LOGINAng bawat pag-ikot ng elisi ng helicopter ay tila pintig ng puso ni Maria "Ria" Soliven—mabilis, marahas, at puno ng hindi maipaliwanag na takot. Sa kaniyang harapan, ang lungsod ng Maynila ay unt-unting bumubukas, ang mga ilaw nito ay tila mga nanunuya na mata sa gitna ng kadiliman. Ngunit hindi ang ganda ng lungsod ang kaniyang nakikita. Ang kaniyang isip ay nakapako sa imahe ni Mateo, ang kaniyang bunsong kapatid, na nakatali sa silid na dati ay naging saksi sa kaniyang sariling paghihirap
Isang taon ang lumipas. Ang lungsod ng Makati ay muling bumangon mula sa abo ng "Great Deletion." Wala na ang Cathedral of Thorns, at wala na rin ang Architect Corp. Sa halip, isang dambuhalang parke ang itinayo sa gitna ng BGC—isang parkeng punung-puno ng mga puting rosas na tila kumikinang sa tuwing tinatamaan ng sinag ng buwan. Ang mga tao ay masayang namumuhay, hindi na kontrolado ng algorithms, kundi ginagabayan ng kani-kanilang sariling mga pangarap. Sa isang payak na villa sa Tagaytay, malayo sa ingay ng korporasyon at sa pait ng nakaraan, nakaupo si Javi Soliven sa balkonahe. Ang kaniyang anyo ay mas relaks, ang kaniyang mga mata ay wala nang bahid ng kayabangan. Sa kaniyang kandungan ay nakasandal si Gabriel, na ngayon ay isa nang masayang bata na mahilig maglaro ng sipa sa damuhan. Ang kaniyang mga puting mata ay naging normal na kulay na muli, bagama't mayroon pa ring kakaibang kislap ng talino na hindi pang-karaniwan. “Daddy,
Ang hapdi ng laser na tumama sa kaniyang balikat ay tila walang kwenta kumpara sa sakit na nararamdaman ni Maria habang nakatitig sa ina ni Javi. Si Loredana Soliven, ang babaeng dapat ay simbolo ng pagmamahal at pagkalinga, ay nakatayo sa harap nila na tila isang anghel ng kamatayan. Ang kaniyang mga itim na mata ay walang kislap ng pagkilala sa kaniyang sariling anak.“Mama? Bakit?” ang boses ni Javi (Third Child) ay pumipiyok sa tindi ng pighati.Hindi sumagot si Loredana. Sa halip, itinaas niya muli ang kaniyang kamay, handang tapusin ang buhay ni Maria. Ngunit bago pa siya makaputok, mabilis na humarang ang "Third Child." Ang kaniyang maliit na anyo ay naglabas ng isang dambuhalang firewall na nagpatalsik sa enerhiya ng kaniyang ina.“Huwag mong hahawakan ang asawa ko!” sigaw ni Javi. Ang kaniyang mga mata ay nag-flash mula lila patungong ginto—ang rurok ng kaniyang "Glow Up" bilang isang tagapagtanggol.Habang naglalaban ang mag-ina sa gitna
Ang supersonic jet ay nanginginig nang marahas sa gitna ng kalangitan habang ang enerhiya ni Javi (sa anyo ng Third Child) ay patuloy na sumasabog dahil sa matinding poot. Ang rebelasyon tungkol sa kaniyang ina ay tila isang dambuhalang lindol na gumiba sa huling pundasyon ng kaniyang pagkatao. Ang bawat kislap ng lila na kuryente mula sa kaniyang maliit na katawan ay nagpapapatay-sindi sa mga control panel ng eroplano.“Javi! Itigil mo ito! Babagsak tayo!” hiyaw ni Arturo, pilit na inaayos ang autopilot.“Pinatay niya si Mama!” ang boses ni Javi ay naging dambuhala, umaalingawngaw sa bawat speaker. “Ang lahat ng ito... ang pighati ni Ria, ang paghihirap ni Gabriel... lahat ito ay sinimulan ng sarili kong ama para sa kaniyang kasakiman! Wala akong kwentang asawa, pero siya ay isang halimaw!”Mabilis na lumapit si Maria at niyakap ang nagwawalang bata. Hindi siya natakot sa mga kuryenteng tumatama sa kaniyang balat. Ang kaniyang "Glow Up" beauty ay nagsisim
