Chapter 3

FLASHBACK – Ang Pagkawala ni Selene

Tahimik ang mansyon nang gabing iyon. Hawak ni Selene ang kanyang stuffed bunny, dapat ay tulog na siya, pero nagising siya dahil narinig niya ang mahinang boses mula sa study room.

Lumapit siya, maingat, at idinikit ang tenga sa pinto.

“Lucas… oras na. Si Samuel, mahina na. Si Aurora, darating din ang panahon na mapapasa’yo siya.”

Babae ang nagsalita—si Tita Eva.

Napakurap si Selene. Hindi niya lubos na maintindihan, pero ramdam niya ang masama sa tono ng kausap.

“Kung hindi niya kayang iwan si Samuel, tutulungan natin. Sa huli, si Aurora ay mapupunta rin sa’yo.”

Nanlaki ang mga mata ng bata. At kasunod noon, narinig niya ang boses na puno ng kumpiyansa.

“Walang makakahadlang, Eva. Lalo na kung kasama kita.”

Selene kinagat ang labi, halos lumuha. Kukunin nila si Mommy?

At bago siya lumayo, narinig pa niya ang mga salitang lalong nagpasakit ng puso niya:

“…at kahit ako, mas bagay si Samuel sa akin kaysa kay Aurora.”

Nanginginig ang mga kamay ni Selene. Hindi niya alam ang lahat, pero isang bagay ang malinaw—kailangan niyang protektahan ang pamilya niya.

“Hindi ko hahayaang mawala si Mommy at Daddy… kahit ako na ang gumawa ng paraan.”

Bumalik na sila sa Mansyon.

Tahimik ang hapunan. Si Calix ay seryoso, halos walang imik. Si Selene naman ay dikit nang dikit kay Aurora, ayaw bumitaw kahit sandali.

Samantalang si Samuel, tahimik din ngunit matalim ang titig. Ang bawat utos niya sa mga tauhan ay parang mga utos ng hari.

“Simula ngayon, walang makakalapit kay Aurora nang walang pahintulot ko,” mariin niyang sabi. “Kahit si Eva, lilimitahan ang oras ng pagbisita.”

Nabigla si Aurora. “Samuel… bakit parang kinukulong mo ako?”

Malamig siyang tiningnan ng lalaki. “Kung gusto mong mabuhay nang payapa, sumunod ka. Hindi mo na kayang magdesisyon para sa sarili mo.”

Nanlamig si Aurora. Para siyang bilanggo sa sariling bahay.

Kinabukasan, isang itim na kotse ang pumarada sa harap ng mansyon. Makinis, mamahalin, at halatang hindi pangkaraniwan.

Bumaba si Lucas. Naka-itim na coat, may hawak na bouquet ng pulang rosas, at may ngiti na parang alam niya ang halaga niya. Galante. Mayabang.

Pagbukas ng pinto, unang tumama ang mata niya kay Aurora. “Aurora…” bulong niya, malambing. “Nandito ako para kamustahin ka.”

Napaurong si Aurora, hindi alam ang isasagot.

Mabilis ang mga yabag sa sahig. Bumaba si Samuel mula sa hagdan, malamig ang titig, parang nagbabaga ang mata.

“Anong ginagawa mo rito, Lucas?” matalim na tanong niya.

Ngumiti lang si Lucas, walang takot. “Bakit? Bawal ba akong bumisita? Concern lang ako sa asawa mo.” Dinagdagan pa niya ng diin ang huling dalawang salita.

Parang sumabog ang tensyon sa pagitan nila.

Naglakad si Samuel pababa, tuwid ang tindig, puno ng pwersa. “Kung concern ang pakay mo, hindi mo na kailangang lumapit. Lahat ng kailangan ni Aurora, kaya kong ibigay.”

Ngumisi si Lucas, umiling. “Yaman? Ari-arian? Oo, mayaman ka, Samuel. Pero kaya ko ring tumbasan ‘yan. Mas higit pa, kaya kong ibigay sa kanya ang isang bagay na hindi mo maibigay.”

Napakunot ang noo ni Aurora, pero hindi siya makapagsalita.

“Pagmamahal,” dagdag ni Lucas, malamlam ang mga mata habang nakatitig kay Aurora.

Tumigas ang panga ni Samuel. Lumapit siya kay Aurora at mahigpit na hinawakan ang pulso nito.

“Hindi mo alam ang sinasabi mo, Lucas. Si Aurora ay asawa ko. Sa akin siya babalik, sa akin siya mabubuhay, at walang kahit sino ang makakaagaw sa kanya.”

Halos hindi makahinga si Aurora sa higpit ng hawak, ngunit higit siyang nililigid ng kaba dahil sa bigat ng mga titig ng dalawang lalaki.

Si Lucas, hindi umatras. “Asawa nga siya, pero ang tanong—mahal ka pa ba niya?”

Saglit na natahimik ang paligid. Si Samuel, napakagat ng labi, halatang tinamaan. Ngunit hindi siya nagpakita ng kahinaan.

“Hindi ko kailangan ng kumpirmasyon ng puso niya,” malamig na sabi nito. “Kahit mapait ang naramdaman ko sa kanya… hindi siya mawawala sa akin.”

Mabilis ang tibok ng puso ni Aurora. Sa isang banda, ramdam niya ang lamig ng pwersa ni Samuel—pero sa kabilang banda, ramdam din niya ang init ng titig ni Lucas.

At sa gitna ng dalawang lalaking naglalaban, isa lang ang malinaw kay Aurora: siya ang gantimpala ng digmaang hindi niya pinili, ngunit ramdam niyang kailangan niyang maging matatag.

Lumapit si Samuel, halos idikit ang mukha kay Lucas. “Subukan mong lumapit pa kay Aurora, at sisiguraduhin kong hindi ka na muling tatayo,” mariin at malamig niyang sambit, puno ng banta at hindi matatag na damdamin sa ilalim ng kontroladong anyo.

Ngumiti si Lucas, walang bakas ng takot sa kanyang mga mata, tila handa sa anumang hamon. “Hindi ako aatras, Samuel. Kung anong kaya mong gawin para sa kanya… kaya ko ring gawin. Mas higit pa.”

Hinila ni Samuel si Aurora palapit sa kanya, parang isang bagay na hindi niya kayang ipamigay. Ang malamig na tinig niya’y may halong sugat at pagkabigo, at sa bawat hakbang, ramdam ni Aurora ang bigat ng damdamin na bumabalot sa lalaki—pagmamay-ari, galit, at takot na mawala siya. Parang bawat pulso ng kanyang kamay ay may kasamang mensahe: ‘Hindi ka mawawala sa akin.’