🎵 บทเพลงที่ 5 : กับดัก

“เชิญคุณนตเข้าเซ็ตถ่ายเป็นเซตสุดท้ายค่ะ”

ทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกให้นักร้องหนุ่มกลับเข้าไปถ่ายงาน

ต่อเพื่อที่จะได้จบงานของวันนี้

“ครับ”

นตหันไปตอบทีมงาน และมีทีมช่างแต่งหน้ามาช่วยเติมหน้าให้เขาก่อนที่เขาจะมองหญิงสาวอีกครั้งด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ และเดินกลับเข้าเซ็ต”

“เดี๋ยวถ้าจบเซ็ตนี้ เรากลับพร้อมกันเลยละกัน เดี๋ยวพี่จะพาไปคุยเรื่องงานวันถัดไปของนตอีกที”

“ค่ะพี่บอย… ถ้าอย่างนั้นอายขอไปรอที่ห้องแต่งตัวคุณนตก่อนได้ไหมคะ พอดีอยากจะเข้าไปดูรายละเอียดงานคร่าวๆก่อนค่ะ”

“ได้จ้ะ เพราะเดี๋ยวพี่มีคุยงานทางโทรศัพท์กับลูกค้าต่อ

ถ้านตถ่ายเสร็จแล้ว ก็โทรหาพี่อีกทีนะ พี่ได้ให้คนขับรถเขาเตรียมตัว”

“ค่ะพี่บอย ถ้าเสร็จแล้วอายจะโทรไปค่ะ”

เมื่อว่าจบพี่บอยก็เดินออกไปร้านกาแฟแถวๆสตูดิโอที่ถ่ายงาน

เพราะใกล้ถึงเวลาที่นัดคุยงานกับลูกค้าแล้ว

ส่วนทางหญิงสาวเดินกลับไปห้องแต่งตัวของนักร้องหนุ่ม และสำรวจชุดของเขา คอยเก็บและจดรายละเอียดไม่ว่าจะเป็น แบรนด์ที่เขามักจะใช้ สไตล์เครื่องประดับที่ชอบสวมใส่ หรือรองเท้าที่เขาเลือกใช้ว่าเป็นประเภทไหน

สไตลิสต์ไม่ใช่เพียงแต่จะดูแค่เสื้อผ้าเท่านั้น แต่ต้องดูภาพรวมของศิลปินเพื่อให้เป็นที่โดดเด่นและน่าจดจำ

ในระหว่างที่สไตลิสต์สาวตั้งใจกับการจดและศึกษารายละเอียด

ของนักร้องชายอยู่นั้น ก็มีเสียงประตูเปิดขึ้น ทำให้หญิงสาวสะดุ้งและหันกลับไปมอง

เมื่อชายหนุ่มเห็นปฏิกิริยาของเธอก็ทำให้เขารู้สึกสนุกขึ้น เขาเดินเข้าไปใกล้เธออย่างช้า ๆ ทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจเหมือนคนทำผิดถูกจับได้

“คุณทำอะไรอยู่ แอบดมเสื้อผ้าของผมหรอ”

“คะ… ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่มาศึกษาสไตล์ของคุณเพิ่มเติมเท่านั้นค่ะ”

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆและตอบเขา และรีบเดินออกมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องแต่งตัว

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ คุณจะได้แต่งตัวสะดวก”

ว่าจบเธอก็จับลูกบิดเพื่อเตรียมตัวจะเดินออกไป แต่แล้วเสียงเขาก็หยุดการกระทำของเธอไว้ได้อีกครั้ง

“เธอจะออกไปทำไม ในเมื่อเธอเป็นสไตลิสต์ส่วนตัว ของฉัน สุดท้ายคนที่จะเปลี่ยน ถอด หรือใส่ เสื้อผ้าให้ฉันก็คือเธอเท่านั้น… เพราะมันคืองานของเธอ”

คนเอาแต่ใจพูดกลับด้วยน้ำเสียงนุ่ม ลึก และเน้นคำในสิ่งที่เขาอยากจะสื่อให้เธอได้เข้าใจตรงกันกับเขา”

“ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ลืมหน้าที่ แต่กลัวว่าคุณจะยังไม่สะดวกแค่นั้นค่ะ”

