5: Viral!

“Richard, mag-usap tayo! Sabihin mo sa akin ang totoo! Bakit mo ginagawa 'to?!”

Ngunit bago pa man ako makalapit sa p***o, dalawang malalaking lalaki na nakasuot ng itim na suit—mga security personnel ni Stephanie—ang mabilis na humarang sa daan ko.

Pabigla nila akong itinulak pabalik.

Dahil sa kawalan ng balanse, natumba ako. Bumagsak ako nang malakas sa sahig, ang tuhod ko ay tumama sa matigas na marmol. Ang maganda kong pulang silk dress ay sumabit sa kanto ng isang mesa at bahagyang napunit.

Napadaing ako sa sakit.

Pero mas masakit ang nakita ko nang mag-angat ako ng tingin.

Nasa may mismong pintuan na sina Richard at Stephanie. Tumigil si Richard sa paglalakad. Dahan-dahan siyang lumingon sa gawi ko.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Nasa sahig ako. Punit ang damit. Gulong-gulo ang buhok. Basang-basa ng luha at uhog ang mukha. Pinagtatawanan at kinukuhanan ng litrato ng mga tao.

Tinitigan ko siya. Isang tingin na puno ng pagtatanong, ng pakiusap, ng huling hibla ng pag-asa na baka... baka babalikan niya ako. Baka itatayo niya ako at itatama ang lahat.

Pero hindi.

Walang kahit anong emosyon sa mga mata niya kundi ang kagustuhang makatakas.

Umiwas siya ng tingin. Tinalikuran niya ako, at nagpatuloy sa paglalakad kasama ang asawa niya, tuluyang naglaho sa paningin ko.

Sa sandaling iyon, kasabay ng pagsara ng p***o sa likuran niya, naramdaman ko ang tuluyang pagkamatay ng puso ko.

Ang lalaking ginawa kong mundo, siya mismong nagwasak sa akin.

“Excuse me, Miss Armea, may sasabihin pa ba kayo?”

“Miss Armea, magso-sorry ba kayo sa legal wife?”

“Kaklase mo ba si Richard nung college? Paano kayo nagkakilala kung—”

Sunod-sunod na tanong ng mga reporters na nakapalibot sa akin ngayon na parang mga buwitreng nag-aagawan sa isang patay na hayop.

Wala na akong lakas para sumagot. Wala na akong lakas para magalit.

Dahan-dahan akong tumayo. Hindi ko pinansin ang sakit sa tuhod ko. Hindi ko pinansin ang pag-ilaw ng mga camera.

Nakayuko akong naglakad, tinatakpan ang mukha ko ng aking purse. Pilit kong isiniksik ang sarili ko sa gitna nila.

“Paraanin niyo ako...” mahina kong pakiusap.

“Miss Armea, saglit lang po—”

“Paraanin niyo ako!” sigaw ko, sa wakas ay nailabas ang natitirang lakas sa baga ko.

Nabigla ang ilan sa kanila kaya nagkaroon ng maliit na espasyo. Ginamit ko iyon para tuluyang makatakas. Tumakbo ako palabas ng restaurant.

Malamig ang hangin sa BGC ngunit pakiramdam ko ay sinusunog ako nang buhay. Ang mga taong naglalakad sa labas ay napapatingin sa akin. Ang isang babaeng nakasuot ng eleganteng pulang damit, ngunit nakayapak ang isang paa, umiiyak, at mukhang baliw na tumatakbo sa kalsada.

Pumara ako ng isang taxi. Wala na akong pakialam kung ligtas ba ito o hindi. Paghinto ng sasakyan, mabilis akong pumasok sa loob at isinara ang p***o.

“S-Sa Quezon City po... please...” pakiusap ko sa driver habang humihikbi.

Tumingin sa akin ang driver sa rearview mirror, nagtataka ngunit hindi na nagtanong pa. Pinaandar niya ang sasakyan.

Nang makalayo kami sa restaurant, doon na gumuho ang lahat.

Isiniksik ko ang sarili ko sa gilid ng inuupuan ko. Niyakap ko ang mga tuhod ko at doon ko ibinuhos ang lahat ng luhang kanina ko pa pinipigilan.

