CHAPTER 2

KAIRA POV

Huminto ang taxi sa tapat ng Legaspi Tower sa BGC. Pagkababa ko, bumalik na naman ang pakiramdam na para akong kusang naglalakad papunta sa sarili kong hukay. Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang patak ng ulan at malamig na hanging sumalubong sa akin. Nanginginig ang mga kamay ko habang inaabot ang pamasahe sa driver, bago ako mabilis na pumasok sa malaking glass door ng building.

Naka-oversized black hoodie pa rin ako, at nakatakip ang hood sa kalahati ng mukha ko para hindi ako makilala ng security guard sa lobby. Buti na lang at mukha akong basang sisiw sa itsura ko kaya hindi na siya masyadong nagtanong nang sabihin kong may appointment ako sa top floor.

Pagpasok ko sa elevator, napapikit ako habang pinapanood ang pag-akyat ng mga numero sa digital display: 10, 25, 40, 50. Habang tumataas ang elevator, lalo ring bumibilis ang tibok ng puso ko. Kambal ni Vaughn si Vance, pero habang papalapit ako sa kanya, pakiramdam ko ay pumapasok ako sa teritoryo ng isang gutom na gutom na leon.

Pagbukas ng elevator sa penthouse, bumungad sa akin ang tahimik na hallway na may maitim na marmol at mamahaling salamin sa mga dingding. Walang ibang tao sa paligid. Tanging tunog ng mga yabag ko ang naririnig ko habang papalapit sa malaking double door sa dulo.

Hindi na ako kumatok. Bahagya kong itinulak ang p***o dahil nakabukas na ito nang kaunti, at doon ko siya nakita.

Si Vance Legaspi.

Naka-black silk shirt siya na nakabukas ang unang tatlong butones. Nakaupo siya sa likod ng malaking mahogany desk habang umiinom ng scotch. May hawak siyang tablet sa kabilang kamay at mukhang abala sa pagbabasa ng mga balita tungkol sa akin.

Medyo magulo ang buhok niya, mas matulis ang panga kaysa kay Vaughn, at malamig ang mga mata niya. Walang bahid ng emosyon sa mukha niya, na para bang wala siyang pakialam sa anumang nangyayari sa paligid niya.

Huminto ako sa may pintuan. Parang may humarang sa lalamunan ko at biglang nawala ang boses ko.

Magkamukhang-magkamukha sila ni Vaughn, pero may malaking pagkakaiba sa mga mata nila. Kapag ngumingiti sa akin si Vaughn, ramdam ko agad ang init ng tingin niya. Si Vance naman, kahit simpleng titig lang, para akong nakatayo sa harap ng isang taong kayang pumatay nang walang pag-aalinlangan.

"Kung nandito ka para humingi ng tulong dahil namatay ang mabait mong nobyo, sayang lang ang pamasahe mo, Kaira," malamig niyang sabi nang hindi man lang ako tinitingnan. Ibinaba niya ang baso sa mesa. "Hindi ako charity."

Napatigil ako sa kinatatayuan ko.

Paano niya agad nalaman kung sino ako gayong hindi ko pa sinasabi ang pangalan ko? Pero siyempre, bilyonaryo siya. Malamang, may CCTV sa buong building, mula sa lobby hanggang sa bawat palapag.

"Alam kong galit ka kay Vaughn," sabi ko. Pinilit kong panatilihing kalmado ang boses ko kahit pakiramdam ko ay mababasag na ito anumang oras. Humakbang ako papasok kahit nanginginig ang mga tuhod ko. "Alam kong matagal na kayong hindi nag-uusap bago siya pinatay. Pero hindi ako nandito para magmakaawa sa iyo, Vance."

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin.

Diretsong tumingin sa akin ang mga mata niyang kulay abo, na para bang sinusuri niya ang bawat kilos ko at hinihintay na mahuli akong nagsisinungaling. Pagkatapos, tumayo siya mula sa kinauupuan niya.

Matangkad siya, mas matangkad nang kaunti kay Vaughn, at sapat ang presensya niya para maramdaman kong masyadong maliit ang kwartong kinaroroonan namin.

"Huwag na huwag mong babanggitin ang pangalan ng gagong 'yan sa harapan ko," sabi niya nang mahina pero mariin habang naglalakad palapit sa akin. Ramdam sa boses niya ang galit na matagal na niyang kinikimkim. "Anong karapatan mong pumasok dito sa opisina ko at dalhin ang mga problema mo?"

"Dahil hawak ko ang ebidensya," mabilis kong sagot habang hinahawakan ang bulsa ng hoodie ko kung saan nakatago ang USB drive. "Pinatay si Vaughn dahil dito. At kung hindi mo ako bibigyan ng matutuluyan at proteksyon ngayong gabi, ang mga taong pumatay sa kanya ang susunod na kakatok sa pintong ito para kunin ang flash drive. At siguradong idadamay ka nila dahil alam nilang magkapatid kayo."

Huminto si Vance sa harap ko.

Napakalapit niya kaya naaamoy ko ang mamahaling pabango niya na may halong amoy ng alak. Wala akong nakitang takot sa mga mata niya. Sa halip, naroon ang galit na parang matagal nang naghihintay ng pagkakataong sumabog. Galit na malinaw na hindi lang tungkol sa akin, kundi pati sa kambal niyang matagal na niyang kinaiinisan.

"Sa tingin mo ba natatakot ako sa mga taong 'yan?" tanong niya habang diretsong nakatingin sa akin. Ilang pulgada na lang ang pagitan ng mga mukha namin. "Wala akong pakialam kung ano ang pinasok ni Vaughn. Patay na siya. Matagal nang wala akong obligasyon sa kanya."

"Pero may pakialam ka sa reputasyon ng pamilya mo," sagot ko agad. Hindi ako umatras kahit nanginginig na ang mga kamay ko sa gilid ng hita ko. "Kapag lumabas sa media ang laman ng flash drive na ito at nalaman ng lahat na konektado ang Legaspi Holdings sa ghost project na kinurakot ng gobyerno, puwedeng mawala ang bilyon-bilyong halaga ng kumpanya mo sa isang iglap."

Ilang segundo kaming natahimik.

Ang tanging naririnig namin ay ang malakas na pagbuhos ng ulan sa labas ng floor-to-ceiling glass windows.

Pagkatapos, dahan-dahang ngumiti si Vance.

Pero hindi iyon ngiti ng isang taong natutuwa. Para itong ngiti ng isang taong may bagong larong gustong subukan at alam niyang siya ang may kontrol sa lahat.

Inabot niya ang mukha ko at mahigpit na hinawakan ang baba ko, saka ito iniangat para mapilitan akong tumingin sa kanya. Mainit ang mga daliri niya sa balat ko, pero sa kabila ng init na iyon, lalo lang akong kinabahan sa lapit niya.

"You've got guts, Kaira," mahinang sabi niya habang sinusuri ang mukha ko. Madilim ang mga mata niya, at hindi ko alam kung ano ang iniisip niya. "Magaling. Pero tandaan mo ang sinasabi ko sa iyo ngayon... kapag pumasok ka sa pamamahay ko, hindi na kita ililigtas bilang 'babae ng kapatid ko'. Dito sa kwartong ito, susundin mo lahat ng sasabihin ko."

Hindi na ako sumagot.

Dahan-dahan akong tumango habang nakatitig sa mga mata niya.

Wala akong ibang pagpipilian. Kung kailangan kong makisama sa lalaking ito at sundin ang mga kondisyon niya para makaligtas, gagawin ko.

Kahit hindi ko alam kung ano ang kapalit ng desisyon kong ito.