LOGINSAMANTALA, sa kabilang dako, biglang nagising si Caden mula sa bangungot. Malalim ang pahinga niya, butil-butil ang pawis sa noo at habol-habol ang hininga.
That same dream again. The same darkness, the same cold water pulling her under while he stood there—helpless, watching her sink. He could hear her faint gasps, see the panic in her eyes, and yet his body refused to move. Every time, it felt real. The icy water, the choking silence, her trembling hands reaching out to him. And every time, he failed to save her. He would wake up drenched in sweat, his heart pounding, guilt pressing down on his chest like a weight he couldn’t escape. He didn’t understand why that dream kept coming back. But deep down, he knew somewhere in his past, he had let her drown. Not in water, but in pain he never dared to face. Naiinis siyang napakamot ng ulo, sabay tayo at lumapit sa floor-to-ceiling window ng condo niya sa BGC. Napakalakas pa rin ng ulan sa labas, bahagya nang natatabunan ang city lights sa buong Bonifacio Global City. Naglakad siya papunta sa mini bar, kinuha ang bote ng whiskey, at nilagok nang dire-diretso. Mainit iyon sa lalamunan pero wala pa ring epekto, hindi pa rin nawawala ‘yung kaba at guilt na bumabagabag sa kanya. He didn’t know what exactly went wrong, only that uneasy feeling gnawing at him, whispering that something must have happened. There was no proof, no clear sign, just that sharp tension in his chest that refused to fade. Maybe it was instinct. Maybe it was guilt. But whatever it was, he hoped it wouldn’t spiral into something that could ruin him. Not now. Not when his name, his reputation, and everything he’d worked for were finally steady. He exhaled slowly, forcing his expression to remain calm as he checked his phone again, notifications, messages, headlines. All looked normal, but deep down, he knew better. In his world, peace was always the silence before another storm... --- Meanwhile, habang nasa St. Luke's Medical Hospital ay naka-wheelchair si Talia habang tinutulak ng nurse papasok sa operating room. Malamig, nakakasilaw ang ilaw, at amoy disinfectant sa paligid. Sa tabi niya, nakalatag ang mga bakal na kagamitan sa operasyon. Tiningnan siya ng doctor, seryoso ang mukha. “Mrs. Montclair, there’s still some remaining fetal tissue inside your uterus. We need to remove it to prevent infection. But there’s a problem—you’re allergic to most types of anesthesia. That means I can’t put you to sleep for this procedure.” Natigilan si Talia. Nanlamig ang buong katawan niya na para bang nilunod siya ng takot. Ibig sabihin, kailangan niyang tiisin ang buong sakit ng procedure nang gising at walang anesthesia. Nanginginig siya, hindi lang sa lamig kundi sa takot. Pinipigilan niyang umiyak habang mahigpit na nakapikit, habang nakahiga sa malamig na operating bed. At nang ipasok ng doctor ang malamig na instrumento, halos mapasigaw siya sa tindi ng sakit. “Ah—!” Napakapit siya sa gilid ng kama, nanginginig habang namumuo ang butil-butil na pawis sa noo. Masakit. Napakasakit. Parang dinudurog ang laman-loob niya ng mga sandaling iyon. Parang bawat galaw ay parang pinipilas siya sa gitna. Tumulo ang mga luha niya kahit pilit niyang pinigilan, at kasabay niyon ay humalo rin ang pawis niya sa noo. Kinagat ni Talia ang labi niya nang mariin hanggang sa maramdaman niyang sumugat iyon. Nalasahan pa niya ang malansang likido sa kanyang labi parang patuloy na tinitiis ang walang kasinsakit na pakiramdam. She wanted to remember that pain. She needed to. Because only through the pain could she recognize the face of the person who did this to her. She had to remember what it felt like... to lose a child, to be shattered beyond repair. And whoever killed her baby… she would never forgive. Not in this lifetime. The pain in her womb came in waves, relentless, merciless. Each second felt like her insides were being wrung dry, as if her body itself was mourning. Her vision blurred, the room spinning, every breath turning into a plea. Until finally… her strength gave out. And everything went dark. --- Sa kabilang banda, sa loob ng Montclair Empire, nakaupo