Chapter 2

Mainit ang gabi, ngunit malamig ang aura sa loob ng silid. Tahimik si Aurora, hawak pa rin ang sulat na iniwan ni Selene. Paulit-ulit na binabasa ng mga mata niya ang bawat linya hanggang sa pumatak ang luha sa papel.

Nang bumukas ang pinto, pumasok si Samuel. Matikas, malamig, at puno ng bigat ang bawat hakbang. Ang presensya niya’y agad nagpalabo ng hangin.

“Aurora,” aniya, boses na parang yelo. “Nagawa mo pa talagang hayaan na mawala ang anak natin?”

Napasinghap siya. “Samuel, hindi ko—hindi ko alam! Pagmulat ko lang, wala na siya!”

Nilapitan siya ng lalaki, mahigpit ang panga. Hinawakan nito ang pulso niya, madiin, parang ayaw pakawalan. “Wala kang alam? Palagi na lang wala kang alam. Anim na taon na kitang kilala, Aurora. At kahit ngayon, hindi ka nagbabago.”

“Masakit, Samuel…” mahina niyang sabi habang sinusubukang bawiin ang kamay.

Ngunit mas lalo pa siyang hinigpitan. Ang mga mata nito, malamig, ngunit sa ilalim ng lamig na iyon, may apoy na hindi niya maikakaila.

“Ako ang asawa mo. Ako ang ama ng mga anak mo. Pero ni minsan, hindi ka tumingin sa akin bilang akin.” Hinila siya nito palapit, halos magdikit ang kanilang labi. “Kahit kailan, bakit sa kanya pa rin?”

Nanlaki ang mga mata ni Aurora. Sino ang tinutukoy nito? Si Lucas Mariano? Ang lalaking minsan niyang minahal? Ang tanging natatandaan ni Aurora, si Lucas ang tanging lalaki sa buhay nito. Pero bakit ngayon biglang si Samuel ang kaniyang asawa?

Ramdam niya ang init ng hininga ni Samuel, ramdam niya rin ang galit at hinanakit. Parang pwersadong halik ang kasunod, marahas, walang lambing kundi puro pag-angkin. Napapikit si Aurora, nalilito, hindi alam kung lalaban o tatanggapin.

Ngunit bago pa siya tuluyang lamunin ng bigat ng sandali, isang tinig ang pumunit sa katahimikan.

“Mama!”

Napatigil silang dalawa. Pareho silang napalingon.

Nandoon si Selene, nakatayo sa bungad ng pinto. Hawak siya ni Eva, nakasuot ng maitim na bestida, mukha’y puno ng kunwaring pag-aalala.

“Aurora…” tawag ni Eva, malamig ngunit may pilit na ngiti. “Nakita ko siya sa labas. Buti na lang, nahanap ko kaagad bago mapahamak.”

Mabilis na kumawala si Aurora mula sa pagkakahawak ni Samuel at sinalubong ang anak. Mahigpit niya itong niyakap, luhaang pinupuno ng halik ang maliit na mukha ni Selene.

“Anak… bakit mo nagawa ‘to? Saan ka ba pumunta?” nanginginig ang tinig niya.

Nag-aatubili si Selene, nangingilid ang luha. Gusto niyang magsalita, pero natatakot siya. Sa halip, yumakap na lang siya pabalik.

Sa likod, nakatingin si Samuel. Tahimik. Ngunit ang mga mata niya’y matalim, tila may hinala. Lumingon ito kay Eva. “Bakit ka nandoon? Bakit ikaw ang nakakita?”

Ngumiti lang si Eva, halos inosente. “Nagkataon lang. Hindi ba’t matagal na tayong magkaibigan, Samuel? Kung may magagawa ako para sa pamilya ninyo, gagawin ko.”

Tahimik si Samuel, ngunit hindi nawala ang bigat ng titig niya.

***

HABANG MAHIMBING na natutulog si Selene sa tabi, si Aurora ay hindi mapakali. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nangyari. Paano nakalabas si Selene? Bakit siya nag-iwan ng sulat na ganoon kabigat para sa isang bata?

At higit sa lahat, ano ang dahilan ng pagkawala niya?

Habang nakaupo sa gilid ng kama, naalala ni Aurora ang ilang salita na narinig ng bata kanina—malabong kuwento na pilit na ikinukubli ni Selene.

“Mama… ayaw kong kunin ka nila.”

“Ano ibig mong sabihin?” tanong niya noon, pero hindi na sumagot si Selene.

Sa kabilang dako ng mansyon, nakaupo si Samuel sa veranda. Hawak ang baso ng alak, malamig ang titig sa labas ng bintana. Tahimik ang gabi, ngunit sa dibdib niya, nagngangalit ang selos at galit.

Dumating si Lucas. Sa unang hakbang pa lang, bumigat na ang hangin. Naka-puting polo ito, at ang presensya niya’y parang apoy na biglang sumabog sa gitna ng dilim.

“Samuel,” malalim ang boses niya, puno ng kumpiyansa. “Narinig ko ang nangyari. Hinahanap ko na sana si Selene, pero mabuti’t bumalik na siya.”

Mabilis na bumangon si Samuel, malamig ang tingin. “Hindi kita kailangan dito. Hindi ka kabilang sa pamilya ko.”

Ngumiti si Lucas, ngunit matalim. “Pamilya mo? Sa tingin mo ba, totoo ang lahat ng hawak mo? Kahit kailan, Samuel, hindi ikaw ang nasa puso ni Aurora.”

Halos mabasag ang baso sa kamay ni Samuel. Lumapit ito kay Lucas, halos magdikit ang kanilang mukha.

“Subukan mong lumapit sa kanya… at sisiguraduhin kong hindi ka na muling makakatayo.”

Sa gitna ng tensyon, biglang bumukas ang pinto. Nandoon si Aurora, hawak si Selene na kakagising lang. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang dalawang lalaki—si Samuel na nag-aapoy ang galit, at si Lucas na puno ng kumpiyansang titig.

“Aurora,” untag ni Lucas, masuyo ang boses, “mabuti na lang ligtas ka. Alam mong hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa iyo.”

Nanigas si Samuel, mabilis na lumapit at hinila si Aurora palapit sa kanya. Mahigpit ang hawak, halos ipako siya sa dibdib nito.

“Uulitin ko lang, Lucas,” malamig na sabi niya. “Si Aurora ay akin.”

Ramdam ni Aurora ang tibok ng puso ni Samuel, mabilis, malakas, parang nagngangalit. Sa gitna ng pagkakahawak nito, hindi niya alam kung matatakot siya o kikiligin.

Si Lucas naman, nakatitig sa kanya, puno ng hinanakit at pagnanasa.

Sa gilid, nakatayo si Eva, nakamasid. Tahimik lang, ngunit sa mga mata nito, may kakaibang kislap. Parang isang lobo na naghihintay ng tamang oras para umatake.

Sa gabing iyon, mahigpit ang kapit ni Samuel kay Aurora. Hindi siya makagalaw, hindi siya makalayo. 

“Kahit kailan, bakit sa kanya pa rin?” bulong nito, halos hindi na marinig.

At sa unang pagkakataon, alam ni Aurora na nagsisimula ang bangungot na magdidikta sa puso niya.