Kabanata 4

Parang walang nangyari, nilapitan ni Harvey si Daniel at nakipagkamay. Kalma at walang kahit anong emosyon sa mukha nito.

“Nice to see you again, Mr. Tan,” sabi niya, malamig ang tono. Ni hindi man lang lumingon kay Kristine.

Tumango si Daniel, halatang honored na kinakausap siya ng isang kilalang abogado. “Same here, Attorney. It’s a pleasure.”

Tahimik lang si Kristine sa gilid, pero ramdam niyang umiinit ang tainga niya sa hiya at inis. Para siyang invisible sa harap ng lahat. Ngunit kahit kunwari’y walang pakialam si Harvey, pansamantalang dumulas ang tingin nito sa kanya.

Napabuntong-hininga si Bea at mahinang bulong sa kaibigan, “Girl, ito na siguro ang pagkakataon mo. Huwag mong palampasin.”

Ngunit bago pa man makalapit si Kristine kay Harvey, biglang nagsalita si Leo, nakangiti pero halatang may halong panunuya.

“Harvey, kilala mo pala si Kristine? What a small world.”

Ngumiti si Harvey, bahagya lang, at malamig pa rin ang tono. “Nakita ko lang siya minsan sa firm. Nothing more.”

Parang tinusok si Kristine sa dibdib sa narinig. Ang simpleng mga salitang iyon, parang sinampal siya sa harap ng lahat. Wala siyang nasabi. Ngumiti lang siya ng tipid para maitago ang pagkapahiya.

Ngayon lang parang tunay na napansin ni Harvey si Kristine. Maganda na talaga ang kutis nito, pero ngayong araw, mas lalo siyang kaakit-akit. 

Ang mahaba niyang buhok na medyo kulot at kulay brown ay nakatirintas sa likod, dahilan para magmukha siyang sariwa at natural.

Pinasadahan ng tingin ni Harvey ang dalaga mula ulo hanggang paa. Parang sinusuri siya. Lalo na sa mapuputi at makinis nitong mga binti.

“I haven’t seen this one before…” sabi niya, may bahagyang ngiti sa labi.

Napakunot ang noo ni Kristine, medyo nagulat sa tono nito. “Ano pong ibig ninyong sabihin?” tanong niya, pilit pinapanatili ang kalma kahit ramdam niyang namumula ang kanyang pisngi.

Tumingin si Harvey sa kanya, tila nag-eenjoy sa reaksyon niya. “Wala. I just meant, you look different today. Hindi ka ‘yung babaeng nakita ko sa opisina na seryosong-seryoso sa suot na corporate attire.”

“Ah,” tugon ni Kristine, pilit na ngumiti. “Mas komportable kasi ‘to. Hindi ko naman alam na magkikita tayo rito.”

“Talaga?” taas-kilay niyang sagot habang inaayos ang manggas ng polo shirt. “Then what a coincidence.”

Nagkatinginan silang dalawa ng ilang segundo. 

Si Bea na lang ang bumasag ng katahimikan. “Uy, Harvey, don’t tease my friend. She’s just here to watch.”

Ngumiti si Harvey, pero hindi na muling tumingin kay Kristine. “I wasn’t teasing. Just making an observation.”

Sa loob-loob ni Kristine, gusto niyang sagutin ito, pero pinili niyang manahimik. Hindi niya maintindihan kung bakit kahit ang mga simpleng salita ni Harvey ay may kakaibang bigat.

Bea’s husband tactfully played along, pinilit gawing mas magaan ang sitwasyon.

“Attorney, this is Bea’s college classmate, Kristine. She’s a piano teacher — very talented.”

Nagkibit-balikat si Harvey, saka ngumiti ng bahagya. “So it’s Teacher Montero.”

Inabot niya ang kamay nito, kunwaring magalang. Sa paligid, ang mga lalaking naroon na karamiha’y mayayaman at kilala sa lipunan ay agad napatingin. May mga nakangiti, may mga halatang naiinggit. Halata sa kanilang lahat na si Kristine ay naroon para kay Harvey.

May isang nagbiro, “Attorney Hilton is so lucky today!”

Namula si Kristine sa mga komento. Nahihiya pero ngumiti pa rin siya. Inabot niya ang kamay ni Harvey.

Mainit ang palad nito. Hinawakan ni Harvey nang saglit, sapat lang para maramdaman niyang nanginginig siya, bago niya ito binitiwan.

“Teacher Montero,” mahinang sabi nito, “how about a game?”

Nagulat si Kristine. “Ha? Ako po?”

Ngumiti si Harvey. “Yes. It’s a friendly game. Don’t worry, I’ll teach you.”

Pagkasabi no’n, naglakad na siya papunta sa court, hindi binigyan si Kristine ng pagkakataon para tumanggi.

Wala nang nagawa si Kristine kundi sumunod. Sa likod nila, si Leo ay nakatingin, hawak ang golf club, madilim ang mukha.

Habang naglalakad, sinabayan siya ni Bea at bumulong, “Girl, kinikilig ako para sa ‘yo pero kinakabahan din. Ang lapit n’yo sobra kanina.”

“Wala ‘yon,” pilit na sagot ni Kristine, kahit halata sa tinig niyang kinakabahan. “Just a game.”

