CHAPTER 4

KAIRA POV

Maaga akong nagising kinabukasan, hindi dahil nakatulog ako nang maayos kundi dahil sa paulit-ulit na bangungot tungkol sa sumasabog na kotse at sa malamig na mga mata ni Vance Legaspi. Pagdilat ko, puting kisame agad ang bumungad sa akin. Tahimik ang buong penthouse, halos parang walang nakatira rito. Pakiramdam ko, bawat segundo ng pananatili ko sa lugar na ito ay may kapalit na panganib.

Tumayo ako at inayos ang buhok ko bago lumabas ng kwarto. Tahimik pa rin ang buong paligid habang naglalakad ako sa hallway papunta sa malaking living area. Wala si Vance sa sala, kaya sinundan ko ang amoy ng bagong timplang kape papunta sa kusina.

Naka-black shirt lang siya at gray sweatpants, nakatalikod habang naghahanda ng kape gamit ang espresso machine. Malapad ang likod niya, at ang tindig niya ay parang laging handang makipag-away kahit kanino. Mula sa likod, halos hindi mo siya maihiwalay kay Vaughn. Pero nang lumingon siya at nagtagpo ang mga mata namin, agad kong naalala na hindi ang lalaking minahal ko ang kaharap ko ngayon.

Magkamukha man sila, ibang-iba ang taong nasa harapan ko. Si Vance ay may mga matang parang laging naghahanap ng dahilan para magalit at isang presensyang nagpaparamdam sa lahat na siya ang may kontrol.

"Hindi ka ba marunong kumatok bago pumasok sa lugar ng iba, Kaira?" tanong niya nang hindi man lang tuluyang lumilingon sa akin, na para bang naramdaman na niya ang presensya ko kahit nakatalikod siya.

"Wala naman sa usapan natin ang tungkol sa manners, Vance," sagot ko habang lumalapit sa kitchen island. Kumuha ako ng basong tubig at uminom bago muling nagsalita. "Sabi mo kahapon, tutulungan mo ako kapalit ng ebidensya. Pero hanggang kailan ako magtatago sa kwarto mo na parang preso?"

Doon siya tuluyang lumingon, hawak ang itim na tasa ng kape. Bahagyang umangat ang isang gilid ng labi niya, na para bang natatawa siya sa sinabi ko.

"Preso? Kaira, nagtatago ka sa mga taong gustong pumatay sa iyo para makuha ang flash drive na nasa bulsa mo. Kapag lumabas ka roon nang walang bantay ko, baka hindi ka pa makarating sa kanto, nasa kabaong ka na."

Nap lunok ako. Masakit man pakinggan, alam kong may punto siya. Wala akong sapat na proteksyon para labanan ang sindikatong humahabol sa akin.

"Kaya nga nandito ako," sagot ko. Pinilit kong maging kalmado kahit kinakabahan ako. "Hindi ako tumakas para lang tumunganga rito at maghintay kung kailan ako mamamatay. Sabi mo, gusto mong malaman ang tungkol sa pamilya mo. May alam ako."

Kumunot ang noo niya. Lalong dumilim ang tingin niya habang nakatitig sa akin.

"Anong sinasabi mo?"

"Si Vaughn," sagot ko habang bahagya pang lumalapit sa kitchen island. "Bago siya namatay, may sinabi siya sa akin tungkol sa isang art restoration project na pinondohan ng Legaspi Holdings. Ghost project pala iyon. Noong una, akala niya ako lang ang nadamay sa gulo. Pero noong gabi bago siya mawala, sinabi niyang may kinalaman ang sarili mong board of directors sa pagpatay sa kanya para patahimikin kayong dalawa."

Ilang segundo kaming natahimik. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang ugong ng aircon sa buong silid.

Biglang lumapit sa akin si Vance. Mabilis ang kilos niya kaya napaatras ako hanggang sa sumayad ang likod ko sa malamig na pader ng kusina. Itinaas niya ang isang braso at ipinatong iyon sa pader sa tabi ng mukha ko, kaya halos wala na akong mapaglagyan ng sarili ko sa pagitan niya at ng pader.

Sobrang lapit niya na naaamoy ko ang mint at kape sa hininga niya.

"Wala kang alam sa pamilya namin, Kaira," sabi niya nang mahina. Galit ang boses niya, pero halatang pinipigilan niyang sumabog. "Ang kapatid ko ay isang duwag na tumakbo palayo sa responsibilidad namin noon. At ngayon, ikaw na nobya niya, papasok ka sa bahay ko para dalhin ang ganitong klaseng problema?"

"Kung duwag si Vaughn, edi sana hindi niya sinubukang ilabas ang ebidensyang ito!" sigaw ko pabalik. Hindi ko na napigilan ang galit at sakit na matagal ko nang kinikimkim. May luhang tumulo sa mata ko, pero agad ko rin iyong pinunasan. "Hindi ko ginustong mapunta rito! Pero kung gusto mong mabuhay at malaman kung sino ang pumatay sa kakambal mo, kailangan nating magtulungan. Hindi mo kayang pabagsakin ang sarili mong kumpanya nang mag-isa."

Tahimik siyang nakatingin sa akin. Mula sa mga mata ko, bumaba ang tingin niya sa labi ko bago muling bumalik sa mga mata ko, na para bang sinusubukan niyang alamin kung nagsasabi ba ako ng totoo.

Wala ni isa sa amin ang gumalaw. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit may pagitan pa ang mga damit namin.

"Interesante," mahinang sabi niya. Ilang pulgada na lang ang pagitan ng mga mukha namin. "Matapang ka pala talaga kapag kaharap na kita, hindi lang kapag nagsasalita ka."

"May alok ako sa iyo," sabi ko. Pinilit kong panatilihin ang tingin ko sa kanya kahit mabilis na ang tibok ng puso ko. "Gagamitin ko ang skills ko bilang art restorer para makapasok sa private gallery ng mga kalaban natin sa susunod na auction sa BGC. Doon ko kukunin ang original na dokumentong kailangan para makumpleto ang laman ng flash drive. Pero kailangan ko ang proteksyon at mga koneksyon mo para makapasok doon."

Matagal niya akong tinitigan bago dahan-dahang umatras at ibinaba ang braso niya. Inayos niya ang kwelyo ng shirt niya saka muling uminom ng kape, na para bang walang nangyaring tensiyon sa pagitan namin.

"May auction sa susunod na linggo sa isang private estate sa Antipolo," sabi niya habang nakatingin sa malayo. Bumalik sa dati niyang seryosong tono ang boses niya. "Kung gusto mong isugal ang buhay mo, tutulungan kitang makapasok. Pero may isang kondisyon—mula ngayon, susundin mo ang lahat ng utos ko, sa loob man o labas ng bahay na ito. Walang puwedeng sumuway sa usapan natin."