로그인Pasensya na sa paghihintay! Maraming inasikaso kanina. Thanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
HALOS MABALIW na sa dami ng trabaho si Kathy. Si Czarina naman ay tulala lang habang nakatitig sa payslip niya. Nagulat siya nang makitang negative pa rin ang sweldo niya.Kahit sobrang labag sa loob niya, napilitan pa ring puntahan ni Czarina si Damion matapos sabihin ng HR na special approval mismo ng presidente ang nangyari sa salary deduction niya.At dahil sinabi rin ni Kathy na mas lalo lang lalala ang sitwasyon kapag iniwasan niya ito, wala siyang choice kundi harapin si Damion nang diretsong-diretso.Marahan siyang kumatok.“Come in.”Pagkapasok niya sa opisina, agad siyang tumayo sa harap ng desk nito.“President, may gusto lang sana akong itanong.”Hindi man lang nag-angat agad ng tingin si Damion habang may binabasa.“What is it?”Huminga muna nang malalim si Czarina bago nagsalita.“Why is my salary negative?”Doon lang tumigil si Damion sa ginagawa niya.Tahimik nitong binuksan ang drawer at kumuha ng ilang resibo bago ang mga ito ay isa-isang inilapag sa mesa.“You shoul
“YOUR FOOT IS INJURED. DON’T JUST STAND THERE. SIT.”“…Oh,” mahina niyang sagot, sabay upo agad.Napansin ni Wendy ang tensyon at mabilis na nagbago ang paksa at pilit na pinagaan ang hangin sa kwarto.“Damion,” mahinang sabi niya, “anong pinunta mo rito?”Hindi agad sumagot si Damion. Tinitigan muna niya si Wendy nang diretso, seryoso ang ekspresyon. “The police already took your statement, right?”“Mm,” tumango si Wendy.“Don’t worry,” malamig pero matatag ang boses ni Damion. “This time, I’ll make sure the ones who hurt you are brought to justice. None of them will escape.”Bahagyang gumaan ang ekspresyon ni Wendy. “Mabuti naman.”Tumango lang si Damion. “Get some rest. I’ll inform you if there are updates.”At sa pagbitaw ng mga salitang iyon, tumalikod si Damion na para bang wala na siyang ibang dahilan para manatili pa.Napahinga nang malalim si Czarina nang makita niyang paalis na si Damion.Pero hindi niya inaasahang ang paghinga niyang iyon ay masyadong halata.Bahagyang humi
“HMPH. YOU SEEM TO CARE ABOUT HER A LOT.”Agad na itinaas ni Czarina ang cake box na hawak niya. “Hindi naman sa gano’n. Naawa lang Tito ko no’ng nalaman niyang naospital si Wendy, so pinapadala niya ’to.”Napatingin si Damion sa cake box bago muling tumingin sa kanya.“I didn’t expect your Tito to be that kind-hearted.”“Of course.” Bahagyang ngumiti si Czarina. “He’s a really good person.”Sa isang iglap, may bahagyang mapanuyang ngiti na dumaan sa labi ni Damion. Mabilis lang iyon at halos hindi niya sigurado kung nakita ba talaga niya.Pero nang muli itong nagsalita, bumalik na naman ang malamig nitong expression.“I was about to visit Wendy too,” walang emosyon nitong sabi. “Let’s go together.”Biglang nanikip ang dibdib ni Czarina. “…Ah?”Bahagyang tinaasan siya ng kilay ni Damion. “What? Ikaw lang ba puwedeng bumisita sa kaniya; ako, hindi?”“Of course hindi ’yon ang ibig kong sabihin, it’s just…”Napapikit si Czarina. “Seriously, bakit ba lagi na lang kitang nakakasabay? Isang
“...DO YOU WANT ME TO PUNISH YOU?”Hindi na muling gumalaw si Czarina.Tahimik lang siyang nakaupo habang pinapanood si Damion na kumuha ng cotton swab na may iodine.Mahapdi ang disinfectant sa sugat niya, kaya napakagat siya sa labi, pilit na pinipigilang mapangiwi o makagawa ng tunog sa harap nito.Pero habang tumatagal, napansin niyang unti-unting gumagaan ang galaw ni Damion. Mas maingat. Mas… banayad.At nang marahang hipan nito ang sugat sa talampakan niya para mabawasan ang hapdi, biglang nanlamig ang buong katawan ni Czarina.Mabilis niyang ibinaba ang tingin, pilit itinatago ang gulo sa mga mata niya.Pagkatapos gamutin ang sugat, pinakuha ni Damion ang saleslady ng isang pares ng flat shoes. Mas komportable iyon kaysa sa heels, kaya mas madali siyang nakalakad palabas ng store—kahit bahagya pa rin siyang nakapilay.Akala ni Czarina na babalik na sila sa company.Pero habang tumatagal ang biyahe, napansin niyang hindi iyon ang direksyon nila.“President…” nag-aalanganin niyan
