LOGINSAMANTALA, sa kabilang dako, biglang nagising si Caden mula sa bangungot. Malalim ang pahinga niya, butil-butil ang pawis sa noo at habol-habol ang hininga.
That same dream again. The same darkness, the same cold water pulling her under while he stood there—helpless, watching her sink. He could hear her faint gasps, see the panic in her eyes, and yet his body refused to move. Every time, it felt real. The icy water, the choking silence, her trembling hands reaching out to him. And every time, he failed to save her. He would wake up drenched in sweat, his heart pounding, guilt pressing down on his chest like a weight he couldn’t escape. He didn’t understand why that dream kept coming back. But deep down, he knew somewhere in his past, he had let her drown. Not in water, but in pain he never dared to face. Naiinis siyang napakamot ng ulo, sabay tayo at lumapit sa floor-to-ceiling window ng condo niya sa BGC. Napakalakas pa rin ng ulan sa labas, bahagya nang natatabunan ang city lights sa buong Bonifacio Global City. Naglakad siya papunta sa mini bar, kinuha ang bote ng whiskey, at nilagok nang dire-diretso. Mainit iyon sa lalamunan pero wala pa ring epekto, hindi pa rin nawawala ‘yung kaba at guilt na bumabagabag sa kanya. He didn’t know what exactly went wrong, only that uneasy feeling gnawing at him, whispering that something must have happened. There was no proof, no clear sign, just that sharp tension in his chest that refused to fade. Maybe it was instinct. Maybe it was guilt. But whatever it was, he hoped it wouldn’t spiral into something that could ruin him. Not now. Not when his name, his reputation, and everything he’d worked for were finally steady. He exhaled slowly, forcing his expression to remain calm as he checked his phone again, notifications, messages, headlines. All looked normal, but deep down, he knew better. In his world, peace was always the silence before another storm... --- Meanwhile, habang nasa St. Luke's Medical Hospital ay naka-wheelchair si Talia habang tinutulak ng nurse papasok sa operating room. Malamig, nakakasilaw ang ilaw, at amoy disinfectant sa paligid. Sa tabi niya, nakalatag ang mga bakal na kagamitan sa operasyon. Tiningnan siya ng doctor, seryoso ang mukha. “Mrs. Montclair, there’s still some remaining fetal tissue inside your uterus. We need to remove it to prevent infection. But there’s a problem—you’re allergic to most types of anesthesia. That means I can’t put you to sleep for this procedure.” Natigilan si Talia. Nanlamig ang buong katawan niya na para bang nilunod siya ng takot. Ibig sabihin, kailangan niyang tiisin ang buong sakit ng procedure nang gising at walang anesthesia. Nanginginig siya, hindi lang sa lamig kundi sa takot. Pinipigilan niyang umiyak habang mahigpit na nakapikit, habang nakahiga sa malamig na operating bed. At nang ipasok ng doctor ang malamig na instrumento, halos mapasigaw siya sa tindi ng sakit. “Ah—!” Napakapit siya sa gilid ng kama, nanginginig habang namumuo ang butil-butil na pawis sa noo. Masakit. Napakasakit. Parang dinudurog ang laman-loob niya ng mga sandaling iyon. Parang bawat galaw ay parang pinipilas siya sa gitna. Tumulo ang mga luha niya kahit pilit niyang pinigilan, at kasabay niyon ay humalo rin ang pawis niya sa noo. Kinagat ni Talia ang labi niya nang mariin hanggang sa maramdaman niyang sumugat iyon. Nalasahan pa niya ang malansang likido sa kanyang labi parang patuloy na tinitiis ang walang kasinsakit na pakiramdam. She wanted to remember that pain. She needed to. Because only through the pain could she recognize the face of the person who did this to her. She had to remember what it felt like... to lose a child, to be shattered beyond repair. And whoever killed her baby… she would never forgive. Not in this lifetime. The pain in her womb came in waves, relentless, merciless. Each second felt like her insides were being wrung dry, as if her body itself was mourning. Her vision blurred, the room spinning, every breath turning into a plea. Until finally… her strength gave out. And everything went dark. --- Sa kabilang banda, sa loob ng Montclair Empire, nakaupo si Caden Montclair sa office niya, hawak ang phone habang padarag na nagta-type. Kanina pa niya tinatawagan si Talia pero laging “cannot be reached.” Napakunot ang noo niya, halatang inis. “Seriously?” bulong niya, sabay bagsak ng phone sa mesa. Ngayon pa talaga ito hindi matawagan? Sa mismong araw ng divorce signing nila? “Anong drama na naman 'to, Talia?” But no matter how much he tried to