PINALAYAS AKO NG BIYENAN KO , BUMALIK AKONG MILYONARYO

Chapter 1: Ang Pagpapalayas

Umulan nang malakas noong araw na inilibing namin si Carlo.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong humingi ng tawad sa harap ng kabaong niya. Hindi dahil kasalanan ko. Kundi dahil pakiramdam ko, hindi ko siya nailigtas.

Tahimik lang ako sa isang sulok ng sala, suot pa rin ang itim na damit, hawak ang rosaryo na bigay ni Carlo nung anniversary namin. Amoy pa rin ng burol ang buong bahay.

"Alana."

Napalingon ako. Nakatayo si Mama Delia sa pintuan. Ang biyenan ko. Nakapamaywang, pulang-pula ang mata pero hindi dahil sa iyak. Dahil sa galit.

"Tapos na ang libing ng anak ko. Pwede ka nang umalis."

Nabitawan ko yung basong hawak ko. Bumagsak at nabasag sa sahig.

"Ma? Ano pong ibig niyong sabihin?"

"Lumayas ka na sa pamamahay na to. Wala ka nang asawa. Wala kang karapatan dito."

Nagsilabasan ang mga tiyahin ni Carlo mula sa kusina. Lahat nakatingin sa akin na parang basura.

"Ma, buntis po ako," bulong ko. Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ko yung tiyan kong 2 buwan pa lang. "Anak po ito ni Carlo. Apo niyo po ito."

"Anak? Sigurado ka bang kay Carlo yan?" Tumawa siya nang malakas, yung tawang nakakainsulto. "Simula nung dumating ka sa buhay ng anak ko, puro malas na ang nangyari! Mahirap ka lang! Tindera ka lang sa palengke! Wala kang ambag!"

"Ma, please..."

"Konting hiya naman, Alana." Singit ni Tita Baby, kapatid ni Carlo. Hinila na niya yung maleta ko na nasa sulok. Yung lumang maleta na dinala ko nung lumipat ako dito. "Mayaman kami. Ano ka ba? Wag mo nang angkinin yung bahay na hindi sayo."

"Wala akong pupuntahan," naiyak na ako. Tumulo na ang luha ko na kanina ko pa pinipigilan. "Wala na akong asawa, Ma. Maawa na po kayo. Kahit ngayong gabi lang."

"Problema mo na yan. Lumayas ka."

At sa harap ng lahat ng nakikiramay, kinaladkad nila ako palabas ng gate. Basang-basa ako sa ulan. Walang payong. Walang pera. Hawak ko lang yung lumang maleta at yung ultrasound picture ni baby sa bulsa ko.

Sumakay ako ng jeep papuntang Quezon City. Walang tigil ang iyak ko habang tumutulo ang ulan sa bintana.

Hinawakan ko ang tiyan ko at bumulong.

"Baby, sorry. Pero pangako ni Mama... babalik tayo. Hindi para magmakaawa. Babalik tayo para bawiin lahat ng kinuha nila sa atin. Magiging mayaman tayo, anak. Pangako yan."

---

TATLONG TAON ANG LUMIPAS

Tumunog ang phone ko habang pinapatulog ko ang anak ko.

"Ma'am Alana, nandito na po yung kotse. Ready na po kayo sa meeting sa Quezon City? Yung dating bahay po ng mga Villanueva, binebenta na nila. Bankrupt na daw po sila."

Tumingin ako sa salamin. Hindi na ako yung Alana na basang-basa sa ulan. Naka-blazer na ako. CEO na ako ng sarili kong baby brand.

Ngumiti ako.

"Yes, sabihin mo bibilhin ko. In cash. At sabihin mo, ako mismo ang pupunta bukas."

Kinabukasan, bumaba ako ng itim na Lexus. Naka-white blazer ako, naka-heels, at buhat ng driver ko ang anak kong si Amara. Dalawang taon na siya, kamukhang-kamukha ni Carlo.

Bumukas ang lumang gate. At nandun sila.

Si Mama Delia, payat na, wala nang alahas. Si Tita Baby, umiiyak habang hawak ang sulat ng bangko na nagsasabing kukunin na ang bahay nila.

Natulala sila nang makita ako.

"Al... Alana?" Nauutal na sabi ni Mama Delia. "Ikaw ba yan?"

Ngumiti ako nang malamig. Yung ngiting tatlong taon kong inipon.

"Hello, Mama Delia. Balita ko ibinebenta niyo ang bahay na pinalayasan niyo sa akin? Good. Bibilhin ko. Pero sa isang kondisyon."

Lumuhod siya sa harap ko, sa harap mismo ng maraming tao.

"Alana, patawarin mo kami. Wala na kaming makain. Patawarin mo na ako."

Tumingin ako sa anak ko, tapos sa kanya. Dumating na ang araw ng paghihiganti ko.