LOGIN“Come on, Kurt. It's just your bedroom. Unless you're hiding something?”Napatigil si Ana sa tabi ng wheelchair ni Don Alejandro. Hindi niya alam kung alin ang unang maiisip ni Chloe kapag nakita nito ang sofa bed o ang mga gamit niya.“Chloe, I don't entertain visitors in my bedroom. You know that,” sagot ni Kurt.“Even me? I’m not just a visitor.”Pinigil ni Ana na tumaas ang kilay. “Hindi ka visitor, bwisita ka,” aniya sa isip lamang.“Even you. Tsaka makalat ang kuwarto ko. Kapag nakapagligpit na ako.”Tumawa si Chloe. “Fine. Sa garden na lang tayo. You promised me barbecue.”Nakahinga nang maluwag si Ana. Hindi niya alam kung kapani-paniwalang makalat ang kuwarto ng lalaking halos sinusukat ang pagitan ng mga hanger, pero mabuti nang hindi na ipinilit ni Chloe na makita iyon.Pagkatapos ng hapunan, sumama sina Kurt at Chloe kay Victoria sa garden para sa barbecue. Nagpaalam si Ana kay Don Alejandro at umakyat sa kanilang kuwarto. Isinara niya ang pinto at ini-lock bago naupo sa s
“At Ana, habang nandito si Chloe, ayokong makita kang pumapasok at lumalabas sa kuwarto ni Kurt.”Napatingin si Ana sa reception desk. Parang hindi magkasya sa telepono ang mga utos ni Victoria.“Donya Victoria, doon po ako natutulog. Paano ko po kukunin ang mga gamit ko?”“Then move your things somewhere else. It's only for one night.”“Alam po ba ni Kurt na kailangan kong lumipat ng kuwarto?”“Of course. Don't make a big deal out of it.”Napakagaling naman nilang magdesisyon kung saan siya matutulog nang hindi man lang siya tinatanong.“Sabihin mo sa nanay mo na siguraduhing kumpleto ang mga kailangan ni Chloe. At tumulong ka sa paghahanda.”“Opo. Ipapaalam ko po kay Mama Lorna. May trabaho pa po ako rito sa law firm, pero maipapaabot ko ang mga bilin ninyo.”“Just make sure everything is ready.”Pagkababa ng tawag, napasandal si Ana sa upuan. Receptionist sa umaga, katulong sa gabi. Multitasking pala ang pagiging Mrs. Altamirano. Ang hindi kasama sa benefits, mahalin ng asawa.Tina
“Kurt, hindi ba puwedeng ako na lang ang mahalin mo?”Hindi gumalaw si Kurt mula sa tabi ng malaking kama. Si Ana naman ay nanatiling nakaupo sa sofa bed, hawak ang kumot na biglang parang napakabigat.“Ana, you know I can't promise you that.”“Hindi ko naman hinihiling na mahalin mo ako ngayon.” Napalunok siya. “Kahit subukan mo lang sana.”“Love doesn't work that way. Kusang nararamdaman ang pag-ibig.”Napayuko siya. Tama naman ito. Hindi kasalanan ni Kurt kung hindi siya mahal. Ang masakit, matapos ang tatlong taon, hindi pa rin nito kayang bigyan kahit ng pag-asang baka magbago ang lahat.“Bakit kailangan pa nating pag-usapan ito?” dagdag ni Kurt. “Alam mo naman ang naging kasunduan natin.”“Okay. Naiintindihan ko.”“Ana—”“Hindi ko na itatanong ulit. Pasensya ka na.”Hinila niya ang kumot hanggang baywang at humiga nang nakatalikod. Hindi niya alam kung saan niya nakuha ang lakas upang sabihin iyon nang hindi umiiyak. Marahil pagod na rin ang mga puso niyang laging naghahanap ng
“Kurt, kung gusto mong makipagbalikan sa first love mo, bakit hindi na lang natin ipawalang-bisa ang kasal?”“Alam mong hindi puwede. Baka sumama ang loob ni Lolo Alejandro.”“Alam mo naman palang hindi puwede.”Napatingin si Kurt kay Ana. Nakatayo ito sa tabi ng malaking kama, habang siya naman ay nasa may mesa kung saan nakalagay ang kanyang suklay at lotion. Parang napakalayo ng pagitan nila.“Anong ibig mong sabihin?” tanong nito.“Kung hindi natin puwedeng tapusin ang kasal dahil kay Lolo, paano mo nagagawang pag-isipang balikan si Chloe? Hindi ba mas sasama ang loob niya kapag nalaman niyang may ibang babae ang apo niya?”“We don't have to complicate things. Grandpa doesn't need to know. Kaya binabalaan kitang huwag kang magsusumbong.”Napatawa si Ana. “Napakasimple pala ng plano mo. Asawa mo ako kapag kaharap natin si Lolo. Pero kapag kasama mo si Chloe, single ka.”“That's not what I said.”“Pero iyon ang nangyayari.”Lumapit si Kurt sa aparador at inilapag ang relo sa ibabaw
“Kurt, nililigawan mo ba si Chloe?”Nanatiling nakatayo si Ana sa tabi ng pinto ng maliit na meeting room. Nasa tapat niya si Kurt, ilang hakbang lamang ang layo, ngunit para siyang naghihintay ng hatol.“Ana, you know our situation.”“Hindi iyon ang tinatanong ko.”Napatingin ang lalaki sa mesa bago muling humarap sa kanya.“I'm not officially courting her. But I'm considering giving us another chance. Alam mong matagal ko na siyang hinihintay. At ngayong nagbalik siya, I’ll win her back.”Napahawak si Ana sa sandalan ng pinakamalapit na upuan para kumuha ng lakas. Kaya pala ganoon kakumpiyansa si Chloe sa restaurant. Hindi lang pala ito umaasa nang walang dahilan.“Habang kasal ka sa akin? Seriously?” aniyang kumurap ng ilang beses upang awatin ang luhang nagbabadyang pumatak.“Ana, we've been through this.”“Hindi, Kurt. Ang napag-usapan natin, itatago ang kasal dahil ayaw mong malaman ng iba na mag-asawa tayo para mas madali ang paghihiwalay at hindi natin kailangang magpaliwanag
“Ana, are you sure you're not still in love with Kurt?”Napahigpit ang hawak ni Ana sa bolpen sa reception counter. Nakatayo si Chloe sa tapat niya, nakangiti, ngunit hindi inaalis ang tingin sa kanyang mukha.“Bakit po ninyo naitanong?”“Because I remember how you used to look at him. At parang wala namang nagbago ngayon.”Napatingin si Ana sa pasilyo. Nasa meeting pa si Kurt, at may mga empleyadong maaaring lumabas anumang oras. Ayaw niyang dito pag-usapan ang isang bagay na tatlong taon na niyang itinatago.“I wasn't blind, Ana,” dagdag ni Chloe. “You practically followed him everywhere.”“Opo. Nagustuhan ko siya noon.”“See? I knew it.” Umangat ang kilay ni Chloe. “Sabi mo noon. Eh ngayon? May gusto ka pa ba sa kanya?”Naalala ni Ana ang sinabi ni Kurt kanina, mataas ang pangarap ni Chloe, hindi kagaya niya. Kung kaya lamang niyang patayin ang pagmamahal sa tuwing sinasaktan siya nito, matagal na sana siyang nakalaya.“Bata pa ako noon at madalas ko siyang nakikita kaya ako humang







