CHAPTER 6

AVERY'S POV

Nanlalabo ang mga mata kong nag dilat.. Malabong imahe ng isang lalaki ang aking nakita.

"Simon.." tawag ko sa pangalan ng lalaking mahal ko.

Bigla kong naalala ang huling nangyari saakin bago ako mawalan ng malay, Agad akong napabangon kaya naman nauntog ako sa ulo ng isang tao na nakadukwang saakin.

"Ouch!" nakayuko niyang daing sapo ang kaniyang noo. Nakaupo siya sa gilid ng higaan ko

Nakasuot siya ng white suit.. Saan naman kayang kasalan umatend ang isang ito? Ang gara ng suot niya! Para siyang mayamang Businessman sa mga pocket book na nababasa ko.

Teka, nasaan nga pala ako?

Nagpalinga-linga ako. Puti ang kulay ng buong silid. May Sofa na kulay puti na nakapwesto malapit sa pintuan. Dumako naman ang mga mata ko sa kamay kong may naka tusok na dextrose. Nasa isang silid kaya ako ng isang hospital?

Nang mapalingon ako sa lalaking nasa harapan ko ay saktong nag angat naman siya ng mukha. 

"Nasa langit na ba ako?" wala sa sarili kong naiusal. Para kasi siyang Anghel na nagkatawang lupa!

Shemay! ang pogi! tao ba siya o anghel?

nagsalubong ang may kakapalan niyang mga kilay

"What?" Tila naguguluhan niyang tanong.

"Ah.. n-nasan po ako?" nahihiya kong tanong sakanya na matamang nakatitig saakin. Namumula ang kaniyang noo. Shet! galit yata siya sa nagawa ko sakniya? Di ko naman sadya eh..

"You're here at the hospital." aniya sa baritonong boses.

Ang sexy naman ng boses niya! makalaglag panty my goodness!

Nang maalala ko ang pagtatangka ng tatlong lalaki saakin ay nayakap ko ang sarili ko. Nar**ed ba nila ako?

Biglang nanubig ang mga mata ko.

"Why did you suddenly cry?" kunot noo niyang tanong saakin.

"P-paano po ako napunta dito?" emosyonal ko ng tanong sakanya. Hindi ko matatanggap ang panlalapastangan sa katawan ko ng tatlong panget na yon!

"You almost got r**ed if I did'nt arrive. You passed out so I brought you here." tugon niya.

Kung tama ang pagkakaintindi ko sa englisherong poging ito, hindi natuloy ang masamang balak ng tatlong tukmol saakin dahil dumating siya. Tama! Sa pagkakatanda ko, bago ako mawalan ng malay ay may isang itim na sasakyan ang huminto sa tapat namin. Maaaring siya na yon.

Kung susuriin ko siya base sa kaniyang pisikal na hitsura, halatang mas matanda siya saakin. Hindi naman sobrang tanda ah, pero sa tantya ko ay siguro nasa 30's na siya. Pero sure ako na gwapo talaga siya!

Napangiti ako bagamat pumatak pa rin ang mga luha sa mga mata ko. Tears of joy ba ang tawag sa ganito? siguro nga! laking pasasalamat ko kasi na hindi natuloy ang masamang binabalak saakin ng mga unggoy na yon! Mabuti na lang dumating ang savior ko!

"S-salamat po Kuya!" Buong puso kong pasasalamat saka hinawakan siya sa dalawa niyang kamay.

Napatingin siya sa kamay kong nakahawak sakanya. Agad ko siyang binitawan dahil baka hindi niya nagustohan ang ginawa ko.

"Okay na ba ang pakiramdam mo?" sa halip ay tanong niya saakin.

Sunod-sunod ang naging pag tango ko. "Ayos naman po ako. Medyo masakit kang po yung sikmura ko kasi dalawang beses po akong sinikmur**n nung panget!" sagot ko.

biglang naggalawan ang panga niya. Tila ba nagalit siya sa sinabi ko.

"I'll call a doctor to check on you. Stay here. Your parents will probably be here soon" sa halip ay sabi niya.

