CHAPTER 5

KAIRA POV

Lumipas ang mga sumunod na araw sa loob ng penthouse ni Vance na parang mabigat na ulap na ayaw bumagsak, laging nagbabanta pero nananatiling tahimik at nakasakal sa paligid. Mas pinili kong manatili sa loob ng silid na ibinigay niya para umiwas sa mga mata nitong mapanuri at nakakatakot, pero narealize ko na napakaimposibleng magtago sa isang taong halos kilalanin ang bawat galaw mo sa pamamagitan lamang ng tunog ng mga yabag sa sahig at ng paghinga mo sa dilim.

Ilang araw na akong naghahanda para sa auction sa Antipolo. Bawat gabi, habang nakatutok ang ilaw ng lampara sa maliit na mesa, inaaral ko ang mga dokumentong ipinasa sa akin ni Vance gamit ang tablet—mga listahan ng mga art pieces, ang mga pangalan ng mga dumadalo na kilalang pulitiko at sindikato, at ang detalyadong floor plan ng lumang estate kung saan gaganapin ang transaksyon. Si Vance naman, madalas kong makitang nakatayo sa harap ng malaking floor-to-ceiling glass window sa sala, may hawak na baso ng mamahaling alak habang malalim ang iniisip habang pinapanatili ang dilim sa labas. Hindi kami nag-uusap nang matagal, puro utos at maikling sagot lang, pero sa bawat pagtatagpo ng mga mata namin sa hallway o kusina, parang may tahimik na giyera na nagaganap—isang labanan kung sino ang unang bibigay sa tensiyon.

Nang sumapit ang mismong araw ng auction, napilitan akong magsuot ng damit na inihanda niya para sa akin. Isang eleganteng itim na gown na may mataas na hiwa sa gilid, gawa ng isang sikat na designer na kilala sa high-society world na kayang bumili ng tahimik na konsensya ng gobyerno. Sakto ito sa katawan ko, binigyan ako ng itsura ng isang babaeng may pera, kapangyarihan, at walang kinatatakutan—isang malaking kabalintunaan sa totoong nararamdaman ko na isa lang akong basang sisiw na kumatok sa p***o niya ilang gabi na ang nakararaan.

"Huwag na huwag kang hihiwalay sa tabi ko mamaya," mahigpit na bilin ni Vance habang isinusuot ang itim na suit jacket niya sa harap ng malaking mirror sa foyer. Seryoso ang mukha niya, walang bahid ng ngiti, ang panga ay naka-clench. "Ang mga taong nandoon ay hindi simpleng art collectors. Mga buwaya sila sa gobyerno at sindikato na walang pakialam pumatay para lang itago ang bahid nila. Isang maling galaw mo, patay ka."

Tumango ako nang may diin, pilit pinapatatag ang tuhod ko. "Alam ko ang ginagawa ko."

Habang isinusuot ko ang kwintas na ibinigay sa akin ni Vaughn noon—isang maliit na silver pendant na hugis patak ng ulan na laging suot ko bilang proteksyon at alaala—napansin ko ang biglang pagtigil ni Vance sa pag-aayos ng kurbata niya. Nakatitig siya sa akin sa salamin. Ang mga mata niyang kulay abo ay lumipat mula sa mukha ko pababa sa kwintas na nakapulupot sa leeg ko, at doon ko nakita ang pagdilat ng isang klase ng galit at emosyon na matagal niyang kinukubli.

Tahimik siyang naglakad papalapit sa akin. Ang bawat hakbang ng mamahaling sapatos niya sa marmol ay parang tunog ng orasan na nagbabala ng panganib. Huminto siya sa mismong likuran ko, kaya nakita ko ang repleksyon niya sa malaking salamin sa harap namin. Sobrang lapit niya na nararamdaman ko ang init ng malawak na dibdib niya na dumidikit sa likod ng suot kong gown, halos walisin ang natitirang hangin sa baga ko.

"Maganda ang kwintas na 'yan," malamig na sabi niya, ang boses ay parang bulong na umabot sa tainga ko at nagpatindig ng mga balahibo ko sa batok. "Ibinigay sa iyo ng kapatid ko, tama ba?"

"Oo," sagot ko nang medyo nanginginig ang boses, pilit na pinapanatili ang tapang habang nakatingin sa mga mata niya sa salamin. "Ito ang huling alaala niya bago siya pinatay ng mga taong hinahabol din ako ngayon."

