LOGINHindi siya pumasok para maglingkod—pumasok siya para maningil ng dugo. Pinagtaksilan ng sarili niyang kadugo at ibinilanggo sa kasalanang hindi niya ginawa, ibinenta ni Selene ang kanyang kaluluwa sa dilim upang mabuhay. Lumabas siya mula sa impyerno ng kulungan hindi bilang isang biktima—kundi bilang ang kinatatakutang Reyna ng mga Assassins. Ngayon, nagbalik siya na may bagong mukha at dalawang misyon: durugin ang sakim niyang tiyahin at mga pinsan, at tapusin ang buhay ng lalaking pumatay sa kanyang mga magulang noong bata pa siya. Si Damien Montemayor. Ang ruthless at dominanteng bilyonaryo na dating kasosyo ng kanyang ama. Itinago ni Selene ang kanyang talim at pumasok sa mansyon ni Damien bilang isang simpleng assistant. Walang kaalam-alam ang bilyonaryo na ang babaeng inuutus-utusan niya ay kayang pumatay sa isang kisapmata. Ngunit hindi inaasahan ni Selene na sa halip na mapatay agad ang target, nagising niya ang madilim na obsesyon nito. "Hindi kita kilala, pero sa sandaling tumapak ka sa teritoryo ko, pag-aari na kita," malamig na bulong ni Damien habang marahas siyang ikinukulong sa matitipunong bisig nito. Sa bawat haplos na nagpapainit sa kanyang dugo at sa bawat halik na laging nauudlot sa bingit ng pagkalunod, unti-unting naliligaw ang malamig na puso ng assassin. Paano niya kikitilin ang buhay ng kaaway kung siya mismo ay unti-unti nang nabibihag sa kandungan nito?
View MoreAng Pagbabalik ng Berdugo
Malamig ang buhos ng ulan sa hatinggabi, pero mas malamig ang dugo na dumadaloy sa mga ugat ko habang nakatayo ako sa gilid ng abandonadong gusali. Sa ibaba, sa madilim na eskinita malapit sa pier, nakahandusay ang tatlong lalaking naka-itim na amerikana. Hindi na sila humihinga.
Pinunasan ko ang talim ng hawak kong punyal gamit ang isang puting panyo—isang mamahaling panyo na may burdang inisyal sa gilid. V.V. Valeria Valderama. Ang sarili kong tiyahin.
"Tapos na ang trabaho, Viper," rinig kong bulong mula sa maliit na earpiece sa kaliwang tainga ko. Boses iyon ni Kael, ang kaisa-isang taong pinagkakatiwalaan ko sa bagong mundo ko. "Malinis ang pagkakagawa. Walang CCTV na nakahagip sa'yo, at burado na lahat ng digital trace sa paligid. Walang makakapagsabing buhay ka pa."
Inalis ko ang itim na maskara na nakatakip sa kalahati ng mukha ko. Humampas ang malamig na hangin sa pisngi ko, pero hindi na ako tinatablan ng lamig. Pinatay na ng impyerno ang kahit anong pakiramdam sa balat ko limang taon na ang nakalilipas.
Napatingin ako sa repleksyon ko sa basang salamin ng gusali sa tabi ko. Hindi na ito ang mukha ni Selene Valderama. Binago na ito ng siyensya, ng milyun-milyong pera, at ng matinding sakit. Mas matalim na ang panga ko ngayon, mas matangos ang ilong, at wala na ang maamong ngiti na madaling mauto ng kahit sino.
Pero ang mga mata ko? Pareho pa rin. Puno pa rin ng galit na hindi kayang hugasan ng kahit ilang bagyo.
Naalala ko pa ang gabing sinira nila ang buhay ko. Labinsiyam na taong gulang lang ako noon. Kakamatay pa lang nina Mama at Papa sa isang "aksidente" na alam kong hindi totoo. Wala akong ibang malapitan kundi si Tiya Valeria at ang pinsan kong si Bianca. Akala ko tutulungan nila ako. Akala ko pamilya ko sila.
Pero sila pala ang nagtanim ng droga at pekeng ebidensya sa kwarto ko para ipakulong ako at makuha ang Valderama Shipping Lines. Hinding-hindi ko makakalimutan ang ngisi ni Bianca habang kinakaladkad ako ng mga pulis palabas ng sarili naming mansyon.