"A-ano po? p-pero.. paano po nila nalaman?" nagtataka ko namang tanong.

"I saw on your ID the emergency contact number of your gurdian.  I gave it to the nurse to inform them what happened to you." sagot niya saka tumayo na at iniwan ako.

Ilang sandali pa nga ay dumating na sila Mama at Papa kasama ng dalawa kong kapatid.

"Nine, anong nangyari sayo, anak?" tanong agad saakin ni Mama saka ako niyakap. Damang dama ko ang pag aalala ni Mama saakin. Umiiyak na nga siya habang yakap ako.

Napatingin ako kay Papa na hindi maipinta ang mukha. Natitiyak kong galit na naman siya sa nang yari. Nakapamewang siya habang nakamasid saakin.

"Muntikan na po akong ma-r**e kanina. Buti na lang po may taong dumating para tulungan ako." sagot ko.

"kung dika ba naman tata**a-ta**a, baka kung san-san ka pa kasi nagpupunta kaya ka napapahamak eh, Ang alam namin, Nasa trabaho ka na ng ganitong oras, tas malalaman na lang namin bigla, na hindi ka pala pumasok sa trabaho! Kasalanan mo yan eh! Alam mo ba kung san kang hospital dinala ng sumagip sayo ha? Sa private hospital lang naman! Ngayon problema pa natin kung san tayo kukuha ng pambayad dito! Halos wala na nga tayong makain, nag dagdag ka pa ng bayarin! San tayo ngayon kukuha ng pambayad dito ha? In**il ka talaga!" mahabang sermon ni Papa.

"Ako na ho ang balahang magbayad sa gastusin niya sa ospital." Napalingon kaming lahat sa may pintuan kung san nakatayo si Kuyang Pogi. Kasama na niya ngayon ang isang matandang doctor.

Bigla akong nakaramdam ng hiya dahil mukhang narinig pa niya yata ang mga sinabi ni Papa.

Tumuloy na siya dito sa loob. Lumapit naman ang doctor para suriin ako.

"Mr. Maraming salamat sa pag liligtas mo sa aking anak." narinig kong kausap ni Mama kay Kuyang Pogi.

"Wala po yon." magalang niyang sagot.

"Mukang maayos naman ang pasyente. Nalamog lang ang kaniyang sikmura dala ng malakas na pagkakasuntok sa kaniya. Asahan ninyong magpapasa iyon. Bibigyan ko na lamang siya ng pain releiver." turan ng doctor na kay Kuyang Pogi nakatingin.

"Thank you Doctor Almedin." sagot ni Kuyang Pogi.

Naiwan si kuyang pogi ng magpaalam na ang doktor na tumingin saakin.

"Aalis na ho ako dahil may meeting pa akong kailangan daluhan. Wag niyo na pong alalahanin ang bill dito sa ospital dahil ako na ang mag se-settle ng lahat." aniya saka dinukot sa likuran niya ang kaniyang wallet. Kumuka siya doon ng ilang lilibuhin at inaabot saakin.

"Here, ibili mo ng gamot na irereseta sayo ni Doctor Almedin." dagdag niya pa.

"P-pero hindi ko po matatanggap ang perang ito. Sobra-sobra na po ang naitulong mo saakin, kuya." tanggi ko sa perang ibinibigay niya.

Pumalatak siya. "Hss.. Tanggapin mo na ito para hindi na kayo mag isip pa kung san kukuha ng pambili mo ng gamo mot." aniya saka kinuha ang kamay ko at inilagay sa palad ko ang pera. Tumalikod na siya at lumabas ng silid.

Gnon nan lang ang panlalaki ng mata ko ng mabilang ang perang nakatiklop na inilagay niya sa palad ko. Sampong libo iyon! napaka laking halaga na iyon para sa katulad kong dukha pero parang barya lang na ipinamigay niya.

Kung sino man siya, maraming salamat sakanya..

Alas onse ng gabi ay naka labas na rin ako ng mamahaling ospital na iyon. Bago kami tuluyang sumakay ng jeep na tumigil saaming harapan ay pinasadahan ko munang muli ang kabuoan ng labas ng ospital na iyon.

