Kabanata 5

Mula simula hanggang sa huli, wala talagang kapangyarihan si Kristine para lumaban—katulad ng kung paano nawala ang relasyon nila noon ni Leo.

Tinitigan niya ito, puno ng poot ang mga mata.

Binitiwan siya ni Leo, sabay ngising-matulis. “Trying to hook up with Harvey? Seriously, Kristine? Do you even have what it takes?”

Natahimik lang si Kristine, pinipigilan ang sarili.

Ngunit nagpatuloy si Leo. “Lahat ng tao sa industriya alam kung gaano siya kapihikan. He doesn’t just sleep with anyone. At ikaw?” Napailing ito, may halong paghamak ang tono. “You’re so stiff you’d freeze to death if someone kissed you. Kaya mo bang tiisin kung may maghubad sa’yo?”

Parang biglang lumabo ang paligid sa pandinig ni Kristine. Hindi niya gustong marinig ang mga salitang iyon lalo na mula sa lalaking minsang minahal niya nang buong puso.

Hindi siya tumingin sa mukha ni Leo. Ibinaba niya lang ang mga mata, pilit pinapakalma ang boses.

“This is my business. Hindi mo na dapat pinakikialaman.”

Lumapit pa si Leo, halos magdikit na ang mukha nila. “Or maybe… you still can’t forget me?” mahinang sabi nito, puno ng pang-uuyam. “Kaya mo nilalapitan si Harvey, ‘di ba? Para ipamukha sa akin na may kaya ka pa rin? Na kaya mong makipaglaro sa mga katulad namin?”

Mabilis na tumingala si Kristine, hinaharap ito nang diretso.

“Leo, kung hindi mo niloko at sinira ang pangalan ng tatay ko, wala akong pakialam kung kanino ka pa magpakasal! Don’t flatter yourself!”

Natigilan si Leo. 

Paglaon, ngumisi ito, malamig at mapanuksong ngiti. “Kristine, one day babalik ka rin sa akin. You’ll come to me willingly. Tandaan mo ‘yan.”

Pagkasabi no’n, binuksan nito ang pinto at lumabas, sabay malakas na pagsara.

Ang tunog ng pinto ay parang dumagundong sa dibdib ni Kristine. Napayuko siya, nanginginig ang mga kamay. Naisandal niya ang noo sa malamig na pader, at doon tuluyang bumigay ang luha.

Leo is ruthless. Wala na talagang natirang kabaitan o kahit anong pag-aalala.

Apat na taon. Apat na taon ng pagmamahal, pagsuporta, at pagtitiis—binayaran lang ng pagtataksil at kasinungalingan.

Ngayon lang tuluyang naunawaan ni Kristine. Ginamit lang siya ni Leo. Wala itong balak na pakasalan siya kailanman.

Napatawa siya habang tumutulo ang luha. “Ang tanga ko,” mahina niyang sabi.

“Kristine…”

Napalingon siya sa boses na iyon. 

Mabilis niyang pinunasan ang mga mata, pilit pinapangiti ang sarili, pero natigilan siya nang makita kung sino ang nasa likod ni Bea.

Si Harvey.

Nakatayo ito sa tabi, kasama ang asawa ni Bea. Nakasuot ito ng dark blue shirt at gray na pantalon.

Si Bea naman, halatang nag-aalala pero pinili na lang na hindi banggitin ang nangyari.

“It suddenly started raining,” sabi nito, pinipilit ngumiti. “So we can’t play anymore.”

Sumingit agad ang asawa niya. “Yes, yes! Maybe next time. Attorney Hilton, baka puwedeng ikaw na maghatid kay Kristine? May kailangan lang kaming asikasuhin ng asawa ko.”

Sandaling natahimik si Harvey. Napansin nito ang pamumula ng mga mata ni Kristine. Tiningnan niya ito nang matagal.

Paglaon, mahina lang nitong sinabi, “It’s fine.”

Huminga nang malalim si Bea. “Salamat, Harvey. Ingatan mo si Kristine, ha.”

