LOGINSAMANTALA, sa kabilang dako, biglang nagising si Caden mula sa bangungot. Malalim ang pahinga niya, butil-butil ang pawis sa noo at habol-habol ang hininga.
That same dream again. The same darkness, the same cold water pulling her under while he stood there—helpless, watching her sink. He could hear her faint gasps, see the panic in her eyes, and yet his body refused to move. Every time, it felt real. The icy water, the choking silence, her trembling hands reaching out to him. And every time, he failed to save her. He would wake up drenched in sweat, his heart pounding, guilt pressing down on his chest like a weight he couldn’t escape. He didn’t understand why that dream kept coming back. But deep down, he knew somewhere in his past, he had let her drown. Not in water, but in pain he never dared to face. Naiinis siyang napakamot ng ulo, sabay tayo at lumapit sa floor-to-ceiling window ng condo niya sa BGC. Napakalakas pa rin ng ulan sa labas, bahagya nang natatabunan ang city lights sa buong Bonifacio Global City. Naglakad siya papunta sa mini bar, kinuha ang bote ng whiskey, at nilagok nang dire-diretso. Mainit iyon sa lalamunan pero wala pa ring epekto, hindi pa rin nawawala ‘yung kaba at guilt na bumabagabag sa kanya. He didn’t know what exactly went wrong, only that uneasy feeling gnawing at him, whispering that something must have happened. There was no proof, no clear sign, just that sharp tension in his chest that refused to fade. Maybe it was instinct. Maybe it was guilt. But whatever it was, he hoped it wouldn’t spiral into something that could ruin him. Not now. Not when his name, his reputation, and everything he’d worked for were finally steady. He exhaled slowly, forcing his expression to remain calm as he checked his phone again, notifications, messages, headlines. All looked normal, but deep down, he knew better. In his world, peace was always the silence before another storm... --- Meanwhile, habang nasa St. Luke's Medical Hospital ay naka-wheelchair si Talia habang tinutulak ng nurse papasok sa operating room. Malamig, nakakasilaw ang ilaw, at amoy disinfectant sa paligid. Sa tabi niya, nakalatag ang mga bakal na kagamitan sa operasyon. Tiningnan siya ng doctor, seryoso ang mukha. “Mrs. Montclair, there’s still some remaining fetal tissue inside your uterus. We need to remove it to prevent infection. But there’s a problem—you’re allergic to most types of anesthesia. That means I can’t put you to sleep for this procedure.” Natigilan si Talia. Nanlamig ang buong katawan niya na para bang nilunod siya ng takot. Ibig sabihin, kailangan niyang tiisin ang buong sakit ng procedure nang gising at walang anesthesia. Nanginginig siya, hindi lang sa lamig kundi sa takot. Pinipigilan niyang umiyak habang mahigpit na nakapikit, habang nakahiga sa malamig na operating bed. At nang ipasok ng doctor ang malamig na instrumento, halos mapasigaw siya sa tindi ng sakit. “Ah—!” Napakapit siya sa gilid ng kama, nanginginig habang namumuo ang butil-butil na pawis sa noo. Masakit. Napakasakit. Parang dinudurog ang laman-loob niya ng mga sandaling iyon. Parang bawat galaw ay parang pinipilas siya sa gitna. Tumulo ang mga luha niya kahit pilit niyang pinigilan, at kasabay niyon ay humalo rin ang pawis niya sa noo. Kinagat ni Talia ang labi niya nang mariin hanggang sa maramdaman niyang sumugat iyon. Nalasahan pa niya ang malansang likido sa kanyang labi parang patuloy na tinitiis ang walang kasinsakit na pakiramdam. She wanted to remember that pain. She needed to. Because only through the pain could she recognize the face of the person who did this to her. She had to remember what it felt like... to lose a child, to be shattered beyond repair. And whoever killed her baby… she would never forgive. Not in this lifetime. The pain in her womb came in waves, relentless, merciless. Each second felt like her insides were being wrung dry, as if her body itself was mourning. Her vision blurred, the room spinning, every breath turning into a plea. Until finally… her strength gave out. And everything went dark. --- Sa kabilang banda, sa loob ng Montclair Empire, nakaupo si Caden Montclair sa office niya, hawak ang phone habang padarag na nagta-type. Kanina pa niya tinatawagan si Talia pero laging “cannot be reached.” Napakunot ang noo niya, halatang inis. “Seriously?” bulong niya, sabay bagsak ng phone sa mesa. Ngayon pa talaga ito hindi matawagan? Sa mismong araw ng divorce signing nila? “Anong drama na naman 'to, Talia?” But no matter how much he tried to brush it off, something