brush it off, something inside him wouldn’t settle. From the moment he woke up, there was this strange tension in his chest, a gut feeling that something was off. He couldn’t explain it, but it followed him like a shadow, creeping in between every breath, every thought. “Caden, chill,” bulong niya sa sarili, pero hindi rin siya mapalagay. Napailing na lang siya, pinilit i-dismiss ang kaba sa dibdib. “It’s nothing. I know her game. She’s probably just trying to get my sympathy, trying to drag this divorce out for as long as she can,” mahinang sabi niya habang nakatanaw sa bintana ng opisina, tanaw ang city skyline. --- Sa labas ng operating room, mabagal ang takbo ng oras. Paikot-ikot lang si Bea sa labas ng operating room hahang kinakagat ang kuko. Paminsan-minsan ay titingin siya sa orasan, tapos sa mga nurse na dumadaan, sabay buntong-hininga. Ilang sandali pa, bumukas ang pinto. Lumabas ang nurse na nagtutulak ng stretcher at doon nakita niyang nakahiga si Talia, mahimbing na natutulog, maputla, at may bakas pa ng luha sa pisngi. Pati labi niya, may maliliit na sugat na marahil ay dahil sa pagkakakagat. “Doc, how is she?” tanong ni Bea sa doktor sabay takbo palapit. Tinanggal ng doktor ang mask at huminga nang malalim saka bumaling sa kan'ya. “The operation was successful, but the patient’s physical condition remains fragile. At this stage, adequate rest and close monitoring are essential. If her recovery is neglected, there’s a possibility that future conception may become difficult.” Nasapo ni Bea ang sariling dibdib. Parang nabasag ‘yung puso niyang naririnig ‘yung mga salitang ‘yon. Habang pinagmamasdan niya si Talia, hindi niya mapigilang isipin kung paano ang isang babaeng gano’n kabait ay napasama sa isang tulad ni Caden Montclair. “Hayop ka talaga, Caden! 'Di kita mapapatawad!” usal ni Bea sa isipan habang nakatingin sa walang malay na kaibigan.NAGKAGULO ang buong Grand Monarch Convention Palace sa isang iglap."May baril!""Takbo!""Diyos ko!"Sunod sunod na sigawan ang umalingawngaw sa napakalaking bulwagan.Ang ilang segundo na puno ng tagumpay at pagbagsak ng isang kasinungalingan ay biglang napalitan ng kaguluhan at takot.Bumulusok sa sahig si Caden, at kasunod niyang bumagsak si Ashton.Napasinghap si Mrs. Salvatore habang nanlalaki ang mga matang nakatingin sa anak at sa lalaking tumulong upang maibalik ang katotohanan sa kanilang pamilya."Caden!""Ashton!"Parang nabasag ang kanyang puso nang sabay.Ilang sandali pa'y isa pang putok ang umalingawngaw.Pak!Tumama ang bala sa malaking LED screen. Nagliparan ang mga piraso ng salamin. Nagsigawan ang mga tao. Marami ang yumuko upang protektahan ang sarili. Marami ang nagtakbuhan patungo sa mga emergency exit. May mga natapilok. May mga nahulog. May mga umiiyak. Ang dating marangyang event ay naging isang eksena mula sa bangungot."Protect the guests! Secure the exits!
SA LOOB ng ilang segundo, nanatiling nakababad sa katahimikan ang buong Grand Monarch Convention Palace. Parang walang sinumang humihinga. Lahat ay nakatingin sa madilim na entablado habang paulit-ulit na umiikot sa kanilang isipan ang huling sinabi ng misteryosong boses. "...she's much closer than any of you realize." At pagkatapos ay biglang bumukas ang lahat ng ilaw. Nagliwanag ang buong bulwagan. Kasabay niyon ay sabay-sabay na pagsinghap ang umalingawngaw mula sa libu-libong bisita. "Siya?!" "Hindi maaari!" "Si Caden Montclair?!" Nakatayo sa gitna ng entablado si Caden Montclair. Matangkad, at diretso ang tindig. Naka-charcoal black suit na perpektong nakahulma sa kanyang matipunong pangangatawan. Bahagyang nakabukas ang unang butones ng kanyang puting polo habang ang kanyang malalim na pares ng mata ay malamig na nakatingin sa harapan. Walang bakas ng emosyon sa kanyang mukha. Ngunit iyon mismo ang lalong nakakatakot. Dahil sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming t
DAHAN-DAHANG naglakad si Mrs. Salvatore patungo sa gitna ng entablado habang nakatutok sa kanya ang dose-dosenang ilaw at kamera. Agad na tumahimik ang buong Grand Monarch Convention Palace. Lahat ng mga mata ay nakatutok sa kanya. Ngumiti siya habang pinagmamasdan ang napakaraming bisitang dumalo."Friends, colleagues, and our esteemed guests."Umalingawngaw ang kanyang boses sa buong bulwagan."Ngayong gabi ay hindi lamang isang pagdiriwang para sa pamilya Salvatore."Bahagya siyang napahinto."Kundi isang himalang matagal naming ipinagdasal."Kasabay niyon ay nagliwanag ang napakalaking LED screen sa kanyang likuran. Lumabas ang unang larawan. Isang sanggol na nakabalot sa kulay rosas na kumot. Kasunod noon ay isa pang larawan. Isang batang babae na nakangiti habang hawak ang isang stuffed toy.Sunod-sunod pang larawan ang lumabas. Mula sanggol hanggang sa dalawang taong gulang, tatlong taong gulang, apat, at limang taong gulang.Unti-unting napuno ng emosyon ang mukha ni Mrs. Salv
