ログインSAMANTALA, sa kabilang dako, biglang nagising si Caden mula sa bangungot. Malalim ang pahinga niya, butil-butil ang pawis sa noo at habol-habol ang hininga.
That same dream again. The same darkness, the same cold water pulling her under while he stood there—helpless, watching her sink. He could hear her faint gasps, see the panic in her eyes, and yet his body refused to move. Every time, it felt real. The icy water, the choking silence, her trembling hands reaching out to him. And every time, he failed to save her. He would wake up drenched in sweat, his heart pounding, guilt pressing down on his chest like a weight he couldn’t escape. He didn’t understand why that dream kept coming back. But deep down, he knew somewhere in his past, he had let her drown. Not in water, but in pain he never dared to face. Naiinis siyang napakamot ng ulo, sabay tayo at lumapit sa floor-to-ceiling window ng condo niya sa BGC. Napakalakas pa rin ng ulan sa labas, bahagya nang natatabunan ang city lights sa buong Bonifacio Global City. Naglakad siya papunta sa mini bar, kinuha ang bote ng whiskey, at nilagok nang dire-diretso. Mainit iyon sa lalamunan pero wala pa ring epekto, hindi pa rin nawawala ‘yung kaba at guilt na bumabagabag sa kanya. He didn’t know what exactly went wrong, only that uneasy feeling gnawing at him, whispering that something must have happened. There was no proof, no clear sign, just that sharp tension in his chest that refused to fade. Maybe it was instinct. Maybe it was guilt. But whatever it was, he hoped it wouldn’t spiral into something that could ruin him. Not now. Not when his name, his reputation, and everything he’d worked for were finally steady. He exhaled slowly, forcing his expression to remain calm as he checked his phone again, notifications, messages, headlines. All looked normal, but deep down, he knew better. In his world, peace was always the silence before another storm... --- Meanwhile, habang nasa St. Luke's Medical Hospital ay naka-wheelchair si Talia habang tinutulak ng nurse papasok sa operating room. Malamig, nakakasilaw ang ilaw, at amoy disinfectant sa paligid. Sa tabi niya, nakalatag ang mga bakal na kagamitan sa operasyon. Tiningnan siya ng doctor, seryoso ang mukha. “Mrs. Montclair, there’s still some remaining fetal tissue inside your uterus. We need to remove it to prevent infection. But there’s a problem—you’re allergic to most types of anesthesia. That means I can’t put you to sleep for this procedure.” Natigilan si Talia. Nanlamig ang buong katawan niya na para bang nilunod siya ng takot. Ibig sabihin, kailangan niyang tiisin ang buong sakit ng procedure nang gising at walang anesthesia. Nanginginig siya, hindi lang sa lamig kundi sa takot. Pinipigilan niyang umiyak habang mahigpit na nakapikit, habang nakahiga sa malamig na operating bed. At nang ipasok ng doctor ang malamig na instrumento, halos mapasigaw siya sa tindi ng sakit. “Ah—!” Napakapit siya sa gilid ng kama, nanginginig habang namumuo ang butil-butil na pawis sa noo. Masakit. Napakasakit. Parang dinudurog ang laman-loob niya ng mga sandaling iyon. Parang bawat galaw ay parang pinipilas siya sa gitna. Tumulo ang mga luha niya kahit pilit niyang pinigilan, at kasabay niyon ay humalo rin ang pawis niya sa noo. Kinagat ni Talia ang labi niya nang mariin hanggang sa maramdaman niyang sumugat iyon. Nalasahan pa niya ang malansang likido sa kanyang labi parang patuloy na tinitiis ang walang kasinsakit na pakiramdam. She wanted to remember that pain. She needed to. Because only through the pain could she recognize the face of the person who did this to her. She had to remember what it felt like... to lose a child, to be shattered beyond repair. And whoever killed her baby… she would never forgive. Not in this lifetime. The pain in her womb came in waves, relentless, merciless. Each second felt like her insides were being wrung dry, as if her body itself was mourning. Her vision blurred, the room spinning, every breath turning into a plea. Until finally… her strength gave out. And everything went dark. --- Sa kabilang banda, sa loob ng Montclair Empire, nakaupo si Caden Montclair sa office niya, hawak ang phone habang padarag na nagta-type. Kanina pa niya tinatawagan si Talia pero laging “cannot be reached.” Napakunot ang noo niya, halatang inis. “Seriously?” bulong niya, sabay bagsak ng phone sa mesa. Ngayon pa talaga ito hindi matawagan? Sa mismong araw ng divorce signing nila? “Anong drama na naman 'to, Talia?” But no matter how much he tried to brush it off, something