Chapter 2

𝘔𝘢𝘳𝘳𝘪𝘢𝘨𝘦

“Handa ka bang panindigan ang ginawa mo?” nagulat ako sa biglang tanong ni Lolo. 

Andito kami ngayon sa loob ng silid-aklatan at nakaupo sa mahabang sofa, habang si Lolo naman ay nakaupo sa sofa na nasa gilid habang nasa likuran niya ang lawyer niya. Hindi ko alam bakit ba sinasabi ni Lolo iyan. Akala ba niya ito ang unang beses na mahalikan ako at umaasta siyang buntis ako ngayon na kailangan panindigan?

“Lo, ano bang sinasabi niyo? Anong paninindigan? Bakit naman kailangan niya akong panindigan?” alma ko sa kan’ya. 

Nanlilisik ang mga matang tumitig sa akin si Lolo, “Pwede ba, Frederica! Hindi pwedeng hayaan ko lang na may lalaking humalik sa iyo, baka malaman pa ng mga kakilala ko at akalain nilang pinapabayaan ko ang mga apo ko!”

Napahawak ako sa aking sentido, dahil sa mahaba niyang sinabi. Minsan talaga ay nakakalimutan kong over protective siya sa amin. 

“Lo, hindi naman ito ang unang halik ko. Hayaan niyo na.” napatingin silang lahat sa akin at napahawak nalang ako sa bibig ko. Nadulas pa, ang bobo ko naman. 

Iiling-iling si Lolo nang magsalita. “Sige na, iwan mo muna kami rito. Pumunta ka muna sa kwarto mo, dahil kung ano-ano ang mga…nasasabi mo.”

“Pero—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko, dahil pinanlakihan na ako ni Lolo ng mata at dahan-dahan nalang akong tumango. 

May pag-aalinlangan pa sa paglalakad ko, dahil hindi ko nakakalimutang ang lalaking aksidente akong nahalikan ay magnanakaw. Siguro naman mahihiya siyang gumawa ng masama? Nasa harap na siya ng may-ari, may gagawin pa kaya siya?

Lumabas na ako. Wala naman sigurong mangyayari at kung meron man ay maririnig ko naman, malapit lang din ang kwarto ko sa silid-aklatan. Bigla kong nakasalubong si Manang Wilma na kakaiba ang mga ngiti sa labi, parang nasa ulap siya nang makita ako, ginantiihan ko nalang pero parang napunta ata sa ngiwi ang ngiti ko kaya natwa siya. 

Kakaiba ang nararamdaman ko, parang may mangyayari.

Isang malakas na tunog ang nagpagising sa akin. Ha? Bakit nasa silid-aklatan pa ako? Bigla akong napatingin sa gilid ko at napabalikwas ng makita ko si Mil, isa sa mga pinsan ko. May pagtatakha ang mukha niya at tumuon naman ako sa kabilang gilid ko, si Delia at Philippa ay nag-aalala, habang ang isa ko pang pinsan na nasa isahang sofa ay nagbabasa lang at walang pake sa amin. 

Akala ko nasa kwarto ko pa ako. Sobrang lutang ko naman. 

“Bakit andito kayo?” iyon nalang ang ibinungad kong tanong sa kanila. 

“Nababaliw ka na ba? Ayan ba epekto kapag laging kasama si tanda?”

“Ate Mildred naman eh. Ayos ka lang ba, ate Rica?” puno ng pag-aalala ang boses at tono ni Delia. 

Mabilis akong tumango. “Oo naman. Bakit naman hindi?” nagawa ko pang pekeng tumawa sa kanila. 

“Kanina pa kami nagtatanong at nakikipag-usap sa ‘yo, para lang kaming hangin na hindi mo pinapansin. Nag-away ba kayo ni Lolo?” si Philippa na halos pasigaw na ang tono. 

Para talagang lagi siyang galit. Mas nakakatakot pa sa akin.

“Oo naman, napagod lang siguro kahapon. Wala pa ba si Lolo?” balik kong tanong at umiling naman sila. 

