Kabanata 2: Ang Masakit na Pagkawala

HERA POV

Mabigat ang mga talukap ko. Amoy gamot at malinis na linen ang agad na sumalubong sa akin. Sinubukan kong igalaw ang daliri ko, pero parang may nakakabit na kung ano sa kamay ko. Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Ang unang bumungad sakin ay ang puting kisame, malamig ang aircon, at may mahinang beep-beep na tunog mula sa monitor sa gilid ko.

"Mrs. Sarmiento? Gising na po ba kayo?" Isang nurse ang lumapit sa akin. Chineck niya ang swero ko at tiningnan ang mga mata ko gamit ang maliit na flashlight.

"Asan... asan ako?" paos kong tanong. Tuyong-tuyo ang lalamunan ko.

"Nasa St. Jude Medical Center po kayo. Na-admit po kayo kagabi dahil sa car accident," sagot niya habang inaayos ang unan ko.

Biglang bumalik ang lahat. Ang ulan. Ang truck. Ang sakit sa puson ko. Mabilis kong hinawakan ang tiyan ko. Flat ito. Walang kahit anong maramdaman kundi ang matinding kirot na tila hinihiwa ang loob ko.

"Ang baby ko? 'Yung anak ko, okay ba siya?" Natatarantang tanong ko. Sinubukan kong bumangon pero agad akong napaaray dahil sa hapdi ng mga tahi sa katawan ko.

Yumuko ang nurse. Hindi siya makatingin nang diretso sa akin. "Wait lang po, tatawagin ko lang ang doctor niyo."

"Huwag mong tawagin ang doctor! Sagutin mo ako! Okay ba ang baby ko?" Sigaw ko, kahit na hirap na hirap ang boses ko.

Eksaktong bumukas ang pinto at pumasok ang isang babaeng doctor. Lumapit siya sa bed ko at hinawakan ang kamay ko. Ang tingin niya ay puno ng awa—ang huling tingin na gusto kong makita mula sa kahit sino.

"Mrs. Sarmiento, I’m Dr. Mendoza. I'm sorry to be the one to tell you this, pero dahil sa lakas ng impact ng bangga at sa dami ng dugo na nawala sa 'yo... we couldn't save the pregnancy. We had to perform an emergency D&C."

Napatigil ang mundo ko. Parang biglang nawalan ng hangin sa loob ng kwarto. "Pregnancy? So... wala na siya? Wala na ang anak ko?"

"I’m very sorry. Your body went through a lot of trauma," mahinang sabi ng doctor.

Hindi ako nakasagot. Gusto kong umiyak, gusto kong magwala, pero pakiramdam ko ay tuyot na tuyot na ako. Nakatingin lang ako sa kawalan habang nararamdaman ko ang unti-unting pagguho ng lahat ng pangarap ko para sa pamilyang binuo ko sa isip ko.

Maya-maya pa ay bumukas muli ang pinto. Pumasok si Jaxen. Suot pa rin niya ang suit niya mula kagabi, pero lukot-lukot na ito. Magulo ang buhok niya at mukhang pagod na pagod siya. Pero nang makita ko ang mukha niya, hindi pag-asa ang naramdaman ko. Naalala ko ang huling sinabi niya sa akin sa telepono.

Stop overreacting.

Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay sa doctor. "How is she? Can she walk now?"

Hindi man lang niya tinanong kung kumusta ang pakiramdam ko. Ang unang tanong niya ay kung kaya ko na bang lumakad.

"Mr. Sarmiento, your wife just lost the baby. She needs rest and emotional support," matigas na sagot ni Dr. Mendoza.

Saglit na natigilan si Jaxen. Tumingin siya sa tiyan ko, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa mga mata ko. "Oh. I see."

Iyon lang? I see?

"Jaxen... wala na ang anak natin," pabulong kong sabi, pilit na hinahanap ang kahit kaunting emosyon sa mukha niya.

"I heard the doctor, Hera," sagot niya. Lumapit siya ng ilang hakbang pero nanatili siyang malayo sa akin. "Look, I know this is hard. But Bianca is in a much worse state. She's in the VIP suite, three floors up. She lost a lot of blood and she has a rare blood type. O-negative, right? Same as yours."

Natawa ako nang mahina, isang mapait na tawa. "Ano'ng sabi mo?"

"Kailangan ni Bianca ng transfusion. The hospital’s blood bank is running low on O-negative supply dahil sa dami ng aksidente kagabi. Hera, ikaw lang ang kilala kong pwedeng mag-donate agad. It’s just a bag of blood. Makakatulong ka para mabuhay siya."