Pagdating nila sa court, lumapit si Harvey sa kanya.

“Relax,” sabi nito, halos bulong. “I’ll guide you.”

Tumayo siya sa likod ni Kristine, inilagay ang mga kamay niya sa ibabaw ng kaniya. Ramdam ni Kristine ang init ng katawan ni Harvey sa likod niya. Napalunok siya, halos hindi makagalaw.

“Hold it tighter,” mahinang sabi ni Harvey. “Don’t be too stiff.”

“Ganito po ba?” tanong niya, pilit na kalmado.

Lumapit pa si Harvey, halos nakadikit na ang bibig niya sa tenga ng babae. “Perfect. Now, swing slowly.”

Sabay silang kumilos. Ramdam ni Kristine ang kamay niyang gumagabay sa bawat galaw niya. At nang tumama ang bola, sumabog ang palakpakan sa paligid.

“Attorney Hilton and Teacher Montero work together so well!” may nagsigawan.

“It’s all thanks to Attorney Hilton’s excellent leadership!”

Namula si Kristine, gusto sanang lumayo pero hindi siya binitiwan ni Harvey.

“Teacher Montero,” bulong nito, “shall we play another round?”

Tumango na lang siya. Hindi na siya sigurado kung ano ba ang iniisip niya dahil sa hiya, o dahil sa kakaibang kaba sa dibdib niya.

Sa sumunod na tira, hole-in-one si Harvey. Lalong lumakas ang palakpakan. Proud na proud, kalmado, at parang sanay na sanay mang-akit nang hindi sinasadya.

Habang nakatayo siya sa tabi nito, napansin ni Kristine na masyadong malapit ang distansya nila. Bahagya siyang umatras pero agad din siyang hinila ni Harvey pabalik sa posisyon.

“Don’t move too much,” mahinang sabi nito. “You’ll lose your balance.”

“Sorry,” mahinang tugon niya.

Nang matapos ang ilang rounds, pareho silang naupo sa gilid. Halos hindi siya pinansin ni Harvey kasi abala ito sa pakikipag-usap tungkol sa negosyo, tungkol sa mga kliyente, tungkol sa mga kaso.

Pero kahit gano’n, tinutulungan pa rin siya ni Kristine. Inabot niya rito ang tubig, tuwalya, at minsan ay pinupunasan ang pawis sa braso nito. Tinanggap naman iyon ni Harvey, walang aberya, na para bang normal lang.

Napangiti si Bea habang pinagmamasdan sila mula sa hindi kalayuan. “Girl, mukhang may progress,” mahinang bulong niya paglaon, sabay hila kay Kristine papunta sa restroom.

“Grabe, hindi ko inakalang si Attorney Hilton pala ay ganitong klase ng lalaki,” sabi ni Bea habang naghuhugas ng kamay. “Ang alam ko, tahimik ‘yon, sobrang professional. Pero kanina, parang may spark sa inyo.”

Umiling si Kristine. “Don’t overthink it. Alam kong hindi ‘to seryoso. Alam mo naman kung anong gusto ko makuha sa kanya—legal help, nothing more.”

“Eh, sure ka ba?” tanong ni Bea, nakataas ang kilay. “Baka mahulog ka.”

Ngumiti si Kristine, pilit. “At most, it’s just physical. Hindi na ako gano’n ka-naïve.”

Bago pa sila makaalis, biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Leo, galit ang mga mata, at umiigting ang panga.

“Leo!” gulat na sigaw ni Bea.

Hindi sumagot si Leo. Mabilis niyang sinunggaban si Kristine at itinulak ito sa pader. Nabigla si Kristine, halos mabitawan ang hawak niyang bag.

“Leo, ano ba!?” sigaw niya.

Si Bea ay agad lumapit para awatin siya. “Hoy, Leo! What are you doing?! Are you crazy?!”

Pero itinulak siya ni Leo palayo, sabay sinarado at ni-lock ang pinto.

“Leo!” sigaw ni Bea mula sa labas, sabay hampas sa pinto. “You bastard! What kind of man bullies a woman like that?!”

Hindi siya pinansin ni Leo. Lumingon siya kay Kristine, mariing nakatitig.

“Is this what you call nothing serious, Kristine? Him touching you in front of everyone?” galit nitong tanong.

“Anong problema mo?” balik ni Kristine, nanginginig ang tinig pero pinipilit lumaban. “Wala ka nang karapatang magtanong!”

“Wala akong karapatan?” mariing sabi ni Leo. “After everything we’ve been through?”

“Exactly,” sagot ni Kristine, mahina pero matigas ang tono. “Tapos na tayo, Leo. You made sure of that.”

Natahimik si Leo sandali, pero ang tingin niya ay puno ng sakit at galit. “Then why are you still letting him touch you?”

Hindi na nakasagot si Kristine. Sa labas, tuloy-tuloy ang sigaw ni Bea, kumakatok at halos mangiyak-ngiyak na.

“Leo, buksan mo ‘tong pinto bago kita ipahuli!”

Pero parang wala nang naririnig si Leo. Ang tingin niya kay Kristine ay puno ng emosyon — galit, pagsisisi, at isang uri ng sakit na matagal na niyang kinikimkim.