Ang bawat segundo sa loob ng humahaharurot na sasakyan ay tila isang pakikipagkarera sa tadhana. Nakatitig si Maria sa kaniyang dalawang anak—si Gabriel na dahan-dahan nang naglalaho, at ang "Third Child" na may diwa ni Javi na namimilipit sa sakit. Ang pighati na naramdaman ni Maria noong siya ay isang "Hidden Gem Wife" ay wala kumpara sa hapdi ng makitang nagkakapira-piraso ang kaniyang buong mundo sa harap ng kaniyang mga mata.“Arturo! Bilisan mo!” hiyaw ni Maria, ang kaniyang boses ay punung-puno ng desperasyon. “Selene, i-link mo ang Source ko kay Gabriel! Kailangan kong magsilbing anchor para sa kaniya!”“Masyadong delikado, Ma’am!” babala ni Arturo habang iniiwasan ang mga roadblocks na itinayo ng mga nahihibang na drones ni Clara. “Ang Source mo ay hindi pa stable matapos ang pagsabog sa BGC. Kapag ginawa mo iyan, maaari kang ma-drag sa Deletion Loop!”“Wala akong pakialam!” ganti ni Maria. “Hindi ko hahayaang mawala sila!”Gamit ang kani
Ang katahimikan sa Bonifacio Global City ay hindi ang uri ng katahimikang nagbibigay ng kapayapaan; ito ay ang nakakabinging katahimikan ng isang mundong katatapos lamang mabura at muling isulat. Ang dambuhalang Cathedral of Thorns ay naglaho na parang usok, iniwan ang isang malawak na crater sa gitna ng kalsada na tila isang bukas na sugat sa balat ng siyudad. Ang itim na dome ay wala na, ngunit ang langit ay nananatiling kulay ube, nababalutan ng mga digital na labi ng "Great Deletion."Nakatayo si Maria Valdez sa gitna ng kalsada, ang kaniyang pilak na buhok ay humahampas sa kaniyang mukha dahil sa malamig na hangin. Ang kaniyang mga mata, na dati ay punung-puno ng "Source" energy, ay nananatiling asul ngunit may bahid ng matinding pighati. Sa kaniyang tabi, mahigpit niyang hawak ang kamay ni Gabriel. Ang bata ay tahimik, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa maliit na batang lalaki na nakasuot ng ginintuang maskara sa harap nila.“The reset is not over,” ulit ng
Ang Bonifacio Global City ay nababalot ngayon ng isang itim na dome na tila gawa sa nagyeyelong anino. Sa loob nito, ang bawat segundo ay tila isang kumpas ng kamatayan. Ang Cathedral of Thorns ay nananatiling nakatirik sa gitna, naglalabas ng isang matinis na tunog na nagpapabigat sa bawat pintig ng puso.Nasa loob ng shuttle sina Javi at Gabriel, pilit na binabasag ang barrier ng dome gamit ang gintong enerhiya na taglay nila. Ang bawat bangga ng shuttle sa itim na pader ay nagdudulot ng matinding kuryente na tila pumupunit sa katawan ni Javi. Ang kaniyang biological-synthetic na anyo ay mabilis na nag-re-repair, ngunit ang sakit ay nananatiling totoo."Daddy, I can see her!" hiyaw ni Gabriel, itinuturo ang tuktok ng tore. "Ang Mommy... she's merging with the deletion virus! She's trying to absorb it so it won't hit the people!""Ang gaga mo talaga, Ria," bulong ni Javi nang may halong paghanga at pait. "Palagi mo na lang kailangang maging bayani."
Ang bawat hiyaw ni Javi na dumadaloy sa speaker ng telepono ay tila isang kutsilyong humihiwa sa puso ni Ria. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang wasakin ang lahat, ngunit pinilit niyang manatiling kalmado. Alam niyang ang emosyon ay isang luho na hindi niya kayang bayaran sa sandaling ito.
Ang tunog ng blades ng chopper ay tila isang malakas na pintig sa sentido ni Ria. Hindi siya makapaniwala sa nakita niya sa monitor. Ang kaniyang ina—ang babaeng iniyakan niya sa loob ng maraming taon, ang babaeng naging inspirasyon niya sa bawat paghihirap—ay buhay. At hindi lang siya basta buha
Ang tunog ng umiitit na gulong sa semento ay tila isang hiyaw ng kamatayan. Nararamdaman ni Ria ang puwersa ng grabidad habang ang SUV ay mabilis na bumubulusok sa madilim na kalsada ng gilid ng bundok. Sa loob ng sasakyan, ang gulo ay hindi mailalarawan—ang laptop ni Ria ay tumilapon sa sahig, a
Ang amoy ng pulbura ay tila isang malapot na usok na humahalot sa bawat hininga ni Maria. Sa gitna ng naghihingalong emergency lights ng bodega, ang kaniyang paningin ay nakapako sa wheelchair kung saan nakasandal ang duguang katawan ni Augusto Soliven. Ang matandang lolo, ang arkitekto ng kaniya