เธอตอบอย่างใจกล้า ปิดบังความกลัวไว้ไม่ให้เขาได้รู้ว่าเธอแอบกังวล

การอยู่กันสองต่อสองในฐานะศิลปินและสไตลิสต์โดยทั่วไปอาจ

จะไม่ความรู้สึกพิเศษอะไร ถ้าเธอไม่ใช่แฟนคลับเขามาก่อน…

เธอพยายามปกปิดความคลั่งในตัวเขาไม่ให้ใครรู้ และคนอื่นก็จะรู้ไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะพี่บอย ไม่งั้นเธอคงได้ตกงาน และตำแหน่งสไตลิสต์ส่วนตัวคุณนต ก็ถูกเปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอยอมไม่ได้เด็ดขาด!!

“ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยมาเปลี่ยนชุดให้ผมหน่อย”

เขาพูดในขณะที่กำลังนั่งอยู่หน้ากระจก รอเธอหยิบชุดมาให้

เขายืนขึ้นเต็มความสูง ทำให้เธอที่ยืนอยู่หน้าเขา ซึ่งห่างกันเพียงแค่คืบเท่านั้น ความสูงของเขาทำให้เธอดูเป็นเด็กน้อยเหมือนสาวมัธยมต้นคลั่งนักร้องอย่างงั้น

ด้วยความสูงของนักร้องหนุ่มประมาณ 187 เซนติเมตร และความสูงของสไตลิสต์สาวหน้ามัธยมต้นนั้นสูงเพียงแค่

154 เซนติเมตร เพราะอย่างนั้นจึงทำให้เธอต้องใส่รองเท้าส้นสูงอยู่บ่อยครั้ง จะได้ดูไม่ตัวเล็กและเด็กเหมือนใบหน้าของเธอจนเกินไป

เมื่ออ๊ะอายยื่นชุดให้เขาเปลี่ยน คนเอาแต่ใจกลับยืนนิ่งเฉย ซึ่งเธอก็เข้าใจถึงประโยคที่เขาพูดก่อนหน้านี้ได้ในทันที

“ขออนุญาตนะคะ”

หญิงสาวค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของชายหนุ่มอย่างช้าๆ เก็บความประหม่าไว้ไม่ให้เขาได้รู้

เมื่อปลดกระดุมเสื้อเสร็จเขาก็ยอมที่จะถอดเสื้อนั้นออกมาเองและรับเสื้อที่เธอเตรียมไว้มาสวมใส่ อ๊ะอายคอยจัดแจงชุดให้เรียบร้อยอีกครั้ง และติดกระดุมทีละเม็ดอย่างระมัดระวัง

“เรียบร้อยค่ะ

ส่วนกางเกง ฉันคงต้องรบกวนทางคุณนตไปเปลี่ยนที่ห้องเปลี่ยน

ชุดเองนะคะ ฉันคงไม่สามารถเปลี่ยนให้คุณได้ ต้องขออภัยที่ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้เต็มที่ค่ะ”

เขารู้ว่าคำตอบของเธอนั้นประชดเขาอยู่…

“ผมก็นึกว่าคุณจะเป็นมืออาชีพมากกว่านี้…

ผมคาดหวังว่าคุณจะ ถอด และ ใส่ ให้ผมซะอีก”

ชายหนุ่มว่าจบ ก็เดินยิ้มมุมปาก

และเดินไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนให้เรียบร้อย จะได้ไม่ทำให้ใครบางคนต้องตกใจมาช่วยเขาเปลี่ยนท่อนล่าง

กลัวว่าเธอเห็นน้องชายของเขาแล้วจะรีบหนีไปซะก่อน

เมื่อเขาเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงไม่กี่วิ

หญิงสาวก็รีบออกจากห้อง วิ่งไปหลบมุม รีบไปทำให้หัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองนั้น ทำให้สงบมาเป็นจังหวะที่ปกติเสียที

