Novels by นูนานูน่า (NunaNunaa)

เมื่อมองย้อนกลับไปสามปีก่อน…ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้นอ๊ะอายนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ แสงไฟดิมไลท์ส่องหน้าจอในความมืดเธอกำลังพิมพ์โพสต์ในเพจที่เธอเพิ่งเปิดขึ้นมายอดผู้ติดตาม สิบสองคน ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนสนิทที่กดไลค์เพราะเอ็นดูเธอพิมพ์โพสต์แรกของเพจ@มายซันชาย : สวัสดีค่ะ นี่คือบ้านของนตค่ะ เพจนี้สร้างขึ้นเพราะอยากให้แฟนคลับทุกคนมีที่รวมตัวค่ะ แอดจะคอยอัพเดทข่าวสารและรูปภาพ ของนตอยู่เสมอนะคะ ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ 🖤เธอกดโพสต์ แล้วก็ปิดแล็ปท็อปไม่รู้เลยว่าวันหนึ่งเพจนั้นจะพาเธอไปที่ไหนวันนี้…อีกสามปีต่อมาอ๊ะอายนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน กาแฟอุ่นอยู่ในมือ แท็บเล็ตวางอยู่บนตักเธอเปิดเพจบ้านของนตยอดผู้ติดตาม สี่แสนเจ็ดหมื่นกว่าคนเธออ่านคอมเมนต์ล่าสุดในโพสต์วันครบรอบเมื่อวาน@baan_noth_forever : บ้านหลังนี้จะอยู่ตลอดไปนะคะแอด 🖤อ๊ะอายยิ้ม แล้วพิมพ์ตอบ@มายซันชาย : ตลอดไปค่ะ 🖤เธอวางแท็บเล็ตลง มองออกไปที่วิวสวนข้างล่างเสียงประตูระเบียงเปิดออก นตเดินออกมาพร้อมกาแฟสองแก้ว"ทำไมออกมาคนเดียวครับ""อากาศข้างนอกกำลังดีเลยค่ะ"เขานั่งลงข้างๆ ยื่นแก้วกาแฟให้เธอเธอรับมา

หนึ่งปีต่อมากรุงเทพฯ ยามเช้าของวันเสาร์แสงแดดอ่อนๆ สาดเข้ามาทางหน้าต่างคอนโดที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวครีมและ ไม้ ไม่ใช่คอนโดของนต ไม่ใช่คอนโดของอ๊ะอาย แต่เป็นคอนโดที่ทั้งสองเลือกด้วยกันเมื่อหกเดือนก่อนไม่ใหญ่เท่าเพนต์เฮ้าส์ของนต แต่ก็ไม่เล็กเกินไป มีระเบียงเล็กๆ ที่มองเห็นวิวสวน มีห้องทำงานที่เธอใช้วางแบบชุดและเขาใช้ แต่งเพลง มีครัวที่เขาชงกาแฟให้เธอทุกเช้าและเธอทำอาหาร ให้เขาในวันที่ทั้งสองไม่มีงานเป็นบ้านที่ทั้งสองสร้างด้วยกันเจ็ดโมงเช้าอ๊ะอายตื่นมาในความเงียบของห้อง แสงเช้าอ่อนๆ กรองผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามามือเธอเอื้อมออกไปหาอีกฝั่งเตียงว่างเปล่า แต่ยังอุ่นอยู่เธอลืมตาขึ้น มองเพดานห้องสักครู่ ก่อนจะได้ยินเสียงมาจากครัว เสียงแก้วกระทบเบาๆ เสียงเครื่องชงกาแฟทำงานเธอลุกขึ้น สวมเสื้อคลุมบางๆ ทับชุดนอน แล้วเดินออกมานตยืนอยู่ที่ครัว หันหลังให้เธอ เสื้อยืดสีขาว กางเกงขายาวสีเทา ผมยุ่งนิดหน่อย กำลังเทกาแฟลงในแก้วสองใบเขาได้ยินเสียงเท้าเธอ หันกลับมา"ตื่นแล้วหรอครับ""ค่ะ กลิ่นกาแฟปลุกค่ะ"เขายื่นแก้วให้เธอ เธอรับมา จิบหนึ่งอึก"อ๊ะ กาแฟหวานไปนิดนึงค่ะ""คุณบอกว่าชอบหวานนิดหน่อยนี่นา

