Too Late For Sorry, Mr.Billionaire

HERA POV

Tatlong taon. Isang libo at siyamnapu’t limang araw ko ring hinintay ang pagkakataong ito.

Pinagmasdan ko ang dining table sa loob ng penthouse namin dito sa Makati. Siniguro kong perpekto ang lahat—mula sa medium-rare na steak na paborito ni Jaxen, hanggang sa mabangong lavender candles na nagbibigay ng kalmadong aura sa paligid. Sa gitna ng mesa, sa ilalim ng isang puting envelope, ay ang pinakaimportanteng regalo ko para sa aming third wedding anniversary.

Isang ultrasound image. Siyam na linggo na ang munting buhay sa sinapupunan ko.

"Magugustuhan mo 'to, Jaxen. I know you will," bulong ko sa sarili ko habang hinahaplos ang tiyan ko.

Eksaktong alas-siyete ng gabi, pero wala pa rin siya. Sinubukan kong tawagan ang cellphone niya pero ring lang ito nang ring. Sanay naman ako. Bilang CEO ng Sarmiento Group, laging hectic ang schedule niya. Pero ngayong gabi, umasa ako na sana ay mauna ang pamilya kaysa sa trabaho.

Habang naghihintay, narinig ko ang malakas na buhos ng ulan sa labas. Humahampas ang hangin sa malalaking glass windows ng penthouse, tila nakikigulo sa kaba na nararamdaman ko.

Biglang tumunog ang phone ko. Mabilis ko itong sinagot nang makita ang pangalan niya.

"Jaxen! Happy annivers—"

"Hera, listen," putol niya sa sasabihin ko. Hingal siya at rinig ko ang ingay ng mga tao at makina sa background. "Nasa St. Jude Medical Center ako. Naaksidente si Bianca."

Parang may bumanat na tanso sa dibdib ko. Bianca. Ang kaisa-isang pangalan na laging sumisira sa kalmado kong mundo.

"What happened? Is she okay?" tanong ko, pilit itinatago ang pait sa boses ko.

"She’s unconscious. Malakas ang impact ng pagkabangga ng sasakyan niya," mabilis na sagot ni Jaxen. "I need you to come here. Now."

"Jaxen, gabi na at sobrang lakas ng ulan. Akala ko ba..." Tumingin ako sa steak na lumalamig na sa mesa. "Can’t her family be there instead? Anniversary natin, Jaxen."

"For God’s sake, Hera! Buhay ang nakataya rito. Can you please set aside your jealousy for once? Just get here. May kailangan kaming pirmahan na consent at wala pa ang mga magulang niya. Bilisan mo."

Calyx. Iyon ang gusto kong isigaw—ang pangalang naisip ko para sa baby namin. Gusto kong sabihing buntis ako, na kailangan ko rin siya. Pero bago pa ako makapagsalita, binabaan na niya ako ng telepono.

Pinahid ko ang luhang pumatak sa pisngi ko. Kinuha ko ang susi ng kotse at ang puting envelope. Isasabay ko na lang ang balita sa ospital. Baka sakaling kapag nalaman niyang magiging tatay na siya, piliin naman niya ako. Kahit minsan lang.

Paglabas ko ng parking, halos zero visibility na sa daan. Ang bawat kanto ng Makati na dati ay puno ng ilaw, ngayon ay balot ng dilim at baha. Ramdam ko ang panginginig ng kamay ko sa manibela habang tinatahak ang kalsada.

"Baby, don't worry. Daddy's just stressed. Pupuntahan lang natin siya," pagpapakalma ko sa sarili.

Pagdating sa isang intersection, nag-green light ang signal. Dahan-dahan akong umabante, pero mula sa gilid ko, may isang malaking truck na mabilis na humaharurot. Sinubukan kong tapakan ang preno, pero masyadong madulas ang kalsada.

Ang huling narinig ko ay ang nakatutulig na tunog ng pag-preno at ang malakas na pag-vibrate ng buong sasakyan ko.

BOGSH!

Tumama ang ulo ko sa manibela. Nakarinig ako ng ugong sa tenga ko. Ramdam ko ang mainit na likido na dumadaloy mula sa noo ko pababa sa aking mga mata. Pero ang mas masakit ay ang matalas na kirot sa puson ko. Isang kirot na hindi ko pa naramdaman noon.

"No... no, please..."

Nanginginig ang kamay kong kinapa ang cellphone ko sa sahig ng sasakyan. Nabitak ang screen nito pero gumagana pa. Dinial ko ang numero ni Jaxen.

Isang ring. Dalawa. Tatlo.

"Jaxen..." mahinang tawag ko nang sagutin niya. "Jaxen, help me..."

"Hera, nasaan ka na ba? Sabi ko bilisan mo, 'di ba? The doctors are asking for a witness statement and I’m busy coordinating with the police here for Bianca," naiiritang sagot ni Jaxen.

"Jaxen, naaksidente ako... Ang daming dugo. Tulungan mo ako, please... Ang sakit ng tiyan ko..." hikbi ko habang pilit na idinidilat ang mga mata ko.

Sandaling tumahimik sa kabilang linya, pero ang sumunod niyang sinabi ay parang isang saksak sa puso na mas masakit pa sa pagkaka-ipit ko sa loob ng sasakyan.

"Hera, stop overreacting. Alam kong ayaw mo kay Bianca, pero hindi ito ang oras para gumawa ng eksena o magpanggap na nasasaktan ka para lang makuha ang atensyon ko. Si Bianca ang mas nangangailangan sa akin ngayon."

"Jaxen, hindi ako nagbibiro... please, come here—"

"I don't have time for this, Hera. Pag-uwi ko na lang tayo mag-usap."

Toooot... toooot... toooot...

Nabitawan ko ang cellphone. Kasabay nito ang pagbagsak ng envelope sa sahig ng sasakyan, nabahiran na ng sarili kong dugo ang ultrasound image ng anak ko.

Naramdaman ko ang unti-unting paglamig ng katawan ko habang nanlalabo ang paningin. Ang huling nakita ko ay ang mga headlight ng ibang sasakyan na tumitigil sa paligid ko.

"Miss? Miss, naririnig mo ba ako? Tumawag kayo ng ambulansya! Maraming dugo!" sigaw ng isang lalaki sa labas.

Gusto kong sumagot, pero wala nang boses na lumalabas sa lalamunan ko. Sa gitna ng dilim, isa lang ang pumasok sa isip ko. Jaxen, pinatay mo kami.

"Miss, stay with me! Huwag kang pipikit!" dugtong pa ng lalaki habang sinusubukang buksan ang pinto ng kotse ko.

Sa huling pagkakataon, pilit kong iginalaw ang labi ko para bumulong sa hangin.

"Sir, please... save my baby."