Transmigrated to Tame the Beasts

ตื่นอีกที ข้าก็เป็นเจ้าสาว

ตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พร่าเลือนเป็นครั้งที่สาม

เฉินม่านอวี้ยกมือกดหัวคิ้ว ก่อนเลื่อนเอกสารกลับไปตรวจรายการเดิมอีกครั้ง เงินลงทุนก้อนใหญ่กำลังจะถูกนำเข้าที่ประชุมในเช้าวันพรุ่งนี้ แต่สมมติฐานรายได้ของโครงการกลับสูงเกินกว่าข้อมูลตลาดที่ฝ่ายวิจัยส่งมา หากปล่อยรายงานฉบับนี้ผ่านไปโดยไม่ทักท้วง ความเสียหายคงไม่ได้หยุดอยู่ที่ตัวเลขในตาราง

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอบอกเวลาเกือบตีสอง ใต้เวลามีข้อความจากมารดาค้างอยู่

‘ทำงานเสร็จหรือยัง อย่าลืมกินข้าว’

ม่านอวี้มองกล่องอาหารที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟ ข้าวเย็นชืดไปนานแล้ว ส่วนกาแฟแก้วที่สามเหลือเพียงคราบสีน้ำตาลติดก้นถ้วย

เธอพิมพ์ตอบว่าใกล้เสร็จแล้ว แต่ยังไม่ทันส่ง สายเรียกเข้าจากหัวหน้าโครงการก็ปรากฏขึ้นเสียก่อน

“ตรวจถึงไหนแล้วม่านอวี้ ทางกรรมการอยากได้ข้อสรุปก่อนแปดโมง”

“ฉันพบปัญหาในประมาณการรายได้ค่ะ ต้องแก้สมมติฐานอย่างน้อยสองส่วน และควรเพิ่มกรณีที่ยอดขายต่ำกว่าเป้าเข้าไปด้วย”

“เอาตัวเลขเดิมเข้าประชุมก่อนได้ไหม แล้วค่อยชี้แจงความเสี่ยงภายหลัง”

ม่านอวี้หลับตาลงชั่วครู่

“ถ้าข้อสรุปตั้งอยู่บนตัวเลขที่เราเองก็ไม่เชื่อ ฉันคงลงชื่อรับรองไม่ได้ค่ะ”

ปลายสายเงียบไป ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“อย่างนั้นช่วยเร่งหน่อยนะ ทุกคนรอคุณอยู่”

หลังวางสาย เธอนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง คำว่าทุกคนรอคุณอยู่ฟังคล้ายคำชื่นชม ทว่าในเวลานี้มันกลับหนักจนแทบยกแขนไม่ขึ้น

เธอทำงานต่อเนื่องมาหลายคืน หลับบนโซฟาในห้องพักพนักงานมากกว่าบนเตียงที่บ้าน ความเหนื่อยล้าซึ่งเคยข่มด้วยกาแฟเริ่มกลายเป็นอาการคลื่นไส้และแน่นหน้าอก

ม่านอวี้เลื่อนเก้าอี้ถอยออก ตั้งใจจะลุกไปขอน้ำจากห้องส่วนกลาง

แต่ทันทีที่ยืน โลกตรงหน้ากลับเอียงวูบ

มือของเธอคว้าขอบโต๊ะ กระดาษหลายแผ่นร่วงกระจาย เสียงโทรศัพท์ตกกระทบพื้นดังใกล้ตัว เธอพยายามเรียกคน ทว่าลำคอกลับเปล่งเสียงออกมาได้เพียงแผ่วเบา

สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือข้อความถึงมารดาซึ่งยังไม่ได้ส่ง

จากนั้นทุกอย่างก็ดับลง

เสียงดังแหลมสายหนึ่งแทรกเข้ามาในความมืด

ม่านอวี้ขมวดคิ้ว เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงเครื่องมือในโรงพยาบาล ยิ่งฟังยิ่งคล้ายเครื่องดนตรีที่บรรเลงประชันกับเสียงกลองและเสียงคนพูดคุย

