NunaNunaa Writerの小説

วันที่สามของการปิดเทอมบ้านเมืองไม่ได้เงียบลงเพราะมหาลัยปิด แต่จังหวะชีวิตของกลุ่มเล็กๆ นี้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดไม่มีการตื่นแต่เช้าเพราะกลัวสาย ไม่มีรายงานที่ต้องส่งพรุ่งนี้ ไม่มีตารางเรียนที่ต้องจัดสมดุลมีแค่เวลาที่เป็นของตัวเองบ่ายวันจันทร์บ่ายห้องสมุดชั้นสี่เงียบกว่าปกติมากนักศึกษาส่วนใหญ่กลับบ้านต่างจังหวัดหรือออกไปเที่ยวกับครอบครัว โต๊ะหลายตัวว่างเปล่า แสงบ่ายส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่อย่างเต็มที่ภูมินั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมแต่วันนี้ไม่ได้มีโน้ตบุ๊คเปิดอยู่เขานั่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ หน้าจอเปิด Unity อยู่ไม่ใช่ project ของตัวเองแต่เป็น build file ที่เมเปิ้ลส่งมาให้ดูเมื่อวานภูมิเล่นผ่านตั้งแต่ต้นเดินในโลกของเกมส์ที่เมเปิ้ลสร้างขึ้นมาคนเดียว ทุกอย่างยังไม่สมบูรณ์ ยังมีส่วนที่ขาดอยู่ บางโมเดลยังเป็นแค่ placeholder สีเทา บาง environment ยังว่าง แต่โครงสร้างหลักมันชัดเจน และ dialogue system ที่เมเปิ้ลทำมันซับซ้อนกว่าที่คาดไว้มากภูมิอ่าน code ที่อยู่เบื้องหลัง dialogue tree แต่ละ nodeแล้วก็นิ่งมีบางส่วนที่เขียนด้วยวิธีที่เขาไม่เคยเห็นในหนังสือเรียนหรืองานวิจัยไหน เป็นวิ

ตอนที่ 14 : ช่วงเวลาที่อยู่ข้างกันวันแรกของการปิดเทอมเมย์ตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงครึ่งเธอนอนอยู่บนเตียงสักครู่โดยไม่ขยับ สมองค่อยๆ ตระหนักว่าวันนี้ไม่มีชั้นเรียน ไม่มีงานส่ง ไม่มีอะไรที่ต้องทำโดยเด็ดขาดความรู้สึกนั้นดีมากเมเปิ้ลนอนหลับอยู่อีกฝั่ง ผมรุงรัง แขนหนึ่งคลุมหน้า สตรีมเมื่อคืนจบไปตีสองเมย์ค่อยๆ ลุกขึ้นเงียบๆ ไปชงชาที่มุมห้องนั่งที่โต๊ะ มองออกไปนอกหน้าต่างท้องฟ้าสีฟ้าใส ไม่มีเมฆ แสงเช้าสาดลงมาบนสนามหญ้าข้างล่างวันนี้ช่างเป็นวันที่ดีโทรศัพท์สั่นริว: "ตื่นแล้วเหรอครับ?"เมย์: "ค่ะ กำลังชงชาอยู่ค่ะ"ริว: "วันนี้ว่างไหมครับ?"เมย์มองข้อความเมย์: "ว่างค่ะ ทำไมคะ?"ริว: "ไปเที่ยวด้วยกันไหมครับ?"เมย์วางถ้วยชาลงเมย์: "ไปไหนคะ?"ริว: "มีที่อยากพาไปครับ เป็นเซอร์ไพรส์"เมย์อ่านคำว่า เซอร์ไพรส์ริวที่พูดตรงเสมอ บอกว่าจะเซอร์ไพรส์เมย์: "โอเคค่ะ กี่โมงคะ?"ริว: "เก้าโมงครึ่งได้ไหมครับ? แต่งตัวสบายๆ รองเท้าเดินได้ไกลหน่อย"เมย์: "ได้ค่ะ"เมย์วางโทรศัพท์ลง และเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงสี่สิบห้าเหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเธอรีบลุกขึ้นไปจัดการตัวเองริวมาถึงหน้าหอพักหญ