Ni hindi ko na nagawang alamin ang kaniyang pangalan. Habang buhay akong tatanaw ng utang na loob kay Kuyang Pogi. Dahil sa kaniya, ligtas ang aking kiffy. intact pa rin ang hymen ko at preserve na preserve pa rin ang kiffy ko para kay Simon my loves.

"Anak, sigurado ka na bang kaya mo ng pumasok sa school? Nagaalalang tanong saakin ni Mama habang inaayos ko ang aking unipormeng suot.

"Opo, Mama." pagsisinungaling ko kahit pa ang totoo ay masakit pa ang tiyan ko. Kailangan ko na kasing mag trabaho sa bar. Ito pa naman ang first day ko sa trabaho. Nakakahiya naman kay ate Catherine kung absent agad ako.

"Pag pasok ko sa University ay namangha ako sa mga banderitas at iba't ibang mga decorations sa paligid. Oo nga pala, Intramurals day nga pala ngayon at merong iba't ibang activities ang gaganapin.

pag dating ko sa classroom ay bussy ang aming class professor sa pag aayos ng classroom.

"Prof, hindi daw po makaka sali si Clea sa Ms. Intramurals competion, naaksidente po siya kagabi at dinala sa ospital. nagka injury kasi ang isa niyang paa.

"Naku naman! eh sinong panlaban ng class natin?" stress na palatak ni Ms. Minchin. Mrs. Rosales talaga ang panagalan ng Prof. namin sa Euthenics, pero dahil sa makapal at itim niyang salamin at idagdag mo pa ang ayos ng kaniyang buhok ay nagmumukha siyang si Ms. Minchin kaya iyon ang bansag namin sakaniya ni Fiona.

"Ayon Prof. si Avery na lang!" biglang turo saakin ni Kiefer ng mapalingon siya saakin.

Umaliwalas naman ang mukha ni Prof. Minchin ng makita ako.

"Pwede!" nakangisi niyang sang-ayon.

Gulat ko namang naituro ang aking sarili. "A-ako? t-teka.." protesta ko sana dahil ayoko talagang sumasali sa mga school activities.

lumapit saakin si Prof. Minchin at hinawakan ako sa braso. "Wag ka ng tumaggi, wala na tayong oras." mariin niyang turan saka ako hinila palabas ng classroom..

"Pero Ma'am Rosales-"

"Uno.. Uno na agad ang grades mo saakin ngayong semester, basta sumali ka lang sa Ms. Intramurals, Avery."

Turan ni Ms. Minchin.

nagliwanag bigla ang mga mata ko at napangisi. "Promise yan Ma'am ha?" paninigurado ko pa.

"Oo naman! marunong akong tumupad sa usapan." aniya habang dinadala ako sa faculty nila.

"Manalo-matalo yan Ma'am ha? Uno grades ko sa subject mo."

"Oo nga ang kulit.. Kung ayaw mo, sige si Chloe na lang ang kukunin ko." Aniya na binitiwan na ako.

"Ay.. hindi Ma'am.. nandito na tayo e.. Lika na Ma'am ang bagal mo, baka malate tayo sa event.." turan ko sakanya.

Saakin nila ipinasuot ang Sports Wear na dapat si Clea ang magsusuot. Isa yong Cheerleading Uniform. Nilagyan ako ng make-up sa mukha ng kaklase kong bakla. Pigtail ang ginawa nilang hairstyle saakin na kinulot ang dulo.

"Oh, Pak! san ka dyan? Ang ganda-ganda mo na ngayon Xerox Girl!" bansag ni Andrew sakin.

"Matagal na akong maganda, Andeng!" Sagot ko sakniya.

"Eww! Andeng ka diyan.. It's Andrea kaya!" tugon niya.

"Magtigil ka nga Andrew!" turan ko.

"OMG beshy.. si Simon, kasali din pala sa Mr. Intramurals!" Bulalas ni Fiona ng magsilabasan na lahat ng candidates ng Mr. Intramurals.

Ganon na lang ang sayang nadama ko ng malamang may chance na maging partner ko si Simon sa Mr.&Ms. Intramurals Competetion!