inside him wouldn’t settle. From the moment he woke up, there was this strange tension in his chest, a gut feeling that something was off. He couldn’t explain it, but it followed him like a shadow, creeping in between every breath, every thought. “Caden, chill,” bulong niya sa sarili, pero hindi rin siya mapalagay. Napailing na lang siya, pinilit i-dismiss ang kaba sa dibdib. “It’s nothing. I know her game. She’s probably just trying to get my sympathy, trying to drag this divorce out for as long as she can,” mahinang sabi niya habang nakatanaw sa bintana ng opisina, tanaw ang city skyline. --- Sa labas ng operating room, mabagal ang takbo ng oras. Paikot-ikot lang si Bea sa labas ng operating room hahang kinakagat ang kuko. Paminsan-minsan ay titingin siya sa orasan, tapos sa mga nurse na dumadaan, sabay buntong-hininga. Ilang sandali pa, bumukas ang pinto. Lumabas ang nurse na nagtutulak ng stretcher at doon nakita niyang nakahiga si Talia, mahimbing na natutulog, maputla, at may bakas pa ng luha sa pisngi. Pati labi niya, may maliliit na sugat na marahil ay dahil sa pagkakakagat. “Doc, how is she?” tanong ni Bea sa doktor sabay takbo palapit. Tinanggal ng doktor ang mask at huminga nang malalim saka bumaling sa kan'ya. “The operation was successful, but the patient’s physical condition remains fragile. At this stage, adequate rest and close monitoring are essential. If her recovery is neglected, there’s a possibility that future conception may become difficult.” Nasapo ni Bea ang sariling dibdib. Parang nabasag ‘yung puso niyang naririnig ‘yung mga salitang ‘yon. Habang pinagmamasdan niya si Talia, hindi niya mapigilang isipin kung paano ang isang babaeng gano’n kabait ay napasama sa isang tulad ni Caden Montclair. “Hayop ka talaga, Caden! 'Di kita mapapatawad!” usal ni Bea sa isipan habang nakatingin sa walang malay na kaibigan.SAMANTALA, sa kabilang dako ng Grey Wharf, unti-unting nilamon ng dilim ang lumang pantalan.Ang dating mataong lugar ay ngayon ay tahimik, basang-basa ng halumigmig, at napapaligiran ng mga abandonadong bodega na tila matagal nang kinalimutan ng mundo. Ang ilaw mula sa iilang poste ay mahina at kumukurap, nagbibigay ng aninong lalong nagpapabigat sa atmospera.Sa loob ng isang kalawangin at malamig na kulungan, nakasiksik si Bea sa sulok. Ang kanyang katawan ay nanghihina na sa gutom at pagod. Ilang araw na siyang walang maayos na kain, at ang lagnat ay patuloy na nagpapalabo sa kanyang paningin. Ang bawat paghinga niya ay mabigat, at ang kanyang balat ay malamig ngunit pinagpapawisan.Pakiramdam niya ay hindi na siya tatagal. Ngunit bago pa man tuluyang bumigay ang kanyang katawan, bigla siyang hinila palabas ng kulungan. Napahiyaw siya sa sakit nang marahas siyang igapos sa isang kahoy na poste sa gitna ng bakanteng lote. Ang makapal na lubid ay bumaon sa kanyang balat, nagdulot ng
NANATILI ang mabigat na katahimikan sa pagitan nila.Hindi gumalaw si Talia. Hindi rin siya nagsalita. Nakatitig lamang siya kay Mr. Gold, pilit inuunawa ang biglaang paglayo nito at ang malamig na distansyang tila itinayo ng lalaki sa pagitan nila.Samantala, si Caden ay nakatingin sa kabilang direksyon. Unti-unti niyang ikinuyom ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng kumot, malinaw ang pagpipigil sa bawat galaw. Ang tensyon sa kanyang katawan ay hindi maikakaila.Pagkaraan ng ilang sandali, nagsalita siya. “May asawa ka, hindi ba?” Kalmado ang kanyang boses, ngunit malinaw at matalim ang bawat salita, tila dahan-dahang tumatagos.Bahagyang natigilan si Talia. Napakurap siya, tila hindi inaasahan ang tanong. Gayunpaman, sa halip na umatras, bahagya siyang ngumiti. Isang ngiting mahirap basahin kung may halong panunukso o pagtatago.“I did,” mahinahon niyang tugon. “But not anymore.”Dahan-dahang humarap si Caden sa kanya. Ang kanyang mga mata ay malamig, ngunit sa kaibuturan ay may nagb
ISANG MAINIT na luha ang kusang tumulo mula sa mga mata ni Talia. Hindi niya iyon pinigilan at hinayaan lang niyang dahan-dahang umagos sa kanyang pisngi. Dahan-dahan siyang lumapit muli sa gilid ng kama at marahang naupo. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang maingat niyang pinunasan ang pawis sa noo ni Caden. Sa bawat pagdampi ng kanyang balat sa lalaki, mas lalo niyang nararamdaman ang init ng katawan nito. “Ang tigas pa rin ng ulo mo…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig. Matapos niyon ay agad siyang kumilos. Kinuha niya ang medical kit sa gilid ng mesa at mabilis na naghanda ng gamot. Maingat niyang pinainom si Caden ng anti inflammatory medicine, saka naghanda ng maligamgam na tubig. Gumamit siya ng malinis na tela na binasa sa alcohol at dahan dahan niyang pinunasan ang katawan nito upang mapababa ang temperatura. --- LUMIPAS ang hindi matiyak na oras. Unti unti, ang mataas na lagnat ni Caden ay bahagyang bumaba at dahan dahan nitong iminulat ang mga mata. Ma