Hindi na sumagot si Kristine. Tahimik lang siyang sumunod kay Harvey palabas.

Sa labas, malakas ang hangin, malutong ang tunog ng ulan. Kumikidlat, kasabay ng kulog na halos umalingawngaw sa buong parking area.

“Wait here,” sabi ni Harvey, bago naglakad papunta sa kotseng nakaparada hindi kalayuan.

Tumango si Kristine. Ilang minuto lang, at bumalik itong sakay ng isang kulay gintong kotse.

Basang-basa na siya sa ulan bago pa makasakay, pero hindi na siya nagreklamo. Wala siyang payong, at ayaw rin niyang abalahin pa si Harvey.

Pagkaupo niya sa loob, ramdam niyang basa ang damit niya. Dumikit ito sa balat kaya agad siyang nahiya. Tahimik lang si Harvey. Nakaayos lang ito sa manibela, walang imik, at sinimulan ang makina.

Habang binabaybay nila ang kalsada pababa ng bundok, tahimik ang loob ng sasakyan. Ang tanging maririnig lang ay ang tunog ng wiper at ang malakas na buhos ng ulan sa salamin.

Maya-maya, naramdaman ni Kristine ang lamig ng aircon. Nanginig siya nang bahagya. Napatakip ng mga braso sa sarili, pero walang sinabi.

Habang nakahinto sila sa stoplight, tumingin sandali si Harvey. Tahimik niyang kinuha ang coat na nakasabit sa likod ng upuan at iniabot iyon.

“Put this on,” sabi nito, kalmado ang tono.

Nagulat si Kristine. “Ah… salamat.”

Isinuot niya iyon. Medyo mabango pa, amoy ng sabon at cologne ni Harvey.

Pagkatapos no’n, bumalik ito sa pagmamaneho. Wala pa ring sinasabi, nakatuon lang ang mata sa kalsada.

Ilang minuto pa, halos hindi umuusad ang sasakyan dahil sa traffic. Naglabas ito ng sigarilyo mula sa compartment, sinindihan, at marahang bumuga ng usok.

“Gaano ka na katagal kay Leo?” tanong nito bigla, hindi tumitingin sa kanya.

Nagulat si Kristine. Ilang segundo bago siya sumagot.

“Four years,” mahina niyang sabi.

Tumango si Harvey, parang iniisip ang sagot niya. “Four years,” ulit nito. “Matagal din ‘yon.”

Pareho silang natahimik.

Pagkaraan ng ilang sandali, nagsalita ulit si Harvey. “Bakit kayo naghiwalay?”

Napatingin si Kristine sa bintana. “He betrayed me,” sagot niya, mahina pero puno ng sakit. “And he ruined my family. My father… lost everything because of him.”

Nilingon siya ni Harvey, saglit lang, pero seryoso ang tingin. “So that’s why you were trying to see me?”

Tumango si Kristine. “I needed help. Legal help. Pero tinanggihan mo ako.”

“Because your case involves his company,” sagot ni Harvey. “At ayokong madamay sa gulo.”

Napayuko si Kristine. “I understand. Wala naman akong karapatang pilitin ka.”

Ilang sandali silang parehong tahimik.

Pagkatapos, marahang ngumiti si Harvey, pero halatang may halong pag-aalangan. “Hindi ko inakalang magiging ganito ka… interesting.”

Nagtaka si Kristine. “Interesting?”

“Hindi ko in-expect na lalaban ka pa rin pagkatapos ng lahat,” sagot ni Harvey, tumingin ulit sa kanya. “Most women would’ve given up.”

“Wala na kasi akong ibang choice,” sabi ni Kristine. “Kung hindi ako lalaban, sino pa?”

Tumango si Harvey.

Ilang sandali pa, muli siyang nagsalita — mas mababa na ngayon ang tono. “Seryoso ba kayo noon ni Leo?”

Hindi agad nakasagot si Kristine. “Akala ko,” sabi niya, halos pabulong. “Akala ko, siya na.”

Tumango si Harvey, saka binitawan ang sigarilyo sa ashtray. “And how many times have you slept with him?”