inside him wouldn’t settle. From the moment he woke up, there was this strange tension in his chest, a gut feeling that something was off. He couldn’t explain it, but it followed him like a shadow, creeping in between every breath, every thought. “Caden, chill,” bulong niya sa sarili, pero hindi rin siya mapalagay. Napailing na lang siya, pinilit i-dismiss ang kaba sa dibdib. “It’s nothing. I know her game. She’s probably just trying to get my sympathy, trying to drag this divorce out for as long as she can,” mahinang sabi niya habang nakatanaw sa bintana ng opisina, tanaw ang city skyline. --- Sa labas ng operating room, mabagal ang takbo ng oras. Paikot-ikot lang si Bea sa labas ng operating room hahang kinakagat ang kuko. Paminsan-minsan ay titingin siya sa orasan, tapos sa mga nurse na dumadaan, sabay buntong-hininga. Ilang sandali pa, bumukas ang pinto. Lumabas ang nurse na nagtutulak ng stretcher at doon nakita niyang nakahiga si Talia, mahimbing na natutulog, maputla, at may bakas pa ng luha sa pisngi. Pati labi niya, may maliliit na sugat na marahil ay dahil sa pagkakakagat. “Doc, how is she?” tanong ni Bea sa doktor sabay takbo palapit. Tinanggal ng doktor ang mask at huminga nang malalim saka bumaling sa kan'ya. “The operation was successful, but the patient’s physical condition remains fragile. At this stage, adequate rest and close monitoring are essential. If her recovery is neglected, there’s a possibility that future conception may become difficult.” Nasapo ni Bea ang sariling dibdib. Parang nabasag ‘yung puso niyang naririnig ‘yung mga salitang ‘yon. Habang pinagmamasdan niya si Talia, hindi niya mapigilang isipin kung paano ang isang babaeng gano’n kabait ay napasama sa isang tulad ni Caden Montclair. “Hayop ka talaga, Caden! 'Di kita mapapatawad!” usal ni Bea sa isipan habang nakatingin sa walang malay na kaibigan.BIYERNES, alas-sais ng gabi, ilang oras na lamang bago ang nakatakdang pagpapakawala ng Project Nightshade ng Archon Syndicate. Ang malawak na underground facility na dating ginamit ni Caden dalawang dekada na ang nakalipas ay muling nagliwanag. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa mga ventilation shafts ay may halong amoy ng gun oil, bagong kalyadong bakal, at ng nakatutok na electronics.Sa gitna ng tactical armory room, nakatambak sa mahabang stainless steel table ang mga pinakamataas na kalibre ng kagamitan at armas..Naroon ang mga customized HK416 assault rifles na may suppressed barrels, mga Sig Sauer P322 sidearms, at mga lightweight tactical shotguns na ginawa para sa close-quarters combat sa loob ng mga underground tunnels. Sa tabi ng mga baril, nakahanay ang mga Level IV ceramic armor plates na kayang humarang sa armor-piercing rounds, mga tactical helmets na may integrated thermal night-vision visors, at mga specialized respirator masks na kayang humarang sa aerosolized b
NAPAKATAHIMIK ng kalangitan ng Subic safehouse habang ang liwanag ng umaga ay tuluyang sumabog. Nakatayo si Thoryn sa tabi ng nakabukas na trunk ng kanyang SUV, nanlalamig ang mga daliri habang nakatitig sa kanyang mga magulang. Sa kanyang likod, nakalabas sa duffel bag ang kanyang dalawang suppressed SIG Sauer pistols, ang mga ekstra na magazine, at ang kanyang Task Force kevlar vest.Dahan-dahang naglakad palabas mula sa pintuan ng safehouse sina Caelan, Kira, at Damon nang marinig ang huminto na mga sasakyan sa labas.Napatigil si Caelan sa tabi ng kanyang kapatid. Bagamat nakabalot pa rin sa sterile bandage ang kanyang kanang balikat at arm, pilit siyang tumayo nang maayos sa tabi ni Thoryn. Nakatayo naman sa likod nila sina Kira at Damon, parehong maagap, maingat, at nagpapakita ng matinding respeto sa mag-asawang Montclair.Nakatitig si Talia sa kanyang dalawang anak. Nanginig ang mga labi ng ina habang ang mga luha ay mabilis na pumatak sa kanyang mga pisngi. Tiningnan niya an
EKSAKTONG alas-sais ng umaga, ang banayad na liwanag ng umaga ay dahan-dahang humahawi sa maulang kalangitan ng Zambales.Nakatayo si Dr. Thoryn Blair Montclair sa tapat ng gitnang conference table. Nakatuklap ang mga manggas ng kanyang dark scrub top, habang ang kanyang mga mata ay nakatitig sa tatlong malalaking encrypted monitors. Sa kanyang tabi, nakasandal si Damon Vance sa mesa. Hawak ng dating elite operative ang isang tasa ng black coffee, ngunit ang kanyang buong atensyon ay nakatutok sa encrypted data drive na nakuha ni Kira mula sa server bay ng Archon Syndicate bago pumutok ang gulo sa pantalan.Lumabas sina Caelan at Kira mula sa medical room. Naka-black shirt si Caelan, at ang kanyang kanang braso at balikat ay maayos na nakabalot sa makapal na sterile bandage. Bagamat may kaunti pa ring pamumutla sa kanyang mukha, pilit niyang pinatitigas ang kanyang tayo. Kasunod niya si Kira na nakasuot na muli ng kanyang dark tactical jacket, taglay ang pormal at matalas na aura ng i
