2: Kabit!

Tatlong taon.

Saktong tatlong taon rin ang relasyon namin ni Richard.

Parang gumuho ang buong pagkatao ko. Ang mga salitang nababasa ko ay tila libu-libong karayom na paulit-ulit na itinutusok sa mga mata at dibdib ko.

Hindi ako makahinga. Nanlalabo ang paningin ko dahil sa mga luhang nagbabadyang tumulo.

Hindi magkamayaw ang kabang nararamdaman ko, hindi ko alam kung totoo bai to o isang malaking biro.

Ang tatlong taon ng pagmamahalan namin... ang tatlong taon ng pag-aalaga, pagiging tapat, at pag-aakala kong ako lang...

Lahat iyon ay kasabay ng tatlong taon niyang pagiging asawa ng iba.

Naging kabit ako ng hindi ko alam?! Imposible! Mahal ako ni Richard.

Hindi ko na mapigilan ang pagtulo ng mga luha ko. Natatakot ako na baka totoo ang lahat ng ito. Nanlalambot ang mga tuhod ko kahit nakaupo lang ako.

Bago pa man ako makapagsalita, biglang nagkaroon ng malakas na komosyon sa labas ng private dining area. Bumukas nang maluwang ang double doors.

Pumasok si Richard.

Ang lalaking minahal ko nang tatlong taon. Ang lalaking pinag-alayan ko ng buong buhay ko. Nakasuot siya ng pormal na black suit, ang buhok ay maayos na maayos. Pero hindi lang siya ang pumasok. Sa likuran niya, sunod-sunod na pumasok ang ilang mga taong may hawak na camera at microphone.

Mga reporters.

Kaya pala kakaiba ang mga tao sa labas kanina. Kaya pala pormal ang lahat!

Set-up ito! Set-up ng babaeng nasa harap ko.

Click! Flash! Click!

Nakakabulag ang mga flash ng camera. Biglang umingay ang loob ng silid.

Nang makita ko si Richard, awtomatikong napatayo ako. Parang nagkaroon ako ng sariling buhay. Tinalikuran ko ang babaeng nag-aangkin sa kaniya, at tumakbo ako palapit kay Richard. Wala na akong pakialam sa mga camera. Wala na akong pakialam sa mga nagbubulungang tao.

Hinawakan ko siya sa magkabilang braso. Mahigpit.

“R-Richard...” basag ang boses kong tawag sa kaniya. Ang mga luha ko ay walang-tigil sa pag-agos. “Richard, ano 'to? S-Sino ang babaeng 'yon? Sabihin mo sa kaniyang nagkakamali siya! Sabihin mo na hindi totoo ang mga pinagsasabi niya! Richard, please!”

Tiningala ko siya. Hinihintay ko ang pamilyar na init sa mga mata niya. Hinihintay kong yakapin niya ako at itago mula sa mga camera. Hinihintay kong ipagtanggol niya ako.

Pero nang magtama ang mga mata namin... wala akong nakitang pagmamahal. Wala akong nakitang init.

Takot. Kaba. At hiya. Iyon ang nakita ko sa mga mata niya.

Mabilis siyang nag-iwas ng tingin. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata ko. Ang panga niya ay nagigiting sa sobrang diin, at pinagpapawisan siya nang malagkit kahit malamig ang aircon ng restaurant.

“Richard! Tumingin ka sa akin!” sigaw ko, pilit na inihaharap ang mukha niya sa akin. “Totoo ba?! Asawa mo siya?! Sabihin mong hindi!”

Parang huminto ang pagtibok ng puso ko sa paghihintay sa isasagot niya.

Kahit isang ‘Hindi’. Kahit isang kasinungalingan, tatanggapin ko. Sabihin niya lang! Sabihin niya lang na prank 'to!

Pero sa halip na agad sumagot, mananatili siyang tahimik. Nakatingin lang siya sa sahig. Tahimik. Walang imik.

