Kabanata 3: Ang pamamaalam

HERA POV

Pagbaba ko pa lang ng sasakyan sa harap ng aming mansyon, ramdam ko na ang bigat ng hangin. Ang bahay na dati ay pinangarap kong mapuno ng tawanan ng isang pamilya, ngayon ay tila isang malaking kabaong na lang na gawa sa semento at salamin.

Dahan-dahan akong naglakad papasok, bitbit ang maliit na bag na may lamang mga gamit ko mula sa ospital. Sumasakit pa rin ang mga tahi ko, pero mas masakit ang bawat hakbang ko palapit sa pintong iyon.

"Hera, you’re home," bungad sa akin ni Jaxen. Nakatayo siya sa foyer, may hawak na baso ng scotch kahit tanghaling tapat.

"I am," tipid kong sagot. Hindi ko siya tiningnan. Dumiretso ako sa sala, pero napatigil ako nang makita ang isang pamilyar na bulto na nakahiga sa paborito kong sofa.

Si Bianca. Nakasuot siya ng isa sa mga silk robes ko, may ice pack sa ulo, at napapalibutan ng mga unan na ako mismo ang pumili para sa bahay na ito.

"Oh, Hera! You're back! I’m so sorry, hindi ako nakadalaw sa 'yo sa kabilang ward," malambing na sabi ni Bianca. Ang boses niya ay parang asukal na may lason. "Grabe ang nangyari, 'no? Jaxen told me about the... well, you know. I’m so sorry for your loss."

Hindi ako kumibo. Tiningnan ko si Jaxen na ngayon ay nasa tabi na ni Bianca, inaayos ang kumot nito.

"Bakit siya nandito, Jaxen?" tanong ko. Ang boses ko ay kasing lamig ng aircon sa loob ng bahay.

"Hera, be reasonable. Her apartment is on the fifth floor, walang elevator dahil sira. She can't be climbing stairs with her fractured leg," paliwanag ni Jaxen nang hindi tumitingin sa akin. "Dito muna siya magpapagaling. Mas maraming space rito at nandito ang mga helpers para asikasuhin siya."

"This is our home, Jaxen. My home," paalala ko sa kanya.

"And I pay the mortgage, Hera. Don't start a fight now, pagod ako," putol niya sa akin. Lumingon siya kay Bianca at lumambot ang mukha niya. "Are you hungry? Anong gusto mong lunch?"

"Actually, Jax, medyo natatakam ako sa lugaw. 'Yung may maraming ginger at toasted garlic," sabi ni Bianca sabay tingin sa akin. Ngumiti siya nang aso. "Hera, diba ang galing mo magluto n'un? Sabi ni Jaxen, 'yun daw ang pinapakain mo sa kanya pag may sakit siya. Can you make some for me? My stomach feels a bit sensitive today."

Napatitig ako sa kanya. Ginagawa niya akong katulong sa sarili kong pamamahay sa harap ng asawa ko. At ang mas masakit? Naghihintay si Jaxen ng sagot ko.

"Hera, please. Just this once. Para sa ikakatahimik ng lahat," sabi ni Jaxen.

Huminga ako nang malalim. "The kitchen is that way, Bianca. If you're hungry, call the maid. I'm going upstairs."

"Wait, Hera!" tawag ni Bianca, pilit na bumabangon kaya agad siyang inalayan ni Jaxen. "Can you at least bring me my medicine? Iniwan ko yata sa may dining table. And oh, can you get me some fresh towels? 'Yung malambot, ha?"

"Hera, narinig mo naman siya, 'di ba?" dagdag ni Jaxen, halatang naiirita na sa pagmamatigas ko. "Tulungan mo na lang siya. Hindi ka ba pwedeng maging compassionate man lang kahit ngayon?"

Compassionate. Ang salitang iyon, galing sa lalaking hindi man lang ako nayakap noong nalaman niyang wala na ang anak namin.

"I’m tired, Jaxen. Kakalabas ko lang ng ospital," sabi ko, pilit na pinipigilan ang panginginig ng boses ko.

"Lahat tayo pagod, Hera! Bianca is injured! You? You're just being bitter because she's here," singhal ni Jaxen.

Hindi na ako sumagot. Umakyat ako sa taas, bawat baitang ng hagdan ay parang parusa sa katawan ko. Pagpasok ko sa kwarto namin—na ngayon ay amoy pabango na ni Bianca dahil siguro doon din siya pinatambay ni Jaxen kanina—ay agad kong ni-lock ang pinto.