NANIGAS si Caden sa kinatatayuan.“Are you out of your mind?” mariin niyang saad, ang boses ay mababa ngunit may bahid ng galit at pag-aalala. Mabilis niyang hinawakan ang pulso ni Talia, tila nais itong pigilan sa anumang susunod nitong gagawin. “You just ate something poisonous.”Sa isang iglap, hinila niya ito palapit. “Spit it out.”Ngunit sa halip na mataranta, bahagyang ngumiti si Talia. May kakaibang kislap sa kanyang mga mata.“Relax,” mahinahon niyang sabi, halos parang inaalo ang isang batang nag-aalala. “It’s just fighting poison with poison.”Napakunot ang noo ni Caden. Hindi siya kumbinsido, pero hindi siya nakapagsalita agad.“May natural resistance na ang katawan ko sa ganitong klase ng toxins,” dagdag ni Talia, tila ba simpleng bagay lamang ang kanyang ginawa. “It won’t kill me.”Sandaling natahimik ang paligid. Tanging ang ihip ng hangin ang maririnig.“At saka…” bahagya siyang natawa, tila may naalala. “No’ng nagre-research pa ako before, halos araw-araw akong nalala
KINABUKASAN…Unti-unting nagmulat ng mga mata si Talia. Mabigat ang talukap ng kanyang mga mata, at tila ba may kung anong bumabalot sa kanyang isipan— magkahalong pagod, kalituhan, at mga alaala ng nagdaang gabi.Sa sandaling tuluyan siyang magising at bumuhos ang lahat ng alaala. Ang helicopter, ang yakap, ang halik...Bigla siyang napabangon mula sa kama, parang may spring na tumulak sa kanya paitaas.“What the—” napahinto siya, agad napatingin sa sarili.Mabilis niyang sinuri ang kanyang katawan mula balikat, pababa, hanggang sa mga kamay niya. Maingat. Paulit-ulit. Parang may hinahanap. Ilang segundo siyang ganoon hanggang sa tuluyan siyang napahinga nang malalim.“Okay.”Walang kakaiba. Walang nangyari.Dahan-dahan siyang napaupo muli sa kama, isang kamay ang napunta sa dibdib niya habang ramdam ang malakas na tibok ng puso. Pero hindi doon natapos ang kalituhan niya dahil may naalala siya.“‘Your husband is here…’”Bahagya siyang napakunot-noo.“Husband?” bulong niya sa sarili.
SAMANTALA…Sa gitna ng Grey Wharf East District, isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong paligid. Ang dating kilalang gusali ng Ruby House Café ay tuluyang nilamon ng apoy, habang ang makapal na usok ay umakyat sa kalangitan.Sa loob lamang ng ilang minuto, abo na lamang ang natira. Mula sa gitna ng nagbabagang guho, isang lalaki ang dahan-dahang lumabas— si Mr. Crest.Matangkad, matalim ang mga mata, at ang presensya ay sapat upang patahimikin ang kahit sinong nasa paligid.Sa isang kamay, hinihila niya ang isang matandang lalaki na halos wala nang malay, at walang pag-aalinlangang ibinagsak ito sa lupa.“Hanapin niyo siya,” malamig niyang utos, ang boses ay puno ng awtoridad. “Baliktarin niyo ang buong Grey Wharf kung kinakailangan.”“Yes, boss!”Agad nagkawatak-watak ang mga tauhan niya, parang alon na kumalat sa bawat direksyon. Sa sandaling iyon, isang lalaki ang marahang lumapit. Payat, maputla, at halatang takot.“Boss…” nanginginig nitong sabi. “Pakawalan mo siya… dadal
“SIR CADEN,” maingat na sabi ni Lyndon, bahagyang yumuko habang hawak ang tablet, “naalala n’yo po ba ‘yung coastal heritage town mayor na nakausap n’yo dati? Si Mayor Enrique Valdez, sa Aurora side. Siya ang local head na may override clearance sa San Aurelio sector.”Hindi lumingon si Caden. Naka
SA GITNA ng festival street, magkakatabi ang mga dessert stalls na puro makukulay na kahon at glass cases na puno ng iba’t ibang klase ng donuts. May original glaze, white chocolate drizzle, pink berry bloom, at green tea crunch. May maliit pang sign sa harap ng booth na, “Dairy-free line available
DAHAN-DAHANG binuksan ni Caden ang maliit na kahong kahoy. At nagtaka siya nang makitang hindi alahas ang laman kundi osang dilaw na papel na eroplano ang nakahiga sa loob, luma na, may kupas na gilid, at halatang matagal nang tinago. May bahagyang lukot ang mga tupi, parang ilang ulit nang hinawak
BIGLANG nanigas ang buong katawan ni Caden nang makita ang eksenang iyon. Binalot ng matinding takot ang buo niyang pagkatao, kaya mabilis siyang kumilos na para bang anino lang sa liwanag."Ay!" may napasigaw sa gilid, pero huli na.Bumagsak ang mabigat na paso mula sa ikatlong palapag, diretso sa