คืนคอนเสิร์ต ฮอลล์จุคนได้หมื่นกว่าคน เต็มทุกที่นั่งแสงไฟเวทีส่องจ้า เสียงเพลงเปิดดังขึ้นนตก้าวออกมาบนเวทีในลุคแรก ชุดหนังสีดำที่อ๊ะอายออกแบบมาเพื่อคืนนี้โดยเฉพาะเสียงกรี๊ดระเบิดขึ้นทั่วฮอลล์อ๊ะอายยืนอยู่หลังเวที มองผ่านช่องเล็กๆ ที่มองเห็นเวทีหัวใจของเธอเต้นแรง แต่ไม่ใช่แบบแฟนคลับที่ตื่นเต้นกับไอดอลอีกต่อไปแล้วมันเต้นในแบบของคนที่มองคนที่รักขึ้นไปยืนอยู่บนที่ที่เขาเป็น ของเขาอย่างแท้จริงนตร้องเพลงแรก เสียงของเขาเต็มฮอลล์ตาของเขากวาดมองผู้ชม แต่อ๊ะอายรู้ว่าในบางจังหวะ สายตาของเขาเลื่อนมาทางปีกเวทีด้านที่เธอยืนอยู่และเมื่อเขามองมา เธอก็มองตอบผ่านแสงไฟและเสียงดนตรีผ่านฝูงชนและความวุ่นวายพวกเขาเห็นกันและกันระหว่างพักเปลี่ยนชุดนตวิ่งเข้ามาหลังเวที อ๊ะอายยืนรออยู่พร้อมชุดถัดไปเธอช่วยเขาเปลี่ยนชุดอย่างคล่องแคล่ว มืออาชีพ รวดเร็ว ไม่เสียเวลาแต่ในความเร็วนั้น เขาก็ยังหาเวลาพูดกับเธอสั้นๆ"ทุกอย่างโอเคไหม""โอเคค่ะ ไปได้เลยค่ะ อีกสองนาที""ครับ"ก่อนเขาจะวิ่งกลับขึ้นเวที เขาหยุดนิดหนึ่ง หันกลับมา"อาย""คะ""ขอบคุณนะครับ"เธอยิ้ม"ไปเลยค่ะ แฟนคลับรอค่ะ"เขายิ้มตอบแล้ววิ่งกลับไป

ณ สตูดิโอซ้อม ช่วงสิบโมงเช้านตซ้อมอยู่กลางห้อง เสื้อยืดสีขาวธรรมดา กางเกงขายาวสีดำ ผมเล็กน้อยยุ่งจากการเคลื่อนไหวอ๊ะอายนั่งดูอยู่มุมห้อง สมุดจดบันทึกวางอยู่บนตักสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังแถลงข่าว สื่อและโซเชียลมีเดียยังคงพูดถึงเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่กระแสเริ่มเบาลงตามธรรมชาติสิ่งที่ยังคงอยู่คือการที่ทั้งสองคนไม่ต้องซ่อนอีกต่อไปแล้วนตหยุดซ้อม หันมามองเธอ"คุณดูซ้อมมาสองชั่วโมงแล้ว ไม่เบื่อหรือครับ""ไม่เบื่อค่ะ" เธอตอบเรียบๆ "แต่ลุคที่สามต้องแก้นิดหน่อย ตอนที่คุณเคลื่อนไหวแรงๆ แขนเสื้อมันดึงทำให้รูปทรงเสียค่ะ"นตมองตัวเองในกระจก"แก้ยังไงครับ""ต้องปล่อยตะเข็บนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวอายแก้ให้เองได้ ไม่ต้องส่งไปที่ร้าน"เขาเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เธอ หยิบขวดน้ำดื่ม"อาย""คะ""สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างครับ"เธอวางปากกาลง คิดอยู่สักพัก"ก็อเคค่ะ ดีกว่าที่คิดไว้ด้วย มีคนที่ยังไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็มีคนที่เข้าใจมากกว่าที่คาดไว้""แล้วเรื่องเพจหละครับ""ลูกบ้านส่วนใหญ่โอเคค่ะ มีบางคนที่บอกว่าต้องการเวลา อายก็เข้าใจ ไม่ได้คาดหวังว่าทุกคนจะรับได้ทันที""อาย…" เขาพูดช้าๆ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอ

เช้าวันต่อมา ที่คอนโดอ๊ะอาย กว่าทั้งสองคนจะได้นอนกันจริงๆก็เกือบจะเช้ามืด ทั้งคู่นอนกอดกันทั้งๆที่ร่างกายยังเปลือยเปล่าและสภาพเตียงยับยู่ยี่ มรสุมแรงพิษสวาทเพิ่งจบไปไม่กี่ชั่วโมงนี้ นคค่อยๆลืมตาตื่นแล้วกระชับอ้อมกอดของหญิงสาวที่กำลังนอน ขดตัวอยู่ เขาก้มลงหอมหัวของคนตัวเล็กที่ยังนอนงัวเงียอยู่ มือหน้าก็เริ่มที่จะซุกซนลูบไล้ไปยังเอวคอดไล่ลงไปยังสะโพก จนถึงก้มที่กลมกลึงของเธอ ชายหนุ่มบีบก้นเธออย่างหมั่นเขี้ยว จนทำให้หญิงสาวในอ้อมกอดเริ่มขยับและรู้สึกตัวเล็กน้อย “อื้ออออ อายยังง่วงอยู่เลยค่ะนต” จุ๊บ “มอนิ่งครับ ผมขออาหารเช้าก่อนได้ไหม” “คุณไม่เหนื่อยหรอคะ ทำจนถึงเช้าแล้ว นี่อายเพิ่งได้นอนเองค่ะ” “ก็ผมหิว ไม่กินคุณมาหลายอาทิตย์แล้ว ไม่สงสารผมหรอครับ หื้มมม” นักร้องหนุ่มไม่ได้พูดเฉย มืออีกข้างเขาเริ่มซุกซน เลื้อยมาบีบเต้าอันอวบอิ่มแล้วใช้นิ้วค่อยๆเขี่ยยอดปทุมถันเพื่อให้หญิงสาวพร้อมเป็นอาหารเช้าให้เขา มือหนาอีกข้างก็เลื้อยมาเขี่ยช่องทางรักที่ตอนนี้กำลังฉ่ำเยิ้มอย่าง เฉอะแฉะจนเกิดเสียงน่าอาย แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ “ง่วงยังไงครับตัวเล็ก ข้างล่างแฉะขนาดนี้” “อื้ออออ อย่าแซวอายสิค

หลังจากงานเลี้ยงฉลองเล็กๆจบลงทุกคนก็ต่างแยกย้ายเพราะมีคนเมาอยู่สองคน คืออ๊ะอายและหญิง ทั้งสองต่างพูดคุยกันอย่างออกรส และแข่งกันชนแก้วจนเมาพับไป ส่วนเจ้านายและนตไม่ได้ดื่มแอลกอฮอร์เหมือนสองสาว เพราะรู้ว่าวันนี้ตนเองต้องขับรถกลับพี่บอยจึงเสนอว่าให้แยกย้ายกันกลับ เจ้านายอาสาไปส่งหญิง ส่วนนตไปส่งอ๊ะอาย_____________________________________นตขับรถมาถึงคอนโดอ๊ะอายสไตลิสต์สาวดื่มฉลองค่อนข้างหนัก เป็นเพราะเธอรู้สึกว่าได้ยกภูเขาออกจากอก เหมือนได้ปลดล็อคปัญหาที่หนักหน่วงมาตลอดหลายเดือนนตไม่ต้องแอบหลบซ่อนอีกต่อไป เขาขับรถคันโปรดมาจอดที่ลานจอดรถของคอนโดเธอ และรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูให้หญิงสาว“อายครับ ถึงคอนโดคุณแล้วครับ”ชายหนุ่มนั่งยองอยู่ข้างๆประตูแล้วสะกิดที่ต้นขาของเธอเพื่อให้ เธอรู้สึกตัว“อืมมมม อายง่วงจังเลยค่ะ”ชายหนุ่มเผลอยิ้มให้กับความน่ารักยามเธอเมา‘เมาทีไร ทำตัวน่ารักแบบนี้ทุกที เดี๋ยวก็จับกดให้หายเมาซะ’นักร้องหนุ่มได้แต่คิด“ให้ผมอุ้มไปส่งคุณบนห้องไหมครับ”“อืมมมม ค่าาาาา”เมื่อหญิงสาวพูดจบ มือหน้าก็ปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วค่อยๆช้อนตัวเธออุ้มขึ้นมาอย่างระวังชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวขึ

ริว: "ได้ครับ อีกสิบห้านาทีเจอกันครับ" ริวเก็บโทรศัพท์ลง แล้วรีบเดินไปทางคอนโด โรงอาหารตึก A เมย์นั่งรออยู่แล้ว บนโต๊ะมีข้าวต้มสองจานวางอยู่ ริวเดินเข้ามา นั่งลงตรงข้าม "สั่งข้าวต้มมาให้แล้วค่ะ" "ขอบคุณครับ" ทั้งคู่กินข้าวด้วยกันในเช้าวันธรรมดา บทสนทนาไหลไปตามธรรมชาติ เรื่องนิยายที่เมย์เขียน

"ฟังดูดีเลยครับ" "แต่เมย์ยังไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นยังไงค่ะ" เมย์พูดตรง "แต่เมย์ก็อยากลองค่ะ" "เมย์ก็ทำแบบนั้นกับทุกเรื่องนะ" เมย์ยิ้ม "ก็ริวสอนมาหนิคะ" "ริวไม่ได้สอนครับ แค่อยู่ด้วยกันจนทำเหมือนกัน" "ก็นั่นแหละที่สอนค่ะ" ทั้งคู่ยืนอยู่ที่ประตูมหาลัยในคืนที่อากาศเย็นสบาย ริวมองเธอสักครู่ แล้วก็

"ฉันอ่านในคืนเดียวค่ะ" สาวคนหนึ่งพูด "แล้วก็ส่งให้เพื่อนที่เพิ่งเลิกกับแฟนอ่าน บอกว่าความรักมันยังเป็นไปได้ค่ะ" "ตอนที่พระเอกบอกว่าเขารักนางเอก" ชายหนุ่มคนหนึ่งพูด "มันตรงและเรียบง่ายมาก ผมก็อยากพูดแบบนั้นกับใครสักคน" "นางเอกในเรื่องมันคือฉันเลยค่ะ" สาวอีกคนพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ที่รู้สึกว่าตัวเอง

"และทุกอย่างที่กำลังจะเริ่มต้นครับ" ภาคพูดเงียบๆ คิรินเงียบอยู่สักครู่ แล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ภาคเก็บความทรงจำนั้นไว้นานมาก เมย์มองรอบโต๊ะ ริวนั่งข้างๆ เธอ มือสองข้างวางบนโต๊ะ ใกล้กับมือเธอ ภาคกำลังตัดเค้กอย่างไม่เป็นระเบียบ ภูมิมองอยู่ด้วยสีหน้าที่บอกว่ากังวลเรื่องการตัดที่ไม่เท่ากัน ส่วนเมเ

เมย์กลับถึงหอพักทุ่มกว่า ส่วนเมเปิ้ลนอนอยู่แล้ว หันมาเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด "เป็นยังไงบ้าง?" "ก็โอเคนะ" เมย์พูด พลางถอดรองเท้าและวางกระเป๋า "ดูจากหน้าแกก็รู้" เมเปิ้ลพูดพลางหัวเราะเบาๆ "นอนแล้วนะ วันนี้เหนื่อยอ่ะ" เมย์นอนลงบนเตียง เธอนึกถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับริว ช่วงเวลาดีๆเมื่อตอนเย็นที

“อ๊ะ เมย์เจ็บค่ะ” “ไม่ต้องเกร็งครับเมย์ ริวจะค่อยๆทำนะ” เขาค่อยๆขยับนิ้วเขาออกจากช่องทางรักของเธอจนมีเสียงลามกดังขึ้น แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ “อื้อ อื้อ อ๊ะ อ๊า” จากความเจ็บในช่วงแรกจนกลายมาเป็นความเสียวกระสันจนเกิดเสียงครางของเธอดัง ริวคิดในใจว่าขนาดสอดใส่นิ้วเข้าไปเพียงแค่ 1 นิ้วก็บีบรัดนิ้วเขาแน่นขนา