MAKALIPAS ang tatlong araw ay tuluyan nang nakauwi si Talia sa Santiago Residence. Ngunit kasabay ng kanyang pag-uwi ay ang mas mahigpit pang seguridad na ipinatupad ni Mr. Santiago. Sa loob at labas ng malawak na property ay makikitang nagkalat ang mga security personnel. May mga guwardiyang naka-duty sa pangunahing gate, sa hardin, at maging sa paligid ng mismong bahay. Maging ang mga sasakyang pumapasok at lumalabas ay dumaraan sa masusing inspeksyon. Malinaw ang utos ni Mr. Santiago. Walang sinuman ang maaaring makalapit kay Talia nang walang pahintulot niya. Lalo na si Caden Montclair. At dahil doon, wala nang naging pagkakataon si Caden na makita si Talia. Kahit isang beses. Kahit isang sulyap man lang. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay sumuko siya. Bawat gabi, matapos ang mahabang oras sa Montclair Group, diretsong nagtutungo si Caden sa isang bahaging hindi kalayuan sa Santiago Residence. Tahimik lamang siyang nananatili roon. Minsan ay nasa loob ng sasakyan. Minsan nama
MULING nagmulat ng mga mata si Talia sa loob ng VIP suite ng ospital. Puting kisame ang unang bumungad sa kanya. Kasunod noon ay ang mahinang tunog ng heart monitor at ang pamilyar na mga mukha ng kanyang pamilya."Naku, gising na siya!"Agad na lumapit si Mrs. Santiago habang pinupunasan ang mga luhang hindi niya namalayang tumulo."Anak, kumusta ang pakiramdam mo?"Bahagyang ngumiti si Talia kahit mabigat pa rin ang katawan niya."Okay lang po..."Ngunit alam nilang lahat na hindi iyon totoo, bagaman pinilit pa rin nilang ngumiti.Kasunod niyon ay maingat siyang inalalayan ni Bea upang makaupo nang maayos habang si Mia naman ay mabilis na nag-abot ng tubig.Sa kabilang banda, tahimik lamang na nakaupo si Mr. Santiago ngunit halatang hindi pa rin nawawala ang galit sa kanyang mukha.Ilang sandali pa ay sinubukan ni Mrs. Santiago na pakainin si Talia ng mainit na lugaw."Kahit konti lang, anak. Ang sabi ng doktor, kailangan mong kumain para sa inyo ng baby mo."Masunurin namang sumubo
NANG makarating si Caden sa St. Gabriel Medical Center ay halos kasabay lamang niya ang ambulansyang sinasakyan ni Talia.Hindi pa man tuluyang humihinto ang sasakyan ay mabilis na siyang bumaba."Talia!"Ngunit bago pa siya makalapit sa stretcher ay agad siyang hinarangan ng dalawang bodyguard. Seryoso ang mga mukha ng mga ito."Pasensya na po, Mr. Montclair.""Ano'ng ibig sabihin nito?" malamig na tanong ni Caden."Utos po ni Mr. Santiago."Agad na tumalim ang mga mata ni Caden. Kasabay niyon ay inililipat na ng medical team si Talia papasok sa Emergency Room.Isang sulyap lamang ang nakuha niya sa maputlang mukha ng babae bago tuluyang magsara ang pinto.Mahigpit siyang napakuyom ng kamao."Move."Hindi gumalaw ang dalawang lalaki."Mr. Montclair, huwag po ninyo kaming pahirapan."Mabigat ang tensyon sa hallway. Halos maramdaman ng mga nurse at doktor ang malamig na banggaan ng dalawang panig.Ilang segundo pa ang lumipas bago bumukas ang pinto ng Emergency Room. Lumabas si Mr. San
NAGPATULOY ang dinner nila sa garden. The mellow acoustic guitar played somewhere in the background, creating warm ambience under the fairy lights. Kumakain si Talia nang kalmado, habang si Caden ay nagbabantay mula sa tabi na parang isang shadow na ayaw lumayo.Candice, full of energy matapos ang
SAMANTALA, that afternoon, kahit na nakuha na ni Jessica Velasquez ang lead role sa bagong pelikulang “Pearl of the Silent Shore,” hindi pa rin siya masaya.In theory, dapat ecstatic siya dahil lead role iyon, dream project ng marami.Pero instead of smiling, she was pacing inside her condo, her he
CADEN froze for a second. Natigilan siya habang nakatingin kay Talia na nasa ilalim niya ng mga sandaling iyon. Biglang nagbalik sa kanyang isipan ang mga sandaling kasama niya si Talia sa iisang kama, sa buong magdamag. Kasabay niyon, nilukob siya ng kakaibang init ng katawan na si Talia lang ang
“LYNDON,” utos niya, hindi man lang nilingon ang assistant. “Cancel all remaining partnerships under Jessica’s name. Lahat ng proyekto ng Montclair Group na konektado sa pamilya niya, ipatigil mo. Effective today.”“Sir?” nagulat si Lyndon, halatang hindi makapaniwala.“Do it.” Napalalim ang boses