"Mabulok ka sa kulungan, Selene," bulong niya noon sa tainga ko. "Wala nang maniniwala sa'yo."
Sa loob ng seldang iyon, namatay ang mahinhin na si Selene. Para mabuhay, ibinenta ko ang kaluluwa ko sa dilim. Nakilala ko roon ang isang matandang bilanggong dating lider ng isang internasyonal na sindikato. Nakita niya ang galit sa mga mata ko at tinuruan niya akong lumaban, humawak ng patalim, at pumatay nang walang kurap.
Nang makalabas ako, hindi na ako ang biktimang niloko nila. Ako na si Viper—ang kinatatakutang Reyna ng mga Assassins.
"Paumpisa pa lang 'to, Kael," malamig kong sagot habang ibinabalik ang punyal sa lalagyan nito sa hita ko. "Tatlo pa lang sa mga tauhan niya ang nababawas. Gusto kong maramdaman ni Tiya Valeria ang unti-unting pagkaubos ng lakas niya bago ako lumapit sa leeg niya."
Dumukot ako sa bulsa ng itim kong leather jacket at inilabas ang maliit kong tablet. Sa isang pindot, lumabas sa screen ang larawan ng pangalawa at pinakamalaki kong target.
Damien Montemayor.
Tatlumpung taong gulang. Bilyonaryo. CEO ng Montemayor Empire. Sa harap ng kamera at sa mundo ng negosyo, isa siyang henyo na tinitingala ng lahat.
Pero sa akin, isa siyang mamamatay-tao.
Biglang sumikip ang dibdib ko habang nakatitig sa matalim niyang panga at madilim na mga mata sa screen. Bumalik sa pandinig ko ang dalawang sunod-sunod na putok ng baril mula labinlimang taon na ang nakalilipas.
Sampung taon pa lang ako noon. Nagtatago ako sa loob ng malaking aparador sa opisina ni Papa. Mula sa maliit na siwang, nakita ko ang pagbagsak nina Mama at Papa sa sahig, naliligo sa sarili nilang dugo. At sa ibabaw nila, nakatayo si Damien Montemayor—binatilyo pa lang siya noon, pero kasing-lamig na ng bato ang mukha habang hawak ang umuusok na baril.
"Maghintay ka lang, Damien," bulong ko sa hangin, nanginginig ang daliri ko sa pagkakahawak sa tablet. "Masyadong madali kung papatayin kita agad. Sisirain ko muna ang lahat ng pinaghirapan mo. Pababagsakin ko ang imperyo mo mula sa loob... at kapag wala nang natira sa'yo, ako mismo ang magtatarak ng kutsilyo sa dibdib mo."
Kinaumagahan, ibinaon ko sa dilim si Viper.
Nakatayo ako ngayon sa harap ng nagtataasang salaming gusali ng Montemayor Tower sa Makati. Suot ko ang isang simpleng puting blusa na hanggang leeg ang butones, mahabang itim na palda na lampas tuhod, at makapal na salamin sa mata. Nakatali nang maluwag ang mahaba kong buhok, at wala ni isang patak ng kolorete sa mukha ko.
Ako ngayon si Celeste Cruz. Isang mahinhin, takot, at probinsyanang empleyado na galing sa agency.
Pagpasok ko sa lobby, sinalubong agad ako ng isang babae mula sa reception at sinamahan sa pribadong elevator paakyat sa 50th floor.
"Isang paalala lang, Miss Cruz," sabi ng babae habang nakatingin sa akin nang may halong awa. "Huwag kang titingin nang diretso sa mata ni Mr. Montemayor. Pang-anim ka na sa mga personal assistant na ipinadala ngayong buwan. Lahat ng nauna sa'yo, hindi tumagal nang tatlong araw."
"N-Naiintindihan ko po," mahina kong sagot, bahagyang nakayuko para magmukhang mahiyain. Pero sa isip ko, napangisi ako. Hindi ako aalis dito hangga't hindi ko nakukuha ang ulo niya.