“Answer me, Richard!” sigaw ko, halos maputol na ang litid ko sa leeg. Nanginginig ang buong katawan ko sa pinaghalong galit at sakit. “Tatlong taon! Kung minahal mo ako kahit kaunti... kung may kahit na anong natitirang respeto ka sa akin, aminin mo ang katotohanan sa harap ko! Asawa mo ba siya?!”

Hindi pa rin siya sumagot. Napakuyom lang siya ng kamao.

Flash! Flash! Flash!

“Excuse me, press people!” biglang umalingawngaw ang matinis at may awtoridad na boses ni Stephanie.

Naglakad siya palapit sa amin, tumayo sa mismong tabi ni Richard, at humarap sa mga camera. Ang kaniyang postura ay perpekto. Mukha siyang isang api ngunit matapang na asawa.

“I want you all to document to see this,” malakas na anunsyo ni Stephanie, itinuturo ako na parang isang maruming basahan.

“I want the world to know the face of the woman who has been trying to destroy my family. Ito si Armea. Ang kabit ng asawa ko.”

Nagkagulo ang mga reporters. Sunod-sunod na tanong ang ibinato nila.

“Miss Armea, alam mo ba na may asawa na siya?”

“Sir Richard, gaano na katagal ang relasyon niyo sa kabit niyo?”

“Miss Stephanie, may balak po ba kayong magsampa ng kaso?”

Napahagulgol ako, tinatakpan ang mukha ko. “Hindi! Hindi ako kabit! Hindi ko alam! Richard, sabihin mo sa kanila! Sabihin mo sa kanilang hindi ako kabit!”

Tumingin ako sa mga reporters. “H-hindi, m-mahal ako ni R-Richard… hindi ako kabit!”

Maguguluhan ang crowd. Ang mga camera ay nagpalipat-lipat ng focus mula sa akin, papunta kay Stephanie, at kay Richard.

Dalawang babae.

Kinagat ko ang ibabang labi ko hanggang sa malasahan ko ang sarili kong dugo. Tumingin ako kay Richard. “Please... just tell them the truth. H-hindi na magandang biro ito!”

Sa wakas, nag-angat ng tingin si Richard. Tiningnan niya ang mga reporters, pagkatapos ay tumingin siya kay Stephanie. At nang sulyapan niya ako, para akong sinaksak sa puso.

“We... we need to talk privately,” paos at nanginginig na utos ni Richard sa mga guards. “Please escort the media out.”

“No!” sigaw ni Stephanie. “Let them stay!”

“Steph, please. Masyado nang magulo,” pagsusumamo ni Richard sa asawa niya.

Nalaglag ang panga ko. Steph, please?

Sa gitna ng iskandalong ito, kung saan wasak na wasak ang dignidad ko bilang babae, inuuna pa niyang pakiusapan ang babaeng iyan. Ni hindi niya ako nilapitan. Ni hindi niya sinagot ang tanong ko. Ni hindi niya pinabulaanan ang paratang ni Stephanie na alam kong pamilyado siyang tao.

Kung gano’n. Totoo ang lahat ng ito? Totoong kabit ako?

Lumapit si Stephanie sa akin. Ang mga mata niya ay nanlilisik sa galit.

“Huwag kang mag-astang biktima rito, Armea,” malamig at madiin niyang asik sa mismong mukha ko, sapat para marinig ng mga nagvi-video na reporters.

“Alam mo. Alam mong kasal kami. Nakita mo ang singsing niya, hindi ba? Tinago mo ang kalandian mo dahil gusto mong makuha ang pera niya!”

Nanlaki ang mga mata ko. “Anong pera?! Sarili kong pera ang ginagastos ko! Ako ang nagbabayad ng mga dates namin! At wala siyang suot na singsing! Matapang kong itatanggi 'yan kahit saan tayo makarating, dahil iyon ang totoo!”

Hinarap ko si Richard. Wala na akong pakialam sa kahihiyan. Gusto ko ng hustisya para sa sarili ko.

“Richard, magsalita ka!!” humakbang ako palapit sa kaniya. “You ruined my life! You promised me a future! Magsalita k—”