Hindi ko mapaniwalaan ang naririnig ko. Kakasabi lang ng doctor na nakunan ako. Kaka-opera lang sa akin. At heto ang asawa ko, hinihingan ako ng dugo para sa babaeng dahilan kung bakit ako naaksidente.

"Jaxen, namatayan ako ng anak. At nandito ka para hingan ako ng dugo para kay Bianca?" Tanong ko, bawat salita ay puno ng pait.

"Hera, let's be professional. Tapos na 'yung sa baby. Hindi na natin maibabalik 'yun. Pero si Bianca, buhay pa siya. Pwede pa siyang iligtas," diretsong sabi niya, na parang business transaction lang ang pinag-uusapan namin.

"Professional? Asawa mo ako, Jaxen! Asawa mo ang nawalan ng anak! Hindi mo ba narinig? Namatay ang anak mo!" Sigaw ko, dahilan para mapatingin ang nurse na nasa gilid.

"Don't shout. Nakakahiya sa ibang patients," seryosong sabi niya. "I’ll talk to the doctor if it’s safe for you to donate. Kahit kalahating bag lang."

"Umalis ka na, Jaxen. Lumabas ka na bago ko makalimutan na asawa kita," banta ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa galit.

Huminga siya nang malalim, halatang naiinis sa "ka-drama-han" ko. "You're being difficult again. Alam mo naman na importanteng tao si Bianca sa akin, 'di ba? Sana naman kahit ngayon, maging mature ka."

"Importanteng tao? Eh, ano ako sa 'yo? Ano 'yung anak natin sa 'yo?"

Tumingin siya sa orasan niya, mukhang nagmamadali. "Look, about the baby... I didn't even know you were pregnant. You should have told me earlier."

"I was going to! Kagabi! Pero mas pinili mong sigawan ako at sabihing nag-o-overreact lang ako habang dugu-dugo ako sa loob ng kotse!"

Umiling si Jaxen. "Maybe it’s for the best, Hera. Baka hindi pa talaga oras para maging magulang tayo. At least now, you can focus on recovering, and I can focus on my work and helping Bianca."

Para akong sinampal ng isang bilyong beses. Baka hindi pa talaga oras. Iyon lang ang masasabi niya sa pagkamatay ng sarili naming anak?

Sa sandaling iyon, may kung anong namatay sa loob ko. Hindi lang ang bata, kundi ang lahat ng pagmamahal na inilaan ko para sa lalaking nasa harap ko. Ang sakit ay napalitan ng isang malamig at matigas na pakiramdam. Ang poot ay nagsimulang dumaloy sa mga ugat ko, mas matindi pa sa anumang gamot na nakasaksak sa akin.

"Salamat, Jaxen," mahinang sabi ko.

Kumunot ang noo niya. "Para saan?"

"Para sa pagpapakita sa akin kung sino ka talaga. Now I know exactly where I stand."

Tumingin siya sa akin nang matagal, marahil ay naninibago sa biglang pananahimik ko. Tumunog ang phone niya. Tiningnan niya ito at mabilis na itinago.

"I have to go. Bianca’s stable for now pero kailangan ko pang ayusin ang mga bills niya. Magpahinga ka na lang. I’ll send my driver later to check on you."

Tumalikod na siya at naglakad papunta sa pinto. Pero bago siya makalabas, nagsalita ako.

"Jaxen."

Lumingon siya. "Yes?"

Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata. Walang luha, walang emosyon. "Don't bother sending the driver."

"What do you mean?" kunot-noong tanong niya.

"I mean, wag ka nang mag-abala. Kasi paglabas ko rito, hinding-hindi mo na ako makikita."

Natawa siya nang bahagya, 'yung tawang mapang-api. "Hera, stop talking nonsense. Saan ka naman pupunta? You have nothing without me. Magpahinga ka na lang, okay?"

Bago pa ako makasagot, tuluyan na siyang lumabas at isinara ang pinto. Nanatili akong nakahiga, nakatingin sa puting kisame. Ramdam ko ang hapdi sa puso ko, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako iiyak.

Pumasok muli si Dr. Mendoza para i-check ang blood pressure ko. "Mrs. Sarmiento, okay ka lang ba? Tumataas ang BP mo."

Huminga ako nang malalim at tumingin sa kanya. "Doc, kailan ang pinakamaagang araw na pwede akong ma-discharge?"

"At least three days, Mrs. Sarmiento. You need to recover from the surgery."

"Gawin nating dalawang araw, Doc. Marami pa akong kailangang ayusin."

"Pero kailangan mong magpahinga—"

"I’m done resting, Doc," putol ko sa kanya habang nakakuyom ang kamay ko sa ilalim ng kumot. "I need to start my new life."