Pagbukas ng elevator sa pinakamataas na palapag, bumungad sa akin ang tahimik at malamig na pasilyo. Huminto ako sa harap ng dalawang malalaking pintong gawa sa matigas na kahoy. Kinapa ko ang manipis na alambreng nakatago sa ilalim ng manggas ng blusa ko—isang garrote wire na kayang pumutol ng leeg sa loob ng tatlong segundo.
Huminga ako nang malalim at mahinang kumatok nang tatlong beses.
"Pasok."
Isang salita lang iyon. Malalim, malamig, at parang may awtoridad na kayang magpayuko sa kahit sino. Pero para sa akin, parang kutsilyong humiwa sa tainga ko ang boses na 'yon. Siya nga. Iyan ang boses na narinig ko noong gabing namatay sina Mama at Papa.
Pinihit ko ang doorknob at pumasok. Kasing-lawak ng isang buong bahay ang opisina niya. Nakatayo si Damien sa harap ng salaming dingding, nakatalikod at hawak ang isang baso ng whiskey kahit umaga pa lang. Nakasuot siya ng itim na polo na nakatupi hanggang siko, kitang-kita ang matitipuno at maugat niyang mga braso.
"M-Magandang umaga po, Mr. Montemayor. Ako po si Celeste Cruz, ang bago ninyong assistant," pakilala ko habang nakayuko at magkadaop ang mga kamay sa harap.
Hindi siya agad kumibo. Nanatili lang siyang nakatingin sa labas ng bintana, parang hangin lang ako sa loob ng kwarto. Lumipas ang dalawang minuto bago siya dahan-dahang lumingon.
Naramdaman ko agad ang bigat ng presensya niya. Naglakad siya palapit sa akin, bawat hakbang ng mamahaling sapatos niya ay umaalingawngaw sa tahimik na opisina. Huminto siya sa harap ko at dahan-dahang umikot sa paligid ko, sinusuri ako mula ulo hanggang paa na parang isang bagay na binili niya at tinitingnan kung may depekto.
"Alam mo ba ang unang patakaran sa opisinang 'to, Miss Cruz?" malamig niyang tanong.
"H-Hindi po, Sir."
Huminto siya sa likuran ko. Sobrang lapit. Ramdam ko ang init na nagmumula sa malaking katawan niya at ang nakakalasing niyang pabango—amoy mamahaling tabako at cedarwood.
"Sa sandaling tumapak ka sa loob ng silid na 'to, wala ka nang sariling desisyon," bulong niya malapit sa tainga ko, ang mainit niyang hininga ay dumampi sa balat ng leeg ko. Biglang nagtayuan ang mga balahibo ko. "Ang oras mo, ang paghinga mo, at ang buhay mo... ay akin."
Biglang kumilos ang kamay niya. Hinawakan niya ang baba ko at marahang iniharap ang mukha ko sa kanya. Sa reflex ko bilang assassin, muntik nang bumunot ang kamay ko para baliin ang pulso niya, pero pinigilan ko ang sarili ko sa huling segundo.
Nagtama ang mga mata namin. Isang kakaibang kuryente ang biglang gumapang mula sa batok ko pababa sa dibdib ko, nagpapabilis sa tibok ng puso ko. Bakit ganito?
Naningkit ang madilim niyang mga mata habang marahang hinahaplos ng hinlalaki niya ang ibabang labi ko—isang kilos na nagpatigil sa paghinga ko.
"Lahat ng babaeng pumasok dito ay nanginginig sa takot kapag hinahawakan ko," paos niyang bulong, nakatitig nang malalim sa mga mata ko. "Pero ikaw... bumibilis ang tibok ng puso mo, pero hindi ka natatakot. Sabihin mo sa akin, Celeste... sino ka ba talaga?"
