Mag-log inAng loob ng sasakyan ni Ria ay napuno ng tensyon at takot. Nakayakap siya nang mahigpit kay Liam, pilit na pinatatahan ang bata habang nakatingin sa mapanuyang mukha ni Don Teodoro sa labas ng bintana. Ang remote na hawak ng matanda ay tila isang hatol ng kamatayan na nakabitin sa ulunan ng kanyang pamilya."Maria, huwag mong subukang tumawag ng tulong," sigaw ni Teodoro. "Lahat ng signal sa paligid ay naka-jam na. Ang tanging paraan para maligtas ang iyong ama ay ang sumunod sa akin."Dahan-dahang binuksan ni Ria ang pinto ng sasakyan. Alam niyang wala siyang ibang pagpipilian. Bilang isang Soliven, handa siyang isakripisyo ang sarili para sa kaligtasan ng mga mahal niya sa buhay."Huwag mong saktan si Liam, Teodoro," sabi ni Ria, ang kanyang tinig ay matatag sa kabila ng takot. "Ako na lang ang kunin mo, huwag lang ang anak ko.""Ang bata ay isang Elizalde, Maria. May mga plano ako para sa kanya," ngisi ni Teodoro. "Ngunit para sa'yo... may mas
Ang banta ni Don Teodoro ay tila isang madilim na ulap na bumalot sa tagumpay ni Ria. Sa kabila ng kanyang bagong posisyon, hindi siya mapakali. Alam niyang ang matandang Elizalde ay hindi basta-basta susuko. Ngunit sa halip na matakot, mas lalong tumindi ang determinasyon ni Ria. Hindi na siya ang babaeng iiyak sa isang sulok; siya na ngayon ang mangangaso."Papa, kailangan nating mahanap si Teodoro," sabi ni Ria kay Augusto habang nasa loob sila ng kanilang pribadong library. "Hindi tayo magiging ligtas hangga't malaya siya.""Naghahanap na ang aking mga tauhan, Maria. Ngunit si Teodoro ay parang isang daga na marunong magtago sa pinakamadilim na butas," sagot ni Augusto. "Pero may isang bagay akong nalaman. May isang tao na alam kung nasaan ang mga lihim na taguan ni Teodoro. Isang tao na matagal na nating binalewala.""Sino?""Si Donya Esmeralda," sagot ni Augusto.Samantala, si Javi ay nagsimulang tuparin ang hamon ni Ria. Ibinenta n
Ang boardroom ng Elizalde Tower ay dati nang naging saksi sa maraming makapangyarihang desisyon, ngunit ngayong araw, ang hangin sa loob ay tila nagbago. Ang mga board members—mga matatandang lalaki na dati ay sumasamba sa pangalang Elizalde—ay ngayon ay hindi mapakali sa kanilang mga upuan. Sa kabisera ng mahabang mesa, wala na si Robert o si Javi. Sa halip, naroon si Ria.Naka-suot si Ria ng isang matikas na white power suit, ang kanyang buhok ay naka-istilong pagkaka-ayos, at ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang bagsik na walang sinuman ang nag-akalang taglay niya. Sa tabi niya ay ang kanyang ama, si Augusto, na tahimik na nagmamasid sa kanyang anak."Mula sa araw na ito," panimula ni Ria, ang kanyang boses ay kalmado ngunit puno ng awtoridad na tila nanggagaling sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang pagkatao, "ang Elizalde Group ay sasailalim sa isang malawakang restructuring. Lahat ng mga proyektong may bahid ng korapsyon na pinangunahan ni Robert Eliz
Ang hangin sa loob ng basement ay malamig at amoy lumang bakal. Nakatayo si Ria sa harap ni Clarisse, ang babaeng minsang naging anino ng kanyang buhay, ang babaeng kumuha ng kanyang pagkakakilanlan noong bulag si Javi. Ngunit sa pagkakataong ito, wala nang suot na mamahaling damit si Clarisse. Ang kanyang makeup ay hulas na, at ang kanyang mga mata ay puno ng matinding kilabot."Mama..." hikbi ni Clarisse nang makita si Ria. Hindi niya magawang makapagsalita nang maayos dahil sa busal, ngunit ang kanyang mga mata ay nagmamakaawa.Tumingin si Ria sa kanyang ama, kay Augusto. "Bakit siya nandito? Akala ko ay nasa kamay na siya ng mga pulis.""Ang mga pulis ay madaling bayaran, Maria. Alam mo 'yan," sagot ni Augusto habang nakasandal sa pader, pinagmamasdan ang reaksyon ng kanyang anak. "Kinuha siya ng aking mga tauhan bago pa man siya makarating sa presinto. Siya ang ginamit ni Robert at Teodoro para sirain ka. Siya ang dahilan kung bakit hindi naniwala si
Ang paligid ay nababalutan pa ng usok mula sa sumabog na safehouse, ngunit ang lahat ng ingay ng mga sirena at sigawan ay tila naglaho sa pandinig ni Ria nang magtama ang kanilang mga mata ng lalaking nasa harap niya. Ang lalaki ay may matikas na tindig, ang buhok ay may bahid na ng pilak sa gilid, at ang mga mata ay may talim na tila kayang humiwa sa kahit anong balakid. Ngunit sa likod ng talim na iyon, nakita ni Ria ang isang pamilyar na init—isang init na akala niya ay baon na sa limot kasama ng kanyang pagkabata."Papa?" Ang salitang iyon ay tila isang marupok na sinulid na kumawala sa kanyang lalamunan.Ang lalaki—si Don Augusto Soliven—ay humakbang palapit. Ang kanyang bawat galaw ay puno ng awtoridad na hindi mapapantayan kahit ni Don Teodoro. Sa likuran niya ay mga armadong lalaki na may suot na itim na tactical gear, mas organisado at mas nakakatakot kaysa sa kahit anong security force na nakita ni Ria."Patawad, Maria. Patawad dahil hinayaan kon
Ang intercom ay tila isang tinig mula sa kabilang buhay. Si Donya Esmeralda, ang babaeng dati ay puno ng poise at dignidad, ay nakatayo sa labas ng safehouse na tila isang aninong nilamon ng poot at kabaliwan. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik, at ang kanyang mga kamay na dati ay puro mamahaling alahas lamang ang suot ay mahigpit na nakahawak sa isang maliit na itim na aparato."Mom! Stop this!" sigaw ni Javi sa intercom, ang boses ay puno ng pait. "Inatake ka sa puso, dapat ay nasa ospital ka!"Isang matinis na tawa ang sumagot sa kanya. "Ospital? Ang ospital ay para sa mga mahihina, Javier! Ang inisip niyo ba ay basta ko na lang kayong hahayaang magsama ng babaeng iyan? Ang pamilya Elizalde ay sa akin! Sa akin!""Ria, kunin mo si Liam, pumunta kayo sa basement!" utos ni Javi. "Marco, tulungan mo sila!""Hindi ako aalis nang wala ka, Javi!" sigaw ni Ria, ang takot para sa kanyang anak ay humahalo sa ayaw niyang maiwan ang lalaking mahal niya.