ผ่านไปไม่นาน อ๊ะอายตั้งสติได้จึงรีบโทรหาพี่บอยเพื่อแจ้งว่าทางนตเสร็จงาน

แล้วและกำลังเปลี่ยนเสื้อเพื่อเตรียมกลับ

หลังจากนั้นไม่นาน… นตก็เดินออกมาจากห้องและสไตลิสต์สาวก็เห็นเขากำลังเดินมา

ทางเธอและมายืนประชิดข้างเธออย่างช้า ๆ หญิงสาวรีบขยับตัวออก แต่รองเท้าส้นสูงกลับไม่เป็นใจ สะดุดส้นรองเท้าตนเองทำให้เสียการทรงตัวและจะล้ม

ชายหนุ่มประคองเอวของเธอไว้ได้ทัน ทำให้เกิดภาพเสมือนการกอดกันหน้าสตูดิโอ

ทีมงานผู้หญิงคนเดิมบังเอิญเห็นฉากกอดกันพอดีจึงรีบหยิบมือมาถ่ายรูปคนสองคนกำลังกอดกัน ถึงแม้เห็นหน้าของชายหนุ่มเพียงแค่ด้านข้าง แต่มองออกชัดว่าคือนักร้องชาย ส่วนผู้หญิงนั้นมองไม่เห็นใบหน้า เพราะฝ่ายชายกำลังประคองเอวอย่างแนบชิดอยู่ จึงไม่สามารถเห็นใบหน้าหญิงสาวได้เลย

ด้านหน้าสตูดิโอ

“อ๊ะ… ขอโทษค่ะ ฉันเผลอสะดุดส้นรองเท้า”

“อืม… ไม่เป็นไร แล้วทำไมคุณถึงใส่รองเท้าสูงขนาดนี้

มันอันตราย คุณไม่รู้รึยังไง”

“ฉันใส่เพื่อเสริมความมั่นใจค่ะ ใครจะอยากเกิดมาตัวเล็กหละ”

ประโยคหลังหญิงสาวบ่นเบา ๆ ไม่ได้อยากให้ใครได้ยิน

“ตัวเล็ก และ ตัวหอมด้วยสินะ”

อ๊ะอายได้ยินอย่างนั้นแอบเขิลจนหน้าแดงจนคนข้างๆเห็นแล้วก็

แอบยิ้มร้ายเช่นกัน

ไม่ได้คลั่งรัก แต่ฉันว่าฉันนั้นคลั่งไคล้เธอ

เธอเชื่อไหมนี่เป็นอะไรที่ฉันไม่เคยพบเจอ

เรื่องที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้เข้าใจ (because of you)

ไม่ได้คลั่งรัก เป็นแบบนี้เพราะเธอคนเดียวรู้ไหม

ให้เป็นตัวเองก็ยังไม่ไหว

ก็ฉันไม่ได้คลั่งรักแต่คลั่งเธอ

เพลง คลั่งเธอ (นนท์ ธนนท์)

เสียงเพลงจากมือถือของอ๊ะอายที่ตั้งเป็นเสียงสายโทรเข้าดังขึ้น

หญิงสาวได้แต่นึกในใจว่าทำไมเพลงโทรศัพท์ของเธอต้องมาดังขึ้นในจังหวะบรรยากาศแบบนี้ด้วย เมื่อแอบเหลือบมองผู้ชายคนข้างๆก็เห็นเขายิ้มมุมปาก

อ๊ะอายรีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าถือของเธอ

“ฮัลโหล ค่ะพี่บอย อายกับคุณนตรออยู่ที่หน้าสตูดิโอแล้วค่ะ”

“พี่อยู่กับคนขับรถแล้ว กำลังจะถึงหน้าสตูแล้วจ้ะ รอแปปนะอาย”

“โอเคค่ะพี่บอย”

หลังจากวางสายพี่บอยไม่ถึงหนึ่งนาที รถก็ขับมาจอดข้างหน้าทั้งสองคน พี่บอยก็รีบเปิดประตูลงมาจากรถทันที

“นต มีเปลี่ยนแผนนิดหน่อย ลูกค้างานวันนี้เขาปิดร้านเลี้ยงจบงานอ่ะ เราต้องไปตามมารยาทนะ นตโอเคใช่ไหม”

“ได้ครับ กลับไปผมก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่แล้ว นาน ๆ ทีไปนั่งดื่มกับลูกค้าบ้าง ไม่เป็นไรครับ”