Ang Halik sa Bingit ng KamatayanNakadiin ang kamay ni Damien sa baba ko, pilit na inihaharap ang mukha ko sa kanya habang ang madilim niyang mga mata ay parang hinuhubaran ang buong pagkatao ko."Kung malalaman kong kasabwat ka ng matandang 'yon..." malamig niyang bulong, ang bawat salita ay puno ng pagbabanta, "kahit gaano pa kita kagusto, Celeste, hindi ako magdadalawang-isip na durugin ka."Bago pa ako makasagot o makapagpanggap na natatakot, bigla siyang yumuko at marahas na dinampian ng halik ang gilid ng labi ko. Hindi iyon isang malambot na halik—isa iyong marka ng pagmamay-ari, puno ng galit at madilim na obsesyon. Nanlambot na naman ang tuhod ko sa biglaang init na gumapang sa sistema ko, pero mabilis ding lumayo si Damien.Naglakad siya patungo sa isang lihim na aparador sa gilid ng study room, binuksan ito, at kinuha ang isang itim na 9mm pistol kasama ang dalawang ekstrang magazine. Mabilis at sanay ang bawat galaw niya habang ikinakasa ang baril—isang malinaw na patunay
Sa Bingit ng PagkalunodSobrang lapit ng mukha ni Damien. Masyadong malapit.Ramdam ko ang pagtama ng mainit niyang hininga sa labi ko—amoy mamahaling mint na may halong bahagyang pait ng whiskey. Nakadagan ang bigat ng malaking katawan niya sa akin, ikinukulong ako sa malamig na pader ng study room, habang ang isa niyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa pulso ko sa itaas ng ulo ko.Kilos, Selene, sigaw ng isip ko. Balian mo na ng braso. Sikutin mo sa sikmura, kunin mo ang mga papeles sa sahig, at tumakbo ka na.Limang taon akong sinanay sa loob ng impyerno para huwag magpatalo sa kahit sinong lalaki. Kaya kong patayin si Damien Montemayor sa loob lang ng tatlong segundo. Alam ko kung saan tatama para mawalan siya ng malay, at alam ko rin kung paano siya patatahimikin nang walang kahit anong ingay.Pero bakit hindi gumagalaw ang katawan ko?Bakit parang biglang nanghina ang mga tuhod ko nang dumampi ang mainit niyang palad sa pisngi ko?"Sumagot ka, Celeste," paos at mabigat ang bose
Sa Loob ng HawlaAlas-nuwebe na ng gabi, pero parang hindi pa rin tapos ang parusa ni Damien Montemayor sa akin.Nakaupo ako sa likuran ng itim niyang Maybach katabi ang bilyonaryo, habang binabaybay namin ang tahimik at makinang na kalsada patungo sa pinakamataas at pinaka-eksklusibong condominium tower sa gitna ng siyudad. Mula nang maganap ang eksena sa pagitan nila ni Julian kaninang tanghali, hindi na ako pinalayo ni Damien sa paningin niya."Sir, hindi na po ba ako uuwi sa apartment ko?" mahina kong tanong, nakayuko at pinaglalaruan ang laylayan ng palda ko—isang perpektong pagpapanggap ng isang empleyadong pagod at natatakot. "May pasok pa po tayo bukas nang maaga."Hindi agad sumagot si Damien. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, ang kanang siko ay nakatukod sa gilid ng pinto habang ang hinlalaki ay marahang humahaplos sa sarili niyang panga. Ang ilaw mula sa mga poste ng kalsada ay panandaliang tumatama sa matalim niyang mukha, nagbibigay sa kanya ng anyong parang isang
Ang Laro ng Panginoon at AlipinNakadiin pa rin ang hinlalaki ni Damien sa ibabang labi ko. Mainit. Magaspang. Habang ang madilim niyang mga mata ay parang pilit na hinahalukay ang bawat lihim sa likod ng makapal kong salamin.Sa loob-loob ko, kumukulo na ang dugo ko. Gusto kong pilipitin ang braso niya, ibalibag siya sa makintab na sahig, at ibaon ang punyal na nakatago sa hita ko diretso sa lalamunan niya. Halimaw. Ito ang kamay na humawak sa baril na pumatay kina Mama at Papa.Pero alam ko ang unang batas sa mundo naming mga assassins: ang galit ay lason sa isang misyon. Kapag pinatay ko siya ngayon, mamamatay siya nang hindi nalalaman kung bakit, at makakatakas ang iba pang kasabwat niya—lalo na ang sakim kong tiyahin na si Valeria.Kaya sa halip na lumaban, pinakawalan ko ang paghinga ko, bahagyang pinanginig ang mga balikat ko, at ibinaba ang tingin sa dibdib niya."P-Pasensya na po, Mr. Montemayor," mahina at nanginginig kong sagot, suot ulit ang maskara ng isang inosente at pr






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.