LOGINHindi iyon pinansin ni Nick.Nakahawak si Avery sa kamay niya habang hinihintay siyang pumasok sa kuwartong ilang linggo na niyang hindi tinutulugan. Isang hakbang lamang ang kailangan niyang gawin, ngunit tila may hindi nakikitang guhit sa pintuan na naghihiwalay sa dati nilang buhay at sa pagkakataong ibinibigay nito ngayon.“Papasok ka ba?” tanong ni Avery.“Oo.”Sumunod si Nick sa loob at isinara ang pinto.Pamilyar ang bawat bahagi ng kuwarto, ang kulay ng mga kurtina, ang wedding photograph nila sa ibabaw ng drawer, at ang lamp na palaging iniiwang bukas ni Avery bago matulog. Gayunman, pakiramdam niya ay isa siyang bisitang naghihintay kung papayagang manatili.Hindi niya inilabas ang cellphone.Inilapag ni Avery ang stuffed toy sa ibabaw ng drawer. Binuksan nito ang closet at kumuha ng damit pantulog.“Naroon pa rin ang mga gamit mo,” sabi nito. “Hindi ko ginalaw.”Napatingin si Nick sa dating bahagi niya sa closet. Naroon pa ang mga polo, pantalon, at ilang damit pambahay na
Napatigil si Nick sa paglalakad.Katatapos lamang nila sa mabilis na ride. Nasa ilang hakbang sa unahan sina Nikolai at Nathalia, kapwa masayang ikinukuwento kay Yaya Mila kung sino sa kanilang apat ang pinakamalakas sumigaw.Naiwan sila ni Avery sa tabi ng exit gate, magkahawak pa rin ang mga kamay.Tumingin si Nick sa asawa. Namumula pa ang mga pisngi nito dahil sa ride, ngunit nangingilid na ang luha sa mga mata.Hinigpitan niya ang kapit dito.“Mahal ko rin kayo,” sabi niya. “Kayo ang tahanan ko.”Totoo ang bawat salitang binitiwan niya. Iyon ang lalong nagpalalim sa bigat sa dibdib niya.Kung sila ang tahanan niya, bakit paulit-ulit niyang inilalagay sa panganib ang kanilang pamilya?“Hindi ibig sabihin nito na napatawad na kita at nakalimutan ko na ang ginawa mo,” sabi ni Avery. “Natatakot lang akong tuluyang mawala ang pamilyang binuo natin.”“Naiintindihan ko.”“Hindi ko kayang ibalik kaagad ang dating tiwala ko.”“Hindi kita mamadaliin.” Hinaplos niya ng hinlalaki ang likod n
Mabilis na isinara ni Nick ang video at binura.Sa di-kalayuan, naghihintay sa tabi ng kotse sina Avery at ang mga bata. May ipinapakita si Nikolai sa ina sa cellphone habang nakatayo naman sa tabi nila si Nathalia.Isinilid ni Nick ang sariling cellphone sa bulsa at naglakad patungo sa kanila.“Daddy, ang tagal ninyo po,” sabi ni Nathalia.“Mahaba ang pila sa payment kiosk.”Binuksan niya ang pinto para sa mga bata bago umikot patungo sa driver’s seat. Nang makasakay siya, napansin niyang nakatingin sa kanya si Avery.“Okay ka lang?” tanong nito. “Namumutla ka.”“May problema lang sa parking machine. Akala ko hindi tinanggap ang payment.”Hindi nito inalis ang tingin sa kanya.Pinaandar ni Nick ang SUV at lumabas sa parking area. Sa rearview mirror, nakita niya ang dalawang anak na abala sa pag-uusap tungkol sa mga lugar na gusto nilang puntahan kapag walang pasok.“Gusto ko pong pumunta sa amusement park,” sabi ni Nathalia. “Hindi pa po tayo bumabalik doon.”“Takot ka naman sa rides
Nanigas ang mga daliri ni Nick sa ibabaw ng keyboard.“Anong ebidensiya ang sinasabi mo?”Hindi kaagad sumagot si Nessa. Dumating ang isang attachment.Binuksan ni Nick ang larawan.Screenshot iyon ng pag-uusap nila matapos niyang tawagan si Nessa sa harap ni Avery at sabihing tapos na ang relasyon nila.Malinaw roon ang sarili niyang mensahe.“Play along. Hindi totoong tapos tayo. Kailangan lang maniwala ni Avery.”May petsa at oras ang screenshot. Kasunod niyon ang mensahe niyang tutuparin ang pangako kay Nessa pagkatapos ng award announcement.Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ni Nick.“Burahin mo iyan.”“Bakit? Natatakot ka bang malaman niya kung gaano kadali mo siyang niloko?”Dinampot niya ang cellphone at tinawagan si Nessa. Makalipas ang ilang ring, sumagot ito.“Bakit?” bungad nito. “Tulog na ba ang asawa mo?”“Anong iba pang ebidensiya ang hawak mo?”“Enough to prove na hindi natapos ang relasyon natin.”“Burahin mo lahat.”Tumawa si Nessa. “Para ano? Para kapa
Napalingon si Avery.Nakatayo si Nick sa pintuan ng guest room, basa pa ang buhok at nakasuot ng puting T-shirt at pajama. Nakahawak sa doorknob ang isang kamay nito habang nakatuon ang tingin sa laptop.Nang lumapit, malinaw na nababasa ni Nick ang notification sa screen.Nessa Benitez: “Just a reminder, six weeks to go.”Parang biglang nawala ang init ng paligo sa katawan ni Nick.Hindi dapat nagpapadala si Nessa ng personal na mensahe sa PrimeArc Connect. Ilang beses na niyang sinabi rito na gamitin lamang ang platform kapag kailangang mag-usap tungkol sa trabaho.“Ano ang ibig sabihin nito?” tanong ni Avery. “Anong six weeks?”Lumapit si Nick ngunit hindi niya kaagad kinuha ang laptop. Kapag ipinakita niyang kinakabahan siya, lalo lamang nitong pagdududahan ang sagot niya.“Anim na linggo bago ang awarding night,” sabi niya. “Iyon din ang deadline ng housing project na pinopondohan ng Benitez Foundation.”Hindi iyon ganap na kasinungalingan.Kasabay ng natitirang evaluation period
Hindi pinahintulutan ni Avery na makalayo ang babae. Hinawakan niya ang braso nito bago pa ito tuluyang makatalikod.“Bakit awarding night ang binanggit mo?” tanong niya. “Ano ang mangyayari pagkatapos?”Bumaba ang tingin ni Nessa sa kamay niyang nakahawak sa braso nito.Binitiwan iyon ni Avery, ngunit hindi siya umatras.Ngumiti lamang ang babae.“May ipinangako ba sa iyo si Nick?”“Hindi ko trabahong ipaliwanag sa iyo ang mga pangakong ginawa ng asawa mo.”Parang may malamig na bagay na dumampi sa batok ni Avery.“Anong pangako?”“Tanungin mo siya.” Inayos ni Nessa ang pulang gown at humarap sa salamin. “Tingnan natin kung kaya ka niyang sagutin nang hindi nagsisinungaling.”Kinuha nito ang lipstick mula sa handbag at inayos ang kulay sa mga labi na para bang wala itong ibinagsak na panibagong bomba.“Kung wala kang ebidensiya, puro salita lang iyan.”“Then why are your hands shaking?”Napatingin si Avery sa sariling mga daliri. Kinuyom niya ang mga iyon upang itago ang panginginig.