ตอนที่ 13 : อยู่ข้างๆกันสองอาทิตย์ก่อนสอบปลายเทอมมหาลัยไอต้าเข้าสู่โหมดที่ทุกคนรู้จักดีห้องสมุดเปิดถึงตีสอง นักศึกษาจับกลุ่มนั่งติวกันตามโถงตึก ร้านกาแฟขายดีกว่าปกติสามเท่า และบางคนก็เริ่มมีใบหน้าที่บอกว่านอนน้อยเกินไปมาสักอาทิตย์แล้วเมย์นั่งอยู่ที่โต๊ะในห้อง กางตารางสอบออกมาวางตรงหน้าห้าวิชา สี่วันวิชาหนักที่สุดคือ Advanced Japanese Linguistics กับ Comparative Literature Theory ทั้งสองวิชาสอบวันเดียวกัน เช้าและบ่ายเธอมองตาราง แล้วก็ถอนหายใจเบาๆเมเปิ้ลนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเอง หูฟังครอบหัว กำลังทำโปรเจกต์สุดท้ายก่อนสอบ หน้าจอเต็มไปด้วยโค้ดและ Unity"เมย์" เมเปิ้ลเรียกโดยไม่ถอดหูฟัง"หืม… อะไร?""ภูมิส่งข้อความมาถามว่าโปรเจกต์เกมส์ฉันเสร็จไปถึงไหนแล้ว"เมย์มองหลังเพื่อน "แล้วแกตอบไปว่าอะไร?""ยังไม่ได้ตอบ กำลังคิดอยู่ว่าจะตอบยังไงดี""แกก็ตอบตามจริงได้เลยนะ""ฉันรู้ แค่..." เมเปิ้ลหยุด "ไม่มีอะไร"เมย์ยิ้มเบาๆ แล้วก็หันกลับมาที่ตารางสอบโทรศัพท์สั่นริว: "ตารางสอบเป็นยังไงบ้างครับ?"เมย์: "หนักค่ะ วันพุธสองวิชาติดกัน"ริว: "ติวด้วยกันไหมครับ? ผมมีสอบวันเดียวกัน"เมย์อ่านข้อความเมย

ตอนที่ 12 : ความกลัวสัปดาห์ที่สามของเดือนมหาลัยไอต้าเข้าสู่ช่วงกลางเทอม นักศึกษาเริ่มตึงเครียดตามวงจรที่เกิดขึ้นซ้ำทุกปี ห้องสมุดเต็มตั้งแต่เช้า โรงอาหารยาวกว่าปกติ ใบหน้าคนส่วนใหญ่มีรอยเหนื่อยติดอยู่แต่ชีวิตของเมย์รู้สึกต่างออกไปจากช่วงเวลาเดียวกันของปีก่อนๆปีก่อนๆ กลางเทอมคือช่วงที่เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องสมุดจนดึก กินข้าวคนเดียวหน้าโน้ตบุ๊ค และนอนหลับบนกองหนังสือเป็นครั้งคราวปีนี้ยังมีทั้งหมดนั้นอยู่ แต่มีบางอย่างเพิ่มขึ้นมาเช้าวันจันทร์เมย์เดินเข้าโรงอาหารตึก A พบว่าริวนั่งรออยู่แล้วพร้อมข้าวสองจานเธอนั่งลง มองอาหารที่ริวสั่งให้"ริวรู้ว่าเมย์อยากกินอะไรได้ยังไงคะ?""เมย์กินข้าวต้มทุกเช้าวันจันทร์ครับ" ริวพูดพลางหยิบช้อน "สังเกตมาสักพักแล้ว"เมย์มองหน้าเขา"ริวสังเกตรูทีนเมย์เหรอคะ?""ไม่ได้ตั้งใจครับ แค่เห็นบ่อยพอที่จะจำได้"เมย์กดรอยยิ้มลง แล้วหยิบช้อนขึ้นมา"ขอบคุณค่ะ"บ่ายวันอังคารห้องสมุดชั้นสอง โต๊ะที่ทั้งคู่ใช้บ่อยจนรู้สึกว่าเป็นของตัวเอง แม้ไม่ได้จองอย่างเป็นทางการเมย์นั่งทำรายงานวิเคราะห์วรรณกรรม ริวนั่งทำโปรเจกต์ Robotics ด้วยกัน ต่างคนต่างทำงานเงียบ…แต่เป็นค