“แล้วอายหละ ไปได้ไหม แต่ถ้าอายจะกลับพี่คงแวะไปส่งไม่ได้หนะสิ เพราะลูกค้าและทีมงานเขารออยู่ร้านกันแล้วด้วย”

หญิงสาวแอบลำบากใจ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรทำอยู่แล้วเหมือนกัน

ไปดื่มเพื่อสร้างสัมพันธ์กับลูกค้าและทีมงานบ้างก็คงไม่เสียหาย

“เอ่อ… ก็พอไปได้ค่ะ แต่อาจจะขอกลับก่อนได้ไหมคะ พี่บอยจะว่าอะไรไหมคะ”

“ได้จ้ะ ไม่เป็นไร ถ้าพอถึงเวลาอายจะกลับเดี๋ยวพี่เรียกแกร๊ปให้อีกที พาน้องมาพี่ต้องดูแลความปลอดภัยของน้องอยู่แล้ว

งั้นเรารีบขึ้นรถไปกันเถอะ”

Bar & Restaurant ย่านทองหล่อ

บรรยากาศเลี้ยงกำลังคึกคักได้ที่ เพราะกว่าทางนตและอ๊ะอายจะเดินทางมาถึง ต้องฝ่าการจราจรอันโหดร้ายแถวเส้นสุขุมวิทในช่วงเวลาเร่งด่วน เพราะพนักงานหลายบริษัทกำลังจะเลิกงาน กว่าจะผ่านมาได้ก็ใช้เวลาเดินทาง ถีงร้านประมาณหนึ่งทุ่ม

เมื่อเข้าร้านทุกคนเริ่มดื่มและเต้นกันอย่างสนุกสนาน

ฝั่งของพี่บอย นต และอ๊ะอายก็เดินเข้าไปกล่าวทักทายโต๊ะที่ลูกค้านั่งอยู่ และได้พูดคุยเรื่องงานวันนี้ไปอย่างครื้นเครง

“น้องนตคะ ขอบคุณสำหรับงานวันนี้มากเลยนะคะ รูปออกมาสวยถูกใจพี่เลยค่ะ พอนตเปลี่ยนลุคมาใส่เสื้อหนังนะ กร้าวใจพี่สุดๆ”

ลูกค้าคนที่ว่าจ้างเอ่ยชมชายหนุ่มด้วยความถูกใจ เพราะงานที่ถ่ายวันนี้เป็นชุดจากแบรนด์ของลูกค้าที่กำลังจะออกคอลเลคชั่นใหม่ เพื่อตีตลาดกลุ่มผู้ชายที่ใส่แล้วดูเท่ห์ และเซ็กซี่มีเสน่ห์

“ขอบคุณครับ ด้วยชุดของแบรนด์ก็สวยอยู่แล้วด้วยครับ ผมทำได้แค่ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาให้ตรงกับบรีฟที่ทางลูกค้าต้องการครับ”

“แหม…น้องนตก็ถ่อมตัวไปค่ะ น้องใส่ชุดไหนก็หล่ออยู่แล้ว แต่ลุคนี้พี่เพิ่งเห็น พี่ว่าเหมาะกับน้องนตมากจริง ๆ…

มาค่ะ ชนแก้วเพื่อฉลองกับชุดคอลใหม่ของแบรนด์กันค่ะ”

Cheers!!!

นักร้องหนุ่มไม่เพียงแต่หันไปชนแก้วกับลูกค้าเท่านั้น แต่ยังจ้องมองไปยังสไตลิสต์สาวและเอื้อมไปชนแก้วไวน์กับเธอ

[ NOTH PART]

สายตาของนตคอยเฝ้ามองอ๊ะอายตลอดเวลา เธอรู้สึกถึงสายตาของเขาตลอดเวลา แต่ทำเป็นไม่สนใจ และคอยพูคุยกับคนนู้นคนนี้ที่เข้ามาทักทายเพราะเธอค่อนข้าง