Dahan-dahan niyang iniangat ang kamay niya at hinawakan ang maliit na silver pendant gamit ang dalawang daliri niya, pilit na inilayo ito nang bahagya sa balat ko. Ang lamig ng mga daliri niya ay tumama sa sensitibong bahagi ng leeg ko, kaya napapikit ako nang bahagya dahil sa gulat at biglang pag-akyat ng kuryente sa katawan ko. May kakaibang tensiyon na bumalot sa buong paligid—hindi takot kundi isang mapanganib na klase ng pagpapatianod sa presensya niya na nagpapahina sa mga tuhod ko.

"Alam mo ba, Kaira..." panimula niya, ang mukha ay inilapit niya sa tainga ko habang ang mga mata ay nakatitig pa rin nang diretso sa repleksyon namin sa salamin, parang binabasa ang bawat sikreto sa utak ko. "...matagal ko nang alam na hindi si Vaughn ang mahal mo."

Nanigas ang buong katawan ko sa narinig ko. Parang may pumiga nang ubod-higpit sa dibdib ko at nawalan ako ng hangin sa lalamunan. Napadilat ako nang malaki at tumingin sa kanya sa salamin, ang mga mata ko ay puno ng pagkabigla. Paano niya nasabi 'yon?

"Anong... anong sinasabi mo?" tanong ko, pilit na kumakawala sa hawak niya pero hinawakan niya nang mas mahigpit ang baywang ko gamit ang kabilang kamay para hindi ako makaalis sa kinatatayuan ko.

"Nagpanggap si Vaughn na siya ang mas malapit sa pamilya namin noon, pero alam kong ikaw ang nagpapatakbo ng utak at buhay niya," pagpapatuloy ni Vance, ang tono ng boses niya ay walang emosyon pero may diin na pumasok diretso sa kamalayan ko, parang kutsilyong dahan-dahang humahati sa katotohanan. "Noong mga panahong magkasama kayo, alam ko ang mga galaw ninyo. At ngayon na nandito ka sa pamamahay ko, bitbit ang flash drive na kinuha niya sa mga kalaban ko... akala mo ba hindi ko alam na ginagamit mo lang din ako para sa sarili mong paghihiganti?"

Napalunok ako nang sunud-sunod, ramdam ang pait sa dila ko. Sumasakit ang lalamunan ko sa sobrang kaba at takot na nahaluan ng hiya dahil nabasa niya ako nang buo. "Kung alam mo pala... bakit mo pa ako pinatuloy? Bakit mo ako tinutulungan kung alam mong may balak din ako?"

Isang mapanganib at malamig na ngiti ang sumilip sa gilid ng labi ni Vance. Ibinaba niya ang mukha niya hanggang sa halos dumikit ang labi niya sa balat ng tainga ko habang binibigkas ang mga salitang tuluyang nagpabilis ng takbo ng sistema ko hanggang sa halos hindi ko na makontrol ang sarili ko.

"Dahil simula pa lang, Kaira... hindi ko kailanman hinabol ang kapatid ko o ang mga ginawa niya," mahinang bulong niya, puno ng possessive na diin. "Ang hinabol ko ay ang mga taong aagaw sa mga bagay na dapat ay sa akin." Huminto siya sandali, hinigpitan pa lalo ang hawak sa baywang ko bago idinagdag, "Simula ngayon, sa akin ka na iikot."

Bago pa ako makasagot, makabawi sa gulat, o makawala sa pagkakakulong sa mga bisig niya, marahas siyang lumayo at kinuha ang itim na coat niya sa ibabaw ng sofa. Tumalikod siya patungo sa pintuan nang hindi na lumingon sa akin, iniwan akong nakatayo doon habang naghahabol ng hininga.

"Hinihintay na tayo ng sasakyan sa baba," malamig na utos niya bago tuluyang lumabas ng penthouse at iniwan akong mag-isa sa tahimik na silid.

Naiwan akong nakatayo sa harap ng malaking salamin, habang ang kamay ko ay nanginginig na hinawakan ang kwintas sa leeg ko na parang nag-iisa kong kalasag. Doon ko tuluyang naintindihan ang lahat ng nangyari at mangyayari pa lang. Hindi lang ako basta lumipad palapit sa isang tagapagligtas para humingi ng tulong—pumasok ako nang tuluyan sa bitag ng isang taong mas delikado, mas matalino, at mas may kontrol kaysa sa mga taong pumatay kay Vaughn. At sa gabing ito, sa gitna ng madilim at mapanganib na mundo ng auction sa Antipolo, wala na akong ibang pagpipilian kundi sumayaw sa mismong tugtog ng bilyonaryong demonyong ito.