“DON’T YOU KNOW HOW DANGEROUS IT WAS IN THERE?”Noong mawalan ng kuryente sa loob ng venue, agad siyang hinanap ni Damion. Pero gaano man siya lumingon sa gitna ng dilim at kaguluhan, hindi niya makita si Czarina. At doon lang niya napagtantong… nag-aalala siya.Dahil halatang galit ito, mabilis na yumuko si Czarina.“I’m sorry,” mahinang sabi niya. “Kasalanan ko po. Next time, hindi na ako lalayo sa inyo.”Maayos at sunod-sunuran ang sagot niya—pero imbes na mapakalma si Damion, lalo lang sumama ang timpla nito.Sa labas ng exhibition hall, halos lahat ng tao ay magulo ang hitsura—gusot ang damit, pawisan, at halatang nataranta. Pero si Damion, bukod sa bahagyang magulong buhok, nanatiling maayos at composed, na para bang hindi siya dumaan sa kaguluhan kanina.Samantalang si Czarina… kabaligtaran.Magulo ang buhok niya, gusot ang blouse, at doon lang niya napansing wala na pala siyang heels. Bahagyang kumunot ang noo ni Damion habang tumitig sa paa niya.“Where are your shoes?”Napaku
“YOU SOUND LIKE SOMEONE WHO’S EXPERIENCED A CAR ACCIDENT BEFORE.”Biglang kumabog ang dibdib ni Czarina. Mabilis siyang umiwas ng tingin. “No. Never.”“Not even once?”Mahigpit niyang kinuyom ang mga daliri niya bago pilit na ngumiti. “No.”Masyadong mariin ang sagot ni Czarina, kaya tuluyang natahimik si Damion. At kasabay no’n, muling lumamig ang atmosphere sa loob ng sasakyan.Tahimik na napayakap si Czarina sa sarili habang nakatingin sa bintana. Hindi niya alam kung ano na naman ang nagawa niyang mali.“Kanina lang okay siya ah…” reklamo niya sa isip. “Ngayon parang gusto na naman akong ibato palabas ng kotse.”Pero higit sa lahat, hindi niya maintindihan si Damion. Minsan sobrang lapit nito. Minsan naman parang wala siyang halaga rito.At kahit malamig na ulit ang trato nito ngayon, hindi naman siya inaalis sa tabi nito. Lalo tuloy siyang naguguluhan.Pero isang bagay ang malinaw kay Czarina—kailangan niyang maging maingat. Kahit isang maling kilos lang, baka tuluyan na siyang ma
“‘WAG NA! SA LITTLE MISS ILUSTRE MO NA LANG IBIGAY ‘YAN! TOTAL DI MO NAMAN TALAGA AKO NA-MISS!”Napaawang ang bibig ni Damion ng marinig ang sinabi ni Czarina, saka ito tumalikod sa kanya. Hindi niya alam kung bakit biglang nag-iba ang mood nito na parang kanina lang ay masigla siyang sinalubong ng
MARQUEZ’S VILLA.Nagmamadaling pumasok si Damion sa loob, bitbit ang malaking rose bouquet at cake na may kasamang cupcakes nang makasalubong niya si Wendy sa kusina.Nanlaki ang mga mata ni Wendy ng makita iyon, napakamot sa ulo at kumunot ang noo. “Is Rina still awake?” He asked eagerly.“Oo,” tu
NAPAHINTO SI DAMION SA PAGMAMANEHO kalagitnaan ng biyahe. Napahampas ito sa manibela. Simula ng umalis siya sa mansyon, hindi mawala-wala sa isip niya ang malamig na tingin sa kanya ni Czarina. Kumirot ang puso niya.He reached his phone and dialed Enzo’s number. “Go to my villa and send Cassy to t
AT NIGHT - DAMION’S STUDY ROOM.Nakatitig lang sa labas si Damion, habang malalim ang iniisip. Gabi na, pero hindi niya magawang bumalik sa kwarto nila ni Czarina dahil kasama nito si Wendy at dito makikitulog ngayong gabi.Pumukaw sa malalim na pag-iisip ni Damion ang pagtunog ng kanyang telephono.