Sa totoo lang ay hindi ko na rin alam kung ano bang sasabihin ni Lolo, bukod sa tradisyon ng pamilya dahil sa nangyari kahapon. Hindi ko na rin kasi narinig ang mga boses nilang nag-uusap at hindi ko na nakita si Lolo, kasi hindi rin ako masyadong lumalabas. 

Biglang bumukas ang pinto at parang may anghel na dumating. Inaasahan ko namang kasama pa rin ni Lolo ang abogado niya, pero ang hindi ko inaasahan ay ang sumunod sa kan’ya. 

Bakit niya kasama ‘yung magnanakaw?

Mabilis na kumabog ang puso ko at parang hihimatayin ako, nagsimula namang magpawis ang palad ko na pilit kong tinutuyo. 

Umupo sila nang walang sinasabi at binabati. Hindi rin makatingin sa amin ang lalaki kahapon, ang mga pinsan ko ay nakapinta na ang pagtatakha sa mukha. Sigurado ay nagtataka, dahil may hindi pamilya na mukha ang sasali sa usapan. 

“Hindi ko na pahahabain ang usapang ito. Nasa mga tamang edad na kayo at masyado na akong naghintay ng matagal. Kailangan niyo nang gawin ang tradisyon ng pamilya. You need to be married to the partner that I will pair you with,” sambit ni Lolo. Seryoso siya at puno ng otoridad na kahit si Mildred na kung sagot-sagotin siya ay hindi umiimik. 

Hindi ko tuloy naiwasang tignan siya. Nakayuko at pansin ang pagkunot ng noo niya, nilalaro ang kamay, at papadyak-padyak ng paa. Ang dalawang katabi ko naman ay tuwid lag na nakaupo, pero nakayuko rin at nilalaro ang daliri. Si Leonora lang ata—pinsan kong nasa gilid, ay walang pake at hindi nakikinig kay Lolo. May sariling mundo talaga. 

“At…” napaangat ang ulo nila sa narinig mula kay Lolo. May kasunod pa?

Bigla akong napatingin sa lalaki kahapon, tungkol ba sa kan’ya ang pag-uusapan? Anong kinalaman namin doon kung ganoon nga?

Tinuro ni Lolo ang lalaki. “Sa kan’ya ikakasal si Frederica. Wala ito sa plano ko, pero kailangan niyang panindigan ang ginawa niya sa pinsan niyo. Mauuna silang ipapakilala sa iba at para naman sa inyo ay ibibigay ni attorney Ruiz ang mga pangalan ng pakakasalan ninyo at makilala niyo rin sila.”

Sa dami ng sinabi niya ay isa lang ang maliwanag sa pandinig ko, parang halo-halo nalang ang mga sumunod na sinabi ni Lolo. 

Napatayo ako at nanlalaki ang matang tumingin sa lalaki na hanggang ngaon ay nakayuko pa rin. 

“Lo! Sabi ko naman sa iyo hindi ba? Wala lang ‘yon! At hindi ko naman first kiss ‘yon, bakit ba pinipilit niyo?” halos lumabas na ang litid ko. 

Bumuga ng marahas na hangin si Lolo. “Mabait na bata naman si Noel at hindi pwedeng wala lang iyon. Kailangan mong magpakasal. Kung nahuli ko rin ang first kiss mo siguro ay kasal ka na ngayon palang.”

Para akong napipilan sa sinabi niya. “Mabait? Eh magnanakw ‘yan!”

Doon na napatingin sa akin ang lalaki, ang mga mata niya puno ng kasiyahan na siyang ikinakunot ng noo ko. Si lolo rin ay biglang nagtatakhang tumingin sa akin at sa lalaki. 

“Iha, hindi magnanakaw si Noel. Pamangkin siya ng Mang Cardo mo at bagong hardinero natin siya. Kahapon ko sana siya kakausapin, pero imbis na siya lang ay kayong dalawa ang nadatnan ko at naghahalikan…”

“Lo, aksidente nga! Hindi sadya!” maktol ko sa inis. Hindi naman niya ako pinansin at ako naman aynanlilisik ang mga matang tinignan si Noel na bakas ang pagkaaliw sa mga mata niyang napaka itim. Kasing itim ng planing ito! 

Ayokong magpakasal at lalong hindi sa hardinero na ito…