Hindi ako umiyak. Wala nang luha. Binuksan ko ang vault sa loob ng closet ko. Kinuha ko ang marriage contract namin. Nakatago rin doon ang mga dokumentong inihanda ko noon pa man para sa aming future—mga savings accounts, mga papeles ng properties. Pero may isang folder akong kinuha na galing sa kaibigan kong lawyer.

Divorce Papers. Alam kong walang divorce sa Pilipinas, pero dahil si Jaxen ay may dual citizenship at sa ibang bansa kami ikinasal, alam kong magagamit ko ito. Inilabas ko ang isang malaking maleta. Isa-isa kong itinupi ang mga damit ko. Hindi ko kinuha ang mga mamahaling gown o alahas na binili niya para sa akin. Kinuha ko lang ang mga gamit na ako ang bumili gamit ang sarili kong pera noong nagtatrabaho pa ako bilang designer.

Gabi na nang matapos ako. Pagbaba ko, narinig ko ang tawanan nila sa dining area. Masaya silang kumakain. Mukhang masarap ang lugaw na niluto ng katulong namin para kay Bianca.

Naglakad ako palapit sa kanila, hila-hila ang maleta ko. Tumigil sila sa pagtawa. Nanlaki ang mga mata ni Bianca habang si Jaxen naman ay dahan-dahang naglapag ng kutsara.

"What is this, Hera? Saan ka pupunta?" tanong ni Jaxen, nakatingin sa maleta ko.

"I’m leaving, Jaxen," seryosong sabi ko. Inilapag ko ang folder sa ibabaw ng mesa, sa tapat mismo ng plato niya.

"Ano 'to? Trip na naman ba 'to?" Inis niyang binuksan ang folder. Natigilan siya nang mabasa ang nakasulat sa loob. "Divorce? Are you serious? Hera, don't be ridiculous. Nag-aaway lang tayo, gusto mo na agad makipaghiwalay?"

"Hindi lang tayo nag-aaway, Jaxen. Tapos na tayo," sagot ko.

"Hera, wait," singit ni Bianca, hawak ang braso ni Jaxen. "Is this because of me? I can leave if you want. Huwag niyo namang sirain ang marriage niyo dahil sa akin."

Tiningnan ko si Bianca. "Stop acting, Bianca. You won. You can have the house, you can have the husband, and you can even have my silk robes. I don't care anymore."

"Hera, bumalik ka sa taas at itabi mo ang maletang 'yan," utos ni Jaxen, tumayo na siya at lumapit sa akin. "You're just emotional because of what happened at the hospital. Pag-usapan natin 'to bukas."

"Wala na tayong dapat pag-usapan, Jaxen. I gave you three years. I gave you a child that we lost because you thought I was overreacting," sabi ko habang tinititigan siya sa mga mata. "Ngayon, ibinibigay ko na sa 'yo ang kalayaan mo."

"You won't survive a day without me, Hera. Sino ang magbabayad ng bills mo? Ang luho mo?" hamon niya, pilit na ibinabalik ang usapan sa pera para mapigilan ako.

"Mas pipiliin ko nang maghirap kaysa manatili sa bahay na 'to na amoy nabubulok na pagmamahal," sagot ko. Hinawakan ko nang mahigpit ang handle ng maleta ko.

"Hera, please, don't do this. Mapapahiya kami sa business world pag nalaman nilang naghiwalay tayo," sabi ni Jaxen, ang reputasyon pa rin ang iniisip.

Tumingin ako sa paligid ng mansyong ito sa huling pagkakataon. "The papers are signed, Jaxen. All you need to do is add your signature."

"I'm not signing that," madiin niyang sabi.

Lumakad na ako papunta sa pinto nang hindi lumilingon. Pagdating ko sa main door, narinig ko ang yabag niya na sumusunod sa akin.

"Hera! I'm warning you! Pag lumabas ka sa pintong 'yan, wag ka nang babalik!" sigaw ni Jaxen mula sa gitna ng sala.

Huminto ako sandali, hawak ang door knob, at lumingon nang bahagya sa kanya.

"Iyon ang plano ko, Jaxen. Don't worry, I won't even leave a footprint."

"Where will you go? Wala kang matutuluyan!" habol pa niya.

"Sa lugar kung saan hindi ko kailangang magmakaawa para sa atensyon ng asawa ko," sagot ko.

"You'll come crawling back in a week, Hera! Tandaan mo 'yan!"

Binuksan ko ang pinto at sinalubong ang malamig na hangin sa labas. Hinarap ko siya sa huling pagkakataon na may tipid na ngiti—isang ngiti na hindi niya nakita sa loob ng tatlong taon.

"Huwag kang masyadong kampante, Jaxen. Baka ikaw ang unang lumuhod sa ating dalawa."