SA LABAS, ang malakas na buhos ng ulan ay patuloy na pumapatak sa mga bintanang salamin. Sa loob ng itinagong medical room ng pasilidad, maamoy ang nakasusulasok na timpla ng antiseptic, sterile saline solution, at ng mga nasusunog na tissue.Kasalukuyang nasa operation table si Thoryn. Naka-sanitize ang kanyang dalawang kamay at nakasuot ng surgical gloves. Ang kanyang mga mata ay seryoso, malamig, at nakatutok sa nasirang balat ng kanyang kambal na kapatid. Sa tulong ng kanyang pambihirang galing sa medisina, ginagamot ni Thoryn ang malalim na third-degree chemical burn sa kanang balikat at braso ni Caelan.Nakatayo sa may pintuan ng silid si Damon. Suot pa rin ng dating elite operative ang kanyang tactical vest. Nakasandal ang kanyang likod sa frame ng pinto habang ang kanyang matatalas na mga mata ay nagbabantay sa pasilyo sa labas. Nakahawak ang kanyang kanang kamay sa kanyang suppressed rifle, handang bumaril sa sinumang magtatangkang pumuslit sa kanilang kinaroroonan.Nakahiga
SA LOOB ng mobile command unit, nagbago ang kulay ng mga monitor sa paligid ni Caelan. Ang maaliwalas na asul na ilaw ay napalitan ng maningning at nakatatakot na kulay pulang warning interface.Inalis ni Caelan ang lahat ng safety firewalls na binuo niya sa nakalipas na dalawang taon. Ang kanyang mga daliri ay tila kulog sa bilis at lakas ng pagtama sa mechanical keyboard, na nagpapakawala ng libu-libong maliliit na tracking bots sa bawat encrypted node ng buong Zambales at Central Luzon."You took her," malamig at paos na bulong ni Caelan habang ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding poot. "I will burn your entire network to ashes."Mabilis na gumalaw ang kanyang decryption scripts. Pinilit niyang i-bypass ang local cell towers ng Subic docks, binasag ang militaristic radio encryption ng Archon Syndicate, at kinuha ang mga live CCTV feeds mula sa mga pribadong commercial warehouses sa paligid ng pantalan.Lumalabas sa screen ang live heat mapping ng isang matandang bodega sa
MADILIM ang paligid sa dulo ng lumang shipping container yard sa may perimeter ng Subic docks.Umuulan pa rin nang malakas, at ang patak ng tubig sa mga kalawanging bakal ng mga dambuhalang containers ay lumilikha ng nakabubulag na ingay. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa karagatan ng Zambales ay may halong amoy ng amag, krudo, at basang semento.Sa loob ng isang naka-park na unmarked black van na nakatago sa pagitan ng dalawang matataas na container stacks, nakaupo si Senior Special Agent Kira Ramirez. Suot ng dalaga ang kanyang itim na fitted tactical jacket at cargo pants. Nakatapat sa kanyang mukha ang liwanag ng dalawang encrypted laptops habang ang kanyang mga daliri ay mabilis at walang patid na nagta-type sa keyboard. Nakakabit sa kanyang tainga ang wireless earpiece na direktang nakakonekta sa satellite relay ni Hex.Habang sina Thoryn at Damon ay naghahanda para sa perimeter breach sa kabilang bahagi ng pantalan, si Kira ang nakatoka sa pag-isolate ng local communicati
SA TERRACE ng ikatlong palapag, patuloy pa ring sumasayaw sa hangin ang mga pink rose petals. Ang mga drone sa itaas ay bumubuo pa rin ng kumikislap na “starlight,” parang walang pakialam sa kaguluhang kakapasok lang sa eksena.Napakaganda, pero at the same time ay mayroon ding dalang sakit.Sa gil
SAMANTALA, sa kabilang bahagi ng Grey Wharf sector, sa dulo ng isang pribadong coastal road na halos walang dumadaan, nakatayo ang isang napakalawak na estate na nakatago sa pagitan ng mga matataas na pader na bato.Mula sa labas ay mukhang isang lumang kastilyo ang gusali, makapal na pader, matata
“LEAVE no one alive.” Isang malamig ngunit mababang boses ng lalaki ang umalingawngaw sa gitna ng kagubatan. Hindi ito sumigaw, ngunit sapat ang bigat ng tono para maramdaman ng lahat ang awtoridad at panganib na dala nito. Kasabay noon ay mas lalo pang umigting ang putukan. Ang mga lalaking naka
SAMANTALA, sa kabilang bahagi ng Grey Wharf, sa mismong entertainment district na kilala sa walang tigil na nightlife at underground deals, matatagpuan ang isa sa pinakasikat na bar sa lugar— ang Crimson Mirage. Ito ang pinakamalaki at pinaka-ekstrabaganteng bar sa buong Grey Wharf.Mula pa lang sa