ตอนที่ 11 : สายสัมพันธ์วันจันทร์เช้าภูมินั่งอยู่ที่ห้องสมุดชั้นสี่ตามเคยโน้ตบุ๊คเปิดสองหน้าต่าง ชาร้อนวางข้างๆ เย็นลงแล้วแต่ยังไม่ได้ดื่ม ใส่หูฟังครอบหัวหน้าจอข้างซ้ายเป็นโค้ด AI model ที่เขากำลังพัฒนาหน้าจอข้างขวาเปิด Twitchช่อง MaplePlaysGames กำลัง offline อยู่เขาเลื่อนดู VOD ย้อนหลังที่สตรีมเมื่อสองวันก่อน เมเปิ้ลเล่น RPG ตัวใหม่ที่เพิ่งออก นั่งพูดคุยกับคนดูไปด้วยระหว่างเดินทางในเกมส์ภูมิพยามเปิดเสียงเบาๆ ผ่านหูฟัง"โอ้โห บอสตัวนี้ยากมากเลยนะ ใครเคยผ่านแล้วบ้าง? ช่วย hint หน่อยได้ไหม?"เสียงในสตรีมถามคนดู คอมเมนต์ไหลขึ้นมาภูมิมองหน้าจอ เขาพิมพ์บางอย่างในช่องคอมเมนต์ของ VOD แม้รู้ว่า offline แล้ว"บอสตัวนี้มีจุดอ่อนที่หลังซ้าย ต้องรอให้มันโจมตีก่อนแล้วค่อยเข้า timing สำคัญมาก"เขาวางนิ้วลง มองสิ่งที่พิมพ์… แล้วก็ลบทิ้งหันกลับไปที่โค้ด ผ่านไปสักสิบนาที ภาคเดินเข้ามาถึงโต๊ะ นั่งลงเก้าอี้ข้างๆ อย่างไม่บอกล่วงหน้าตามนิสัยภูมิถอดหูฟังข้างหนึ่ง ไม่ได้ถามว่ามาทำไม รู้อยู่แล้วว่าภาคจะบอกเอง"กูเห็นมึงดู Twitch" ภาคพูดพลางดูหน้าจอข้างขวา"อืม…ดูอยู่""ช่อง MaplePlaysGames ใช่ไหม?

ตอนที่ 10 : จูบเช้าวันพฤหัสบดี หนึ่งอาทิตย์หลังจากวันพุธที่ร้านขนมตอนเช้า ณ มหาวิทยาลัยลัยไอต้าคึกคักตามเคยแต่สำหรับเมย์ เช้านี้รู้สึกต่างออกไปไม่ใช่เพราะอะไรพิเศษ ฟ้าก็สีฟ้าเหมือนเดิม ต้นไม้ก็สีเขียวเหมือนเดิม นักศึกษาก็เดินขวักไขว่เหมือนเดิมแต่ระหว่างที่เธอเดินเข้ามาในมหาลัย โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาริว: "มอนิ่งครับ กินข้าวเช้าหรือยัง?"เมย์อ่านข้อความ แล้วยิ้มเบาๆเมย์: "ยังค่ะ กำลังเดินไปโรงอาหารอยู่พอดี"ริว: "ริวก็กำลังเดินไป"เมย์: "งั้นไปด้วยกันเลยไหมคะ? ริวอยู่ตรงไหนคะ?"ริว: "หน้าตึก B ครับ"เมย์เปลี่ยนเส้นทางริวยืนรืออยู่หน้าตึก B มือหนึ่งถือโทรศัพท์ กระเป๋าเป้สะพายหลังเห็นเมย์เดินมาจากระยะไกล ร่างเล็กๆ แว่นกรอบน้ำตาลอ่อน กระเป๋าผ้าสะพายไหล่ เดินเร็วนิดนึงเหมือนรีบเขามองเธอมาตลอดทาง โดยไม่ได้ตั้งใจซ่อน"เมย์""รอนานไหมคะ" เมย์เดินมาหยุดข้างๆเขา มองขึ้นมา """ไม่ครับ"ทั้งคู่เดินไปโรงอาหารด้วยกัน ระหว่างเดิน ริวเดินชิดเธอพอที่ไหล่เกือบจะแตะกัน ไม่ได้จับมือเพราะอยู่ในมหาลัยกลางวันแสกๆ แต่ระยะห่างมันบอกอะไรบางอย่างอยู่แล้ว"วันนี้ริวมีเรียนวิชาอะไรคะ?" เมย์ถาม"Robotics De