ

“แล้วไง แต่หล่อนก็ชอบทำเสียงออดอ้อนคนดู โดยเฉพาะคนโง่ ๆ อย่างสามีฉัน แค่ได้ยินเสียงออดอ้อนของเธอ มันก็พร้อมโอนให้ทันที พูดแล้วมันน่าเจ็บใจ เอาไข่ไปกินหน่อยเป็นไง คราวนี้ไม่พลาดแน่” หญิงวัยกลางคนที่มาด้วยกันหยิบไข่ในแผงขึ้นมาสองฟอง ไม่รู้ว่าโกรธอะไรเธอนักหนา

“อย่านะป้า หนูแจ้งความได้นะ” พีพีพยายามปรามเอาไว้ ทว่าดูเหมือนป้าจะไม่กลัวคำขู่ ยกมือที่มีไข่ในมือ ตั้งใจปาจะเอาให้โดนหน้าสวย ๆ ของเธอ

ตุ้บ! ทว่าไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจ เพราะคนที่โดนคือไทเธย์ เขาสังเกตการณ์อยู่สักพัก เห็นท่าไม่ดีจึงใช้ตัวเองเข้ามาขวางทางไข่ ก็โดนเสื้อเขาเต็ม ๆ เลยสิ

ปากบอกไม่รู้สึกอะไร แต่พอเธอมีภัยก็ไม่นิ่งดูดาย เข้ามาปกป้องกันแบบนี้ จะไม่ให้พีพีคิดมากได้ยังไง

หญิงสาวที่ใช้มือปิดบังหน้าตัวเองไว้ลืมตาขึ้นมากลับพบว่าเนื้อตัวปราศจากคราบไข่ดิบ เพราะมีร่างสูงยืนบังให้ เธอรีบเดินมาดูข้างหน้าเขา ปรากฏว่าเสื้อเขาเลอะคราบไข่เหนียว ๆ แถมกลิ่นคาวคลุ้ง

“เธย์!” เธอตกใจและโมโหสองป้ามาก เขาไม่เกี่ยวแต่ยังพลอยโดนไปด้วย

“มันจะมากไปแล้วนะป้า!” ทำกับเธอยังพอทน แต่โดนคนของใจ ปรี๊ดเลยสิแบบนี้

“ทำไม จะทำอะไรฉัน” ป้าท้าทายเธออย่างไม่ลดละ

จะเอาใช่ไหม

พีพีพร้อมบวกโดยไม่สนใจที่จะห่วงภาพลักษณ์หรือสนใจเรื่องอายุของป้าทั้งสองคนนี้เลย ทำให้เคารพก็พร้อมยกมือไหว้ แต่ถ้าทำตัวไร้เหตุผลเธอก็พร้อมง้างมือตบเหมือนกัน

“อย่าคิดว่าหนูไม่กล้านะ อย่ามาหาว่าเด็กรังแกคนแก่ก็แล้วกัน”

“เออ! เข้ามาสิ” ป้าคนที่ถือไข่ใจนักเลงใช่เล่น

ก็ถ้ามาเพื่อปะทะเธอก็พร้อมจะเดินหน้าท้าชน กำลังจะปรี่เข้าใส่สองป้าบ้าบิ่น ทว่าร่างเล็กถูกไทเธย์รั้งเอาไว้ก่อน

“ใจเย็น”

“แต่ป้าโยนไข่ใส่นายนะเธย์”

“เข้าบ้านไป” ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้ม

“...?” เธอเลิกคิ้วงง ทำไมต้องให้เข้าบ้านตอนนี้ด้วย

“ไปสิ” เขาขึ้นเสียงสั่งอีกรอบ จนเธอยอมทำตามที่เขาบอก แม้จะไม่เต็มใจนัก

“อ้าว กลัวเหรอจ๊ะนังหนู รีบวิ่งเข้าบ้านเชียว” ไม่วายโดนป้าดูถูก แซะว่าเธอใจเสาะ ถ้าไทเธย์ไม่อยู่ตรงนี้ เธอไม่ปล่อยสองป้าไปแน่

“ผมขอร้องนะครับคุณป้า ให้มันจบแค่นี้เถอะ เรื่องที่เกิดขึ้นผมจะไม่เอาเรื่อง กลับไปเถอะครับ” ชายหนุ่มออกหน้าเจรจาให้เรื่องจบลงด้วยดี

“ก็ได้ ป้าเห็นแก่พ่อหนุ่มหรอกนะ เป็นแฟนนังหนูนี่เหรอ” เป็นคำถามที่เขาเลือกที่จะไม่ตอบไป “ฝากดูแลแฟนให้ดีด้วย อย่าเที่ยวไปอ่อยผัวใครเขาล่ะ ไปกันเถอะเรา” ถึงไม่ตอบแต่ป้าแกก็คิดไปเองแล้วว่าไทเธย์เป็นแฟนกับเธอ

“ถ้านายไม่ห้ามพี่จัดการป้าสองคนนั่นไปแล้วนะ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย” พีพีพูดอย่างคนหงุดหงิดใจ

หลังจากสองป้ากลับไปแล้ว พีพีให้ไทเธย์เข้ามาล้างเนื้อล้างตัวในบ้านของเธอก่อน เสื้อเขาเลอะคราบไข่เต็มไปหมด

“ห้องน้ำอยู่ไหน?” 

“อยู่ทางนั้น” เธอชี้ทางไปห้องน้ำ ชายหนุ่มเดินไปตามทาง

พีพีนึกได้ว่าต้องไปหาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อตัวใหม่มาให้เขา จึงรีบขึ้นไปชั้นสองของบ้านเพื่อไปหยิบเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวมาให้เขาเปลี่ยน

โอกาสนี้มาแล้ว  เธอควรพิชิตใจเขาให้อยู่หมัดเลยสิ