Chapter 1

“Takbo, Aurora!”

Sumisigaw ang utak ng dalaga habang humahangos sa madilim na kalsada. Pawis at dugo ang dumadaloy sa kanyang mukha, habang halos mawalan na siya ng lakas sa bawat hakbang.

Sa likuran niya, may lalaking nakamaskara. Hawak nito ang baseball bat, mabigat at matigas ang bawat yabag na tila umaalingawngaw sa tahimik na gabi.

“Hindi ka makakatakas!” bulyaw ng lalaki. Malalim at nakakatindig-balahibong tinig.

Nanghina ang mga tuhod ni Aurora. Ang dibdib niya’y mabilis ang kabog, parang gustong sumabog.

Pak!

“Arghhh!” Napaigik siya nang dumapo ang bat sa kanyang balikat.

Bago pa man siya makabangon, isa pang hampas ang sumalubong. Mas malakas. Mas mabigat. Diretso sa kanyang ulo.

“Ahhh!”

Bumagsak siya sa sementadong daan. Ramdam niya ang mainit na dugo na dumaloy sa kanyang sentido. Unti-unti niyang naramdaman ang pagkawalan ng lakas. Dumidilim ang kanyang paningin.

Ito na… katapusan ko na.

Ngunit nang dumilat siya, hindi na madilim ang paligid.

Puting kisame ang una niyang nakita. Mabigat ang ilaw sa mata, maliwanag, nakakasilaw. Amoy gamot ang paligid. May naririnig siyang mahinang tugtog ng makina—beep, beep, beep—tila musika ng ospital.

Naguluhan siya.

Hospital?

Napakurap si Aurora. Dahan-dahan siyang umupo, nanginginig ang mga kamay. Mabigat pa rin ang ulo, tila nabasag. Hinaplos niya ang sentido ngunit natagpuan lang ang benda.

Bakit siya buhay? Hindi ba’t tinamaan siya sa ulo… at namatay?

Mula sa gilid ng kwarto, isang malamig at matalim na tinig ang umalingawngaw.

“Aurora, ituloy na natin ang divorce. Ayon na rin sa iyong kagustuhan.”

Parang biglang nanigas ang buong katawan niya. Dahan-dahan siyang napalingon.

Isang lalaki ang naroon—matangkad, matikas, naka-itim na suit. Mahigpit ang panga, malamig ang titig, tila walang bahid ng emosyon. Sa kanyang kamay, may hawak na papel.

Lumapit ito at iniabot sa kanya. Nanginginig ang daliri ni Aurora nang kunin iyon. At doon niya nakita ang nakasulat na pangalan.

Samuel Castillo.

Nanlaki ang mga mata niya.

Si Samuel…

Kilala niya ito. Ang batang CEO, ang perpektong tagapagmana ng Castillo Empire. Pinakabatang negosyanteng sa buong Manila City. Kinaiinggitan, hinahangaan, pinapangarap ng lahat. Bata pa lang sila, kilala na niya ang pangalang iyon—seryoso, matalino.

Pero ngayon… asawa niya?

“Di… divorce?” mahina niyang bulong, halos hindi makapaniwala.

Napaangat ang tingin niya kay Samuel. Ang malamig na ekspresyon nito, parang matagal na siyang hindi mahalaga.

Bago pa siya makapagsalita ulit, may humawak sa laylayan ng kanyang damit.

“Mama…”

Napalunok si Aurora, nanigas sa kinauupuan.

Isang batang babae, limang taong gulang marahil, nakatingala sa kanya. Malambot ang mukha ngunit may halong takot sa mga mata. Nanginginig ang tinig nito.

“Mama, huwag mo kaming iwan ni Papa at Kuya. Magiging masunurin na ako.”

Nanlaki ang mga mata ni Aurora. Ma… ma?

Hindi pa siya nakakabawi nang isa pang bata ang humarap. Mas matanda, seryoso, malamig ang titig na para bang galit sa kanya.

“Selene, huwag kang magpauto,” mariin na sabi ng batang lalaki. “Hindi ba’t siya mismo ang dahilan ng lahat ng ‘to?”

Napatitig si Aurora sa bata.

Kuya? Anak ko rin? bulong niya sa isip.

Hindi siya makapaniwala.

Kagabi lang, labing-walong taon pa lang siya. 18 years old! Pero ngayon… may dalawang bata siyang anak?