ร่างของเธอกำลังโยกไหว

กลิ่นเครื่องหอมหวานจัดลอยอยู่ใกล้จมูก มีบางสิ่งหนักกดอยู่บนศีรษะ ขณะที่แผ่นหลังถูกบังคับให้ตั้งตรงด้วยเสื้อผ้าหลายชั้น

ม่านอวี้ลืมตา

สีแดงปรากฏอยู่เต็มสายตา

เธอยกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วสัมผัสผ้าเนื้อนุ่มที่คลุมอยู่เหนือใบหน้า เมื่อลองเปิดขึ้น ม่านสีแดงเข้มกับผนังไม้แคบ ๆ ก็ปรากฏตรงหน้า

นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล

หญิงสาวก้มมองตัวเอง

แขนเสื้อกว้างปักลายด้วยไหมสีทอง กระโปรงยาวคลุมไปถึงปลายรองเท้า บนข้อมือมีสร้อยทองเส้นเล็ก ส่วนมือที่วางอยู่บนตักขาวนวลและเล็กกว่ามือที่เธอคุ้นเคย

ม่านอวี้พลิกฝ่ามือขึ้นทันที

รอยแผลเล็กตรงโคนนิ้วหัวแม่มือหายไปแล้ว

เธอเคยถูกกระจกบาดตอนเรียนมหาวิทยาลัย แผลนั้นจางลงมากแต่ไม่เคยหาย ทว่าตอนนี้ผิวตรงตำแหน่งเดิมกลับเรียบสนิท

ความเย็นแล่นขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง

“หยุดก่อน”

เสียงที่หลุดจากริมฝีปากนุ่มกว่าปกติจนเธอชะงัก

ม่านด้านข้างถูกเลิกขึ้นเล็กน้อย เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดสีเขียวอ่อนก้มเข้ามา เมื่อเห็นผ้าคลุมหน้าถูกเปิดก็เบิกตากว้าง

“คุณหนู เปิดผ้าคลุมหน้าเองไม่ได้เจ้าค่ะ”

“ที่นี่ที่ไหน”

“อยู่บนถนนไปจวนเซียวเจ้าค่ะ อีกไม่นานก็ถึงแล้ว”

“จวนเซียว?”

เด็กสาวมองเธออย่างกังวล

“คุณหนูเวียนศีรษะอีกแล้วหรือเจ้าคะ เมื่อเช้าท่านแทบไม่ได้กินอะไร บ่าวบอกแล้วว่าควรกินขนมรองท้องสักหน่อย”

ม่านอวี้กำลังจะถามต่อ แต่ความปวดร้าวกลับแล่นเข้าขมับอย่างฉับพลัน

ภาพจำนวนมากทะลักเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว

เรือนหลังใหญ่ที่มีกองผ้าพับเรียงอยู่ในห้องเก็บสินค้า ชายวัยกลางคนผู้มักลูบศีรษะเธอด้วยแววตาอ่อนโยน หญิงรับใช้ที่ยืนวัดตัวเพื่อตัดชุดแต่งงาน และกระดาษสีแดงซึ่งวางอยู่บนโต๊ะในห้องรับรอง

หลินลี่ชา

ชื่อนั้นผุดขึ้นพร้อมความทรงจำของหญิงสาวอีกคน

บุตรสาวคนเดียวของหลินเจิ้งถัง เจ้าของร้านผ้าและโรงย้อมหลายแห่ง ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมจนแทบไม่เคยตัดสินใจเรื่องสำคัญด้วยตนเอง

วันนี้นางกำลังจะแต่งงาน

เจ้าบ่าวชื่อเซียวเยี่ยนโจว คุณชายใหญ่ของตระกูลเซียว บุตรชายอดีตขุนนางผู้มีชื่อเสียง

หลินลี่ชาเคยพบเขาเพียงครั้งเดียวจากระยะไกล

และเพียงครั้งเดียวนั้นก็ไม่เคยได้พูดกันสักคำ

ม่านอวี้ยกมือกุมขมับ ลมหายใจถี่ขึ้น เด็กสาวด้านนอกรีบเอื้อมมือมาประคอง

“คุณหนู!”

“ขอข้าพักสักครู่”

คำพูดหลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับร่างกายนี้รู้จักวิธีพูดอยู่ก่อนแล้ว