3: Sampal ng Katotohanan!

“Richard, magsalita ka!!” humakbang ako palapit sa kaniya. “You ruined my life! You promised me a future! Magsalita k—”

PAK!

Isang napakalakas at madiing sampal ang dumapo sa kanang pisngi ko.

Tumagilid ang mukha ko sa sobrang lakas ng pwersa. Parang umikot ang paningin ko. Ang hapdi ay agad na gumapang mula sa pisngi ko patungo sa tainga ko, nag-iwan ng nakakabinging tunog.

Napahawak ako sa pisngi ko. Ang init. Ang sakit.

Tumingala ako. Si Stephanie, humihingal, ang kamay ay nakataas pa mula sa pagsampal sa akin.

“Huwag na huwag mong lalapitan ang asawa ko,” nanggagalaiti niyang banta.

Tumingin ako kay Richard.

Maghihintay ako. Naghintay ako. Kahit ngayon lang.

Kahit pagkatapos ng lahat ng panloloko niya, umaasa akong kikilos siya. Aasahan kong hahawakan niya si Stephanie palayo.

Umaasa akong tutulungan niya akong tumayo nang maayos. Umaasa akong makikita ko sa mga mata niya ang awa.

Pero nanatili siyang nakatayo.

Tinitigan niya lang ako. Hindi siya kumilos. Hindi siya lumapit.

At sa halip, dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Stephanie, marahan itong hinihila pabalik sa tabi niya bilang proteksyon.

Naramdaman ko ang malamig na hangin na nagmula sa aircon ng restaurant na tila ba unti-unting nagyeyelo sa buong katawan ko.

Nakapako ang mga paa ko sa sahig. Ang pisngi ko ay namamanhid pa rin mula sa malakas na sampal ni Stephanie, ngunit mas namamanhid ang puso ko sa ginawang paghila ni Richard sa asawa niya palapit sa kaniya.

He protected her.

Mula sa akin.

Sa babaeng niloko niya nang tatlong taon.

“Sir Richard!” isang matinis na boses ng reporter ang bumasag sa nakakabinging katahimikan sa utak ko. Isiniksik nito ang sarili sa harapan hawak ang isang recording device. “Gaano na katagal ang relasyon niyo sa babaeng ito? Paano kayo nagkakilala ni Miss Armea?”

Wala sa sarili akong tumayo kahit pa nanginginig ang buong katawan ko.

Napalunok ako. Ang mga mata ko ay nanatiling nakatitig kay Richard, nagmamakaawa.

Sabihin mo ang totoo, Richard.

Sabihin mo kung paano mo ako niligawan. Sabihin mo kung paano mo sinabi sa akin na ako lang ang babaeng mahal mo. Sabihin mo sa kanila na wala akong alam!

Tiningnan ako ni Richard. Isang sulyap lang. Mabilis at puno ng takot. Pagkatapos ay iniba niya ang direksyon ng mga mata niya, itinuon ito sa mga nagkikislapang camera sa paligid namin.

Ang kaniyang balikat ay bumagsak, ang kaniyang mukha ay napalitan ng isang ekspresyon na parang siya ang pinaka-kawawang tao sa buong silid.

Parang siya ang biktima.

“I... I made a mistake,” paos at nanginginig na panimula ni Richard.

Parang piniga ang puso ko. Mistake? Ako? Isang pagkakamali ang tatlong taon?

Bago pa man madugtungan ni Richard ang sinabi niya, mabilis na umabante si Stephanie. Ang kaniyang postura ay perpekto, ang kaniyang mukha ay kalmado ngunit ang mga mata ay may nakakalasong kislap.

“My husband is a good man,” mariing anunsyo ni Stephanie, ang boses ay umaalingawngaw sa buong private room. “He is a successful businessman, a provider, and a loving partner. Pero tulad ng maraming lalaki, naging biktima siya ng kahinaan. At ang kahinaang iyon ay sinamantala ng mga babaeng desperada sa pera at atensyon.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Anong sinasabi mo?! H-Hindi totoo 'yan!”

Pero hindi ako pinansin ni Stephanie. Tumingin siya ng diretso sa mga camera, hawak nang mahigpit ang braso ni Richard.

“Para malinawan kayong lahat, matagal na pong sinusubukang makipaghiwalay ng asawa ko sa babaeng 'yan. Matagal na niyang inaayos ang pagkakamali niya. He wanted to fix our family. Pero itong si Armea...” Itinuro niya ako nang walang-habas. “Siya ang ayaw bumitaw. Siya ang patuloy na nangungulit, nagbabanta, at sumisira sa kapayapaan namin!”

Napanganga ako. Hindi ako makahinga.

Ano? Ako? Nangungulit? Nagbabanta?

Tumingin ako kay Richard. Ang lalaking pinaglaanan ko ng lahat ng oras at pagmamahal ko. Ang lalaking kani-kanina lang ay nag-text sa akin na may surprise that will change our lives forever. Ito ba ang surprise na hinanda niya? Ang lutuin ako?

“Richard...” basag na basag ang boses ko. Ang mga luha ko ay walang humpay sa pag-agos, sumasama sa dugong nalalasahan ko sa labi ko. “Richard, magsalita ka... Sabihin mo sa kanila kung anong sinabi mo sa akin kaninang umaga! Sabihin mo sa kanilang... sabihin mong ikaw ang nag-aya sa akin dito!”

Naghihintay ako. Naghihintay akong itanggi niya. Kahit man lang sabihin niyang nagsisinungaling si Stephanie! Kahit man lang bawiin niya ang paratang na ako ang naghahabol!

Pero nanatili siyang tahimik.

Nakatungo lang siya. Walang kibo. Walang salita.

Ang kaniyang katahimikan ay tila isang matalim na kutsilyong unti-unting ibinabaon sa dibdib ko. Sa bawat segundong lumilipas na hindi niya sinasalungat ang kasinungalingan ng asawa niya, mas lalong nadudurog ang pagkatao ko.

Pinatay niya ako sa mismong harapan ng maraming tao gamit ang kaniyang katahimikan.

“Nakikita niyo na?” mapang-uyam na dugtong ni Stephanie. “She’s delusional. Gumagawa siya ng sarili niyang kwento para ipagpilitan ang sarili niya sa asawa ko.”

Mas lalong umingay ang mga reporters. Nagsimula silang magtulakan, itinututok ang mga mikropono sa mukha ni Richard.

“Sir Richard! Totoo po ba na matagal niyo nang iniiwasan si Miss Armea?”

“Pero Sir, paano po ninyo ipaliliwanag ang mga public moments niyo? Nakita po kayo sa Boracay last year! Marami pong nakakita sa inyo na magka-holding hands pa habang naglalakad sa beach. At may mga resibo rin po ng posts niya nung nagdaang Valentine’s Day na nagpadala kayo ng tatlong dosenang rosas sa opisina niya!”

Biglang napalingon si Richard sa reporter na nagtanong niyon. Para siyang nabuhusan ng malamig na tubig.

Maging ako ay nabuhayan ng pag-asa. Oo! Ang Boracay trip namin! Ang aming first anniversary vacation. Ang Valentine's Day kung saan sinurpresa niya ako sa harap ng lahat ng mga katrabaho ko.

Ang lahat ng iyon ay totoo! Hindi ko iyon inimbento!

“Paano po nagsimula ang relasyon ninyo? Niligawan niyo po ba siya, Sir Richard? Kasi kung matagal niyo na pala siyang iniiwasan, bakit po may mga ganitong public display of affection?”