Anim na taon ang lumipas… at siya’y muling nagising.

Na-rebirth ba ako sa sarili kong katawan—pero anim na taon sa hinaharap? Ano ito? Reincarnation? Ako pa rin si Aurora pero 24 years old at may asawa’t anak? 

Hinahabol siya ng mga alaala ng nakaraan. 

Labing-walong taon (18 years old) pa lang siya kagabi. Aurora Salazar—bata, spoiled, mayaman, walang pakialam kundi gala at saya. Alam niya kung sino si Samuel, alam niya kung sino si Lucas Mariano, ang lalaking minsan niyang pinili ng puso. Kilala rin niya si Eva Ramirez, ang matalik niyang kaibigan na lagi niyang kaagapay.

Pero ngayon… bakit may buhay siyang hindi maalala?

Bakit may dalawang batang tumatawag sa kanya ng “Mama”?

At bakit galit na galit sa kanya si Samuel, na para bang siya ang may pinakamalaking kasalanan sa mundo?

“Aurora.”

Naputol ang iniisip niya nang muling magsalita si Samuel. Lumapit ito, kinuha ang batang lalaki—si Calix. Niyakap niya ito ng mahigpit, puno ng proteksyon.

Ngunit nang tumingin siya kay Aurora, malamig at puno ng lungkot ang mga mata nito.

“Bukas pupunta tayo sa Civil Affairs Bureau. Magdi-divorce na tayo.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang puso ni Aurora. Divorce.

Hindi niya alam kung paano mapapaniwala ang sarili na asawa niya nga ang lalaking ito.

Naiwan siyang tulala. Nang mag-isa na lang siya, kinuha niya ang cellphone na nasa mesa. Binuksan niya ito.

Contacts. Dalawang pangalan lang ang nakalista: Lucas Mariano at Eva Ramirez.

Nanigas siya.

Lucas… Eva… nandito pa rin sila sa buhay niya kahit anim na taon na ang lumipas?

Pero bakit wala siyang maalala? Bakit parang may nawawalang piraso ng kanyang pagkatao?

Kinagabihan, bumalik si Samuel. Tahimik, dala ang maleta at mga dokumento.

“Ito ang kabayaran sa divorce,” malamig nitong sabi. “Mga ari-arian, sasakyan, bilyon-bilyon na halaga. Pirmahan mo na lang.”

Tinitigan ni Aurora ang papel. Nanlalamig ang mga kamay niya. Divorce? Pera? Ari-arian?

Wala siyang maalala. Para bang pinaparusahan siya sa kasalanang hindi niya naiintindihan.

Hinawakan niya ang pluma pero agad ding binitiwan.

“Samuel… hindi ko maintindihan,” mahina niyang bulong, nanginginig ang boses.

Nanlaki ang mga mata ng lalaki, para bang hindi sanay sa ganitong tono mula sa kanya.

Sanay ito na puro galit at malamig na salita ang naririnig mula sa Aurora ng nakaraang anim na taon. Pero ngayon, puno ng pagkalito at kahinaan.

Matagal siyang tinitigan ni Samuel. Halos mabasag ang pader na itinayo niya, pero mabilis din niya itong pinatigas.

“Huwag mong gamitin ang kalituhan mo para manipulahin kami. Bukas, tapos na tayo.”

Iniwan niya si Aurora, walang lingon, walang pakialam

Ngunit nang makatulog siya sa sofa, bumalik si Samuel. Tahimik.

Maingat nitong kinuha ang kumot at itinakip sa kanya. Pinagmasdan niya ito, matagal, halos hindi kumikilos.

“Aurora…” bulong niya, mahina, para bang hindi niya kayang pigilan. “Bakit kahit kailan, hindi kita maintindihan?”

***

KINABUKASAN, isang malakas na sigaw ang gumising kay Aurora.

“Aurora! Nasaan si Selene?!”

Nakatayo si Calix, galit na galit, nanlilisik ang mga mata. Inihagis nito ang isang papel sa kanyang kandungan.

Nakasulat doon, sa kamay ng bata:

“Kuya, hindi ko hahayaang maghiwalay si Mommy at Daddy. Pupunta ako para iligtas ang ating pamilya.”

Natigilan si Aurora. Nanlamig ang kanyang katawan at di pa rin makapaniwala.