si Caden Montclair sa office niya, hawak ang phone habang padarag na nagta-type. Kanina pa niya tinatawagan si Talia pero laging “cannot be reached.” Napakunot ang noo niya, halatang inis. “Seriously?” bulong niya, sabay bagsak ng phone sa mesa. Ngayon pa talaga ito hindi matawagan? Sa mismong araw ng divorce signing nila? “Anong drama na naman 'to, Talia?” But no matter how much he tried to brush it off, something inside him wouldn’t settle. From the moment he woke up, there was this strange tension in his chest, a gut feeling that something was off. He couldn’t explain it, but it followed him like a shadow, creeping in between every breath, every thought. “Caden, chill,” bulong niya sa sarili, pero hindi rin siya mapalagay. Napailing na lang siya, pinilit i-dismiss ang kaba sa dibdib. “It’s nothing. I know her game. She’s probably just trying to get my sympathy, trying to drag this divorce out for as long as she can,” mahinang sabi niya habang nakatanaw sa bintana ng opisina, tanaw ang city skyline. --- Sa labas ng operating room, mabagal ang takbo ng oras. Paikot-ikot lang si Bea sa labas ng operating room hahang kinakagat ang kuko. Paminsan-minsan ay titingin siya sa orasan, tapos sa mga nurse na dumadaan, sabay buntong-hininga. Ilang sandali pa, bumukas ang pinto. Lumabas ang nurse na nagtutulak ng stretcher at doon nakita niyang nakahiga si Talia, mahimbing na natutulog, maputla, at may bakas pa ng luha sa pisngi. Pati labi niya, may maliliit na sugat na marahil ay dahil sa pagkakakagat. “Doc, how is she?” tanong ni Bea sa doktor sabay takbo palapit. Tinanggal ng doktor ang mask at huminga nang malalim saka bumaling sa kan'ya. “The operation was successful, but the patient’s physical condition remains fragile. At this stage, adequate rest and close monitoring are essential. If her recovery is neglected, there’s a possibility that future conception may become difficult.” Nasapo ni Bea ang sariling dibdib. Parang nabasag ‘yung puso niyang naririnig ‘yung mga salitang ‘yon. Habang pinagmamasdan niya si Talia, hindi niya mapigilang isipin kung paano ang isang babaeng gano’n kabait ay napasama sa isang tulad ni Caden Montclair. “Hayop ka talaga, Caden! 'Di kita mapapatawad!” usal ni Bea sa isipan habang nakatingin sa walang malay na kaibigan.KINABUKASAN.Maagang nagising si Talia. Hindi dahil sa alarm kundi dahil sa pakiramdam. Isang kakaibang bigat sa dibdib niya na parang may mali na hindi niya maipaliwanag. Tahimik ang paligid. Ang bahay kung saan siya pansamantalang nakatira ay tila payapa. Pero alam niyang hindi iyon totoo. Hindi na siya nag-aksaya ng oras pa. Mabilis siyang naghanda at lumabas.Sa labas, naghihintay na si Rafael, nakasandal sa isang matte black na 4x4 SUV. Naka-cross ang braso, pero alerto ang mga mata."Ready?" tanong nito.Tumango si Talia.Walang paligoy-ligoy. Sumakay sila at agad umalis.Habang papalayo sila sa sentro ng Grey Wharf, unti-unting napalitan ng katahimikan ang ingay ng lungsod. Ang ilaw ng mga poste ay napalitan ng anino ng mga puno at ang sementadong kalsada ay naging lupa.Sa loob ng sasakyan, tahimik. Pero hindi komportable."Sigurado ka dito?" tanong ni Rafael, hindi tumitingin."Wala tayong choice," sagot ni Talia, diretso ang tingin sa daan.Pagdating nila sa gilid ng kagubat
MASAKIT ang pagkakahawak sa baba ni Bea, pero tiniis niya iyon. Bahagya siyang umiling, pilit nilalabanan ang hilo at takot. Kahit nanginginig ang katawan niya, malinaw sa isip niya ang isang bagay... AT hindi siya pwedeng magkamali.“Hindi…” paos niyang sabi, halos pabulong. “Hindi ako nagkakamali…”Nanatiling malamig ang titig ni Mr. Crest sa kanya. Walang kahit anong emosyon na mababasa roon. Walang awa, walang galit, walang konsensya… kundi isang malalim na panganib.At iyon ang mas nakakatakot. Dahil sa isang iglap, nagduda si Bea sa sarili niya. Paano kung mali siya? Paano kung hindi nga ito ang lalaking iniisip niya? Pero kahit anong pilit niyang kumbinsihin ang sarili, hindi niya maalis ang pakiramdam. Kilalang-kilala niya ang tindig na iyon. Ang presensya na iyon. Ang paraan ng pagtingin na parang kaya siyang basahin hanggang kaluluwa.“B—Bakit…” mahina niyang usal, nanginginig ang boses. “Bakit ka nandito…? At bakit—”Hindi niya natuloy ang sasabihin dahil mas lalong humigpi