Umiyak ako nang malakas. Humagulgol ako na parang bata. Isang pag-iyak na nanggagaling sa pinakamalalim na bahagi ng kaluluwa ko.

Ang sakit-sakit!

Bakit ako? Bakit sa akin nangyari 'to?

Naging mabuti akong tao. Naging tapat ako. Naging maunawain ako. Inalagaan ko siya. Minahal ko siya nang buong-buo, walang labis, walang kulang.

Pero bakit ganito ang iginanti niya sa akin?

Sa gitna ng pag-iyak ko, biglang umilaw ang loob ng madilim na taxi. Tumunog ang cellphone ko sa loob ng purse ko.

Ring... Ring...

Sinundan ito ng sunod-sunod na vibrations.

Buzz. Buzz. Buzz. Buzz.

Nanginginig ang mga kamay kong inilabas ang cellphone ko. Pagbukas ko ng screen, halos mahulog ang telepono mula sa pagkakahawak ko.

147 Missed Calls.

300+ Unread Messages.

99+ Notifications sa F******k, T*****r, at I*******m.

Nanlaki ang mga mata ko. Ang paghinga ko ay muling naging mabigat at putol-putol.

Dahan-dahan kong pinindot ang notification bar.

Ang unang bumungad sa akin ay ang mga text messages mula sa mga kaibigan, katrabaho, at maging sa mga kamag-anak ko sa probinsya.

‘Armea, ano 'tong kumakalat na video mo?!’

‘Bakit hindi mo sinabing may asawa na pala 'yang si Richard?!’

‘Bes, okay ka lang ba? Nakita ko sa news feed ko, naka-live yung press con ng asawa ni Richard!’

‘Nakakahiya ka! Kabit ka pala!’

Kabit. Kabit. Kabit.

Ang salitang iyon ay nakasulat sa iba't ibang mensahe, mula sa mga taong kilala ko at sa mga taong hindi ko naman inaasahang magte-text sa akin.

Nangangatal ang mga daliri kong binuksan ang F******k app.

Sa mismong news feed ko, bumungad ang mukha ko. Isang pamilyar na entertainment page ang nag-share ng video.

“BREAKING: CEO RICHARD ALCANTARA AT LEGAL WIFE STEPHANIE, KINOMPRONTA ANG KABIT SA ISANG LUXURY RESTAURANT SA BGC!”

Ang thumbnail ng video ay ang eksaktong sandali kung saan nakatumba ako sa sahig, umiiyak, at nakatingin kay Richard habang siya ay nakatalikod.

Mayroon na itong 1.5 million views sa loob lamang ng isang oras.

Dali-dali kong tiningnan ang comments section. Tila ako naglalakad sa ibabaw ng mga bubog nang basahin ko ang bawat salita ng mga taong hindi ko man lang kilala.

‘Kapal ng mukha ng babaeng 'yan. Mukha namang p****k.’

‘Deserve mong masampal! Mga salot kayong mga kabit sa lipunan!’

‘Nakakagigil! Buti nga sa kaniya, iniwan din siya ni guy. Solid talaga si legal wife!’

‘Tingnan niyo oh, nagpapaawa pa. Mang-aagaw naman pala talaga!’

‘Dapat sa mga ganiyan kinakaladkad sa kalsada.’

Ibinaba ko ang cellphone. Hindi ko na kaya. Hindi ko na kayang basahin ang mga kasinungalingang pinaniniwalaan ng buong mundo.

Kinagat ko ang ibabang labi ko hanggang sa muli ko itong mapadugo, pilit na pinipigilan ang sarili kong sumigaw sa loob ng umaandar na sasakyan.

Bakit nila ako hinuhusgahan? Wala silang alam! Hindi nila alam kung gaano ko siya minahal! Hindi nila alam na ako ang unang niloko! Ako ang biktima rito!

Pero sino ang maniniwala sa akin?

Nilaglag na ako ni Richard!

Nakapikit ako sa buong byahe pauwi. Inisip ko kung paano nagsimula ang gabing ito.

Ang saya ko pa kanina. Ang saya-saya ko dahil akala ko ito na ang pinakamagandang gabi ng buhay ko. Ang akala kong marriage proposal, nauwi sa isang pampublikong kahihiyan!