เป็นจุดสนใจของหนุ่มๆในร้านพอสมควร

ในช่วงตลอดเวลางานเลี้ยงได้ดำเนินไปเรื่อย ๆ บรรยากาศในร้านก็ยิ่งคึกคัก มีทั้งดนตรีสด และมีดีเจเปิดแผ่นสลับช่วงกันไป ไฟในร้านก็ดิมให้แสงน้อยลง ทำให้ทุกคนมีความกล้าที่จะเต้นและเข้าไปพูดคุยกัน โดยเฉพาะผู้ชายในร้านหลายคนที่คอยเข้ามาทำความรู้จักและชนแก้วกับกับอ๊ะอายอยู่เรื่อยๆ จนเธอรู้สึกเริ่มมึนหัว

นักร้องหนุ่มคอยมองเธออยู่ตลอดและในใจก็หงุดหงิดที่เธอไม่คอยระวังตัว ชนแก้วกันคนในร้านไปทั่ว หัวเราะคิกคักเหมือนเธอจงใจอ่อยผู้ชายในร้านอยู่ตลอด เห็นแล้วขัดใจจนอยากจะลากเธอออกจากร้านไปสั่งสอนสักหน่อย

“นี่คุณ… ไหวรึเปล่า หน้าคุณแดงแล้วนะ”

หญิงสาวหันมาตอบชายหนุ่มด้วยสายตาหวานเยิ้มกว่าปกติ

“ยังไหวค่ะ คุณนั่นแหละเมารึเปล่า นิ่งเหมือนหลับอย่างนั้นแหละ”

เขาเห็นท่าทีของหญิงสาวแล้วก็เหมือนคำตอบของเธอนั้นช่วยเพิ่ม

ระดับความหงุดหงิดให้เขามากขึ้นอีก สงสัยเมาแล้วปากดีเชียวนะ

“พี่บอยคะ เดี๋ยวอายขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“โอเคจ้ะ พอดีพี่จะกลับแล้ว เด็กเขาไลน์ตามพี่หนะ”

“อ่าวหรอคะ งั้นอีกสักพักอายก็จะกลับแล้วค่ะ สวัสดีค่ะพี่บอย เจอกันพรุ่งนี้ที่ออฟฟิศค่ะ”

“สวัสดีจ้ะ อายก็กลับดี ๆ นะ พี่ฝากนตเรียกแกร็ปให้อายด้วยหละ”

“ครับพี่บอย… ไม่ต้องห่วงผม ไม่ต้องห่วงทางนี้ เดี๋ยวผมดูแลเองครับ”

เขาพูดพร้อมกับหันไปมองตามคนที่กำลังลุกไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อพี่บอยขอลากลับไปก่อน นตก็บอกลาลูกค้าในโต๊ะเช่นกัน

“งั้นผมก็ขอตัวเลยนะครับ ยังไงก็ขอบคุณที่แบรนด์ให้โอกาสผมอีกครั้งนะครับ”

“เช่นกันนะน้องนต กลับดีๆนะคะ”

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็รีบคว้ากระเป๋าที่หญิงสาวทิ้งไว้ที่เก้าอี้พร้อมกับเดินตามไปรอหลบมุมอยู่หน้าห้องน้ำหญิง เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจมาก

ผ่านไป 5 นาที ก็ยังไม่เห็นเธอเดินออกมาจนคิดว่าจะเข้าไปตามในห้องน้ำ แต่พอไม่นานเธอก็เดินซวนเซออกมา เขาเห็นอย่างนั้นก็รีบเข้าไปคว้าเอวเธอมาประคองไว้ไม่ให้เธอล้ม

หญิงสาวตกใจจึงรีบผลักออก แต่พอเงยหน้ามองก็เห็นว่าเป็นนักร้องหนุ่มจึงยอมให้เขาช่วย

ประคองเดินออกไปทางหลังร้านเพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจ

เมื่อเดินออกมานอกร้านแล้วชายหนุ่มก็ถามหญิงสาวเพื่อที่จะไปส่งเธอที่บ้าน

“คุณ…ยังไหวไหม บอกทางกลับบ้านได้ไหม เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่ง”

“ไหว…”

ชายหนุ่มยังคงประคองเอวของเธอแน่น และเมื่อเห็นอาการของเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะดูเหมือนเธอหลับไปแล้ว

“เฮ้อ… ไหวแบบไหน”

“ช่วยไม่ได้ ถ้างั้น…ฉันพากลับเอง”