SA KABILANG dulo ng Grey Wharf, habang patuloy ang ingay ng lungsod na hindi natutulog, muling nabuhay ang Iron Ring Arena.Mas mainit ang hangin sa loob kaysa dati, halos malagkit sa balat, puno ng amoy ng pawis, bakal, at dugo. Sa sahig, ang bakas pa ang mapulang dugo, senyales na katatapos lang ng laban.Sa gitna ng arena, isang huling mandirigma ang nakatayo, puno ng dugo ang katawan, pero tuwid ang tindig. Sa paanan niya, nakahandusay naman ang kalaban na puno rin ng dugo at sugat ang katawan.Sumabog ang sigawan ng crowd. Palakpakan, sigawan, at hiyawan. Pero hindi iyon ang pinakainaabangan ng lahat. May iba pa.Ilang sandali pa'y dahan-dahang yumanig ang gitna ng arena. May malalim na tunog ng bakal na gumagalaw mula sa ilalim. Sa loob ng ilang segundo, unti-unting bumukas ang sahig. Mula roon, lumitaw ang isang malaking bakal na kulungan. At sa loob nito ay mayroong isang babae— Si Bea.Nakatali ang mga kamay niya gamit ang makapal na lubid. May panyo sa bibig niya, pilit pini
TAHIMIK na umikot ang candlelight sa gitna ng mesa, ang apoy nito ay bahagyang kumikislap sa bawat galaw ng hangin mula sa air vents. Sa pagitan nila, ang tensyon ay mas lalong tumitindi.Maingat na hiniwa ni Mr. Gold ang isang piraso ng karne, saka inilapag iyon sa plato ni Talia, parang natural lang sa kanya ang ganoong gesture.“Eat,” mahinahon nitong sabi.Hindi agad nagsalita si Thalia at bahagya lang siyang ngumiti bilang sagot. Habang ngumunguya siya, sunod-sunod na tanong ang tumatakbo sa isip niya.“Si Mr. Gold ba talaga ‘to?”“Ito ba ang lalaking hinahanap ko… o mas malala pa sa inaasahan ko?”Pero ramdam ni Thalia na hindi basta bastang lalaki ang kaharap niya.Pagkalipas ng ilang sandali, napansin ni Mr. Gold na halos paubos na ang laman ng plato ni Talia. Kaya dahan-dahan niyang ibinaba ang baso ng alak.“Miss Nova,” mababa at kontrolado ang boses ni Mr. Gold. “What brings you here?”Pinunasan ni Talia ang gilid ng labi niya gamit ang napkin bago sumagot. Wala nang paligo
Tahimik na pinagmasdan ni Thalia ang lalaking naka-silver mask mula sa ibaba ng arena. May kung anong pamilyar sa tindig nito, ‘yung paraan ng pagkakaupo, tuwid pero relaxed, parang sanay mag-utos at masunod agad. Kung hindi dahil sa kakaibang aura nito, aakalaain niyang ito ang favorite boxer ni Bea na si Number 17.Bahagyang kumunot ang noo ni Talia habang nakatitig sa lalaking naka-silver mask sa itaas. May kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.“Hindi siya si Number 17…” bulong niya sa sarili, halos hindi marinig.Kung si Number 17 iyon, dapat ay wala ito sa VIP seat at naroon ito kasama ng mga manlalaro ng gabing iyon.“Focus, Ms. Thalia,” mahinang bulong naman ni Rafael sa tabi niya.Huminga nang marahan si Talia, saka ibinaba ang tingin. “Walang gold mask,” sabi niya, may halong inis sa boses. “Sayang ang punta natin.”Akma na sana silang aatras sa crowd nang may biglang dumaan sa gilid nila. Isang matangkad na lalaki. Mabilis ang mga hakbang at parang walang pakialam
PAGLAPAG ng jet, hindi dinala sina Talia at Agent Rafael sa main terminals. Sa halip, lumapag ito sa isang pribadong strip sa dulong bahagi ng Red Harbor Freeport, isang industrial coastal zone sa Singapore sector na kilala sa under-the-table trades, no-questions-asked docks, at ghost warehouses. Sa mundo ng insiders, iba ang tawag dito— Grey Wharf. Isang lugar na hati ang mundo.Sa isang side, puro neon clubs, luxury dens, at private gaming halls na kontrolado ng isang misteryosong negosyanteng kilala lang sa codename na “Mr. Gold.” Walang nakakaalam ng tunay niyang mukha. Laging naka-mask sa lahat ng transaksyon.Sa kabila naman, puro kalawangin na bodega, illegal salvage yards, at arm runners na hawak ng isang gang boss na tinatawag na “Silver Fang.” Kilala sa bilis magdesisyon at sa walang pag-aatubiling magpatahimik ng kalaban.Sa Grey Wharf, iisa ang batas—presyo. Kung kaya mong magbayad, may impormasyon ka. May tao. May ruta. Kahit anong klase ng “serbisyo.”